Nakon 26 godina, o Rezoluciji 1244 može se reći da je bila jedna u nizu prevara koje je Zapad organizovao kako bi primorao male zemlje, kao što je u tom trenutku bila Jugoslavija, da učine ustupke na sopstvenu štetu, a da zapadne države ne poštuju obaveze koje su preuzele. To se vidi po tome što je ona još na snazi, a sve se manje pominje.
Ovako advokat i predsjednik Centra za obnovu međunarodnog prava Goran Petronijević komentariše rezultate sprovođenja Rezolucije 1244, koju je Savjet bezbjednosti UN usvojio 10. juna 1999. godine.
Rezolucijom 1244 Kosovo i Metohija stavljeni su pod međunarodnu upravu UN, poznatu kao UNMIK, dok je Srbiji ostavljena mogućnost da svoje institucije vrati u pokrajinu kada se za to budu stvorili uslovi, a stvorene su međunarodne mirovne snage – Kfor. UNMIK je dobio mandat da uspostavi privremene institucije samouprave, a UN mandat da pokrenu politički proces kako bi se ustanovio budući status Kosova i Metohije.
Rezolucijom 1244 potvrđen je teritorijalni integritet SRJ, odnosno Srbije, a u njoj takođe stoji da će određenom broju srpskog osoblja biti dozvoljeno da se vrati u pokrajinu i održava prisustvo na srpskim istorijskim lokalitetima i na graničnim prelazima.
Srbija je prevarena rezolucijom
Prema Petronijevićevim riječima, sama Rezolucija imala je dosta dobrih elemenata, međutim, problem je bio u drugoj stvari – namjeri onih koji su pristali na njeno usvajanje – tada to je bila grupa zemalja koja je danas poznata pod nazivom „kolektivni Zapad“.
„Oni su očigledno računali da će brzo doći do određenih promjena u samoj rezoluciji“, navodi naš sagovornik.
Sve što je kasnije uslijedilo navodi na tu pomisao. Međutim, nisu računali na otpor promjenama u samom Savjetu bezbjednosti. Zato su pribjegli drugačijoj taktici – danas, iako je rezolucija na snazi u nepromijenjenom obliku, sve se manje pominje, a svi sporazumi koji su poslije nje potpisani više su nesporazumi nego sporazumi, dodaje on.
„Sa strane Srbije, kao pravnog sljedbenika SRJ, učinjeno je gotovo sve što se od nas tražilo. Međutim, sa druge strane nije učinjeno ništa. I sve ono što je u njoj pisalo, kao što je vraćanje do hiljadu vojnika i policajaca, to se ništa nije dogodilo kao da nije napisano. Potom, jedan od elemenata je teritorijalni integritet Srbije koji je garantovan rezolucijom, a kao da se istopio. Odmah po usvajanju rezolucije kao da je došlo do masovnog priznanja Kosova kao nezavisne države pod pritiskom SAD i EU i taj proces traje i do danas“, ističe Petronijević.
Ispada da rezoluciju nisu poštovali oni koji su je predložili i pisali. Sa druge strane, trudili su se koliko god su mogli da je dekonstruišu u potpunosti – da iz vizure današnjeg vremena njeni elementi postanu besmisleni.
„Poslije 26 godina mislim da se može zaključiti da je Rezolucija 1244 bila jedna od mnogih prevara kojima su strane kao što su SRJ i Srbija navedene da učine mnoge stvari na sopstvenu štetu, a da ne dobiju onaj benefit koji im je sa druge strane bio obećan kroz taj sporazum“, smatra Petronijević.
Pomirenje i suživot nisu u interesu neoliberalnog globalizma
Da bi Zapad ostvario svoj cilj, bilo je potrebno natjerati tadašnju Jugoslaviju na kapitulaciju i to je učinjeno Kumanovskim sporazumom, koji je potpisan dan prije usvajanja rezolucije, 9. juna 1999. godine.
Potpisivanje ovog sporazuma značilo je kapitulaciju, bez obzira što jugoslovenska vojska i policija nisu pobijeđene u ratu. Kumanovskim sporazumom uspostavljen je prekid neprijateljstava između naše vojske i policije i NATO-a, Vojska Jugoslavije i policijske snage obavezale su se da će se povući sa teritorije Kosova i Metohije u roku od 11 dana, uspostavljena je Kopnena zona bezbjednosti, a međunarodne snage koje su Rezolucijom 1244 grupisane u Kfor obavezale su se da će razoružati teroriste iz tzv. OVK.
„To što nismo vojno pobijeđeni ne znači da u pravnom smislu nismo kapitulirali, u smislu da naše snage bezbjednosti napuste Kosovo i Metohiju, a sa njima i veliki broj stanovnika koji je protjeran od strane albanskih terorista“, objašnjava Petronijević.
I Kumanovski sporazum nije poštovan do kraja, progon Srba se nastavlja od njegovog potpisivanja do danas, a upravo je to bio dio sveobuhvatnog projekta. Vidi se to i po tome što je taj progon ostao nekažnjen, čak i pred takozvanim Sudom za zločine OVK, pred kojim se protiv vođa ove terorističke organizacije ne vodi nijedan postupak za zločine protiv srpskog naroda.
Taj sud je takođe dio projekta – on ima funkciju da se pred njega izvedu oni koji su bili spremni da sa Beogradom postignu sporazum bez uvažavanja interesa neoliberalnog globalizma, tvrdi Petronijević.
„To je samo još jedan od dokaza da su svi sukobi na ovim prostorima, pa i ne samo na prostorima Balkana, izazvani spolja interesima velikih sila s jedne strane, a s druge strane da bi, kada bi se završili, došlo do pomirenja ili nekakvog suživota. Vidite i u Bosni, i na Kosovu i Metohiji, strane koje su ratovale su i dan-danas u rovovima. Razlog za to je destruktivna djelatnost tog dijela međunarodne zajednice i to je jedini rezultat Rezolucije 1244, koja je donijeta prije 26 godina“, zaključuje on.
(Sputnikportal)
