Piše: Vladimir Đukanović
Pažljivo sam iščitao štivo profesora Zorana Stojiljkovića naslovljeno kao „Studenti predvode savez seljaka, radnika i poštene inteligencije“ uz vrlo zanimljiv nadnaslov „Jedanaest teza o uslovima i karakteru promjena“.
Profesor se svojski raspisao u Danasu i naravno da sam osjetio potrebu da iznesem određena zapažanja u vezi s njegovim stavovima. Lepo je što profesor na početku pisanija iznosi kako je on nepopravljiv levičar i romantik koji drži do toga da demokratija opstaje samo idući pod ruku sa slobodom i socijalnom pravdom.
Istini za volju, osim levičarenja, gdje stojim na Čerčilovom stanovištu da čovjek u mladosti ako nije levičar nema srca, a ko nije desničar u starosti nema mozak, sa ostatkom ovog profesorovog uvoda bih se složio. Razlika je samo u pogledu što profesor kao levičar i romantik, kako sebe opisuje, ne vidi da na ulice naših gradova nisu izašli obespravljeni i oni koji traže socijalnu pravdu.
Naprotiv, mi ovih godinu i po dana imamo pobunu bogatih, odnosno veoma dobrostojećih, kojima se baš ono što traže socijalnu pravdu gadi. Za njih su oni neobrazovani, krezubi, ćaci i kao takvi oni ne zaslužuju nikakvu pažnju.
Profesor iznosi problematiku zarobljenih institucija, nedostatka slobode izražavanja, partijskog zapošljavanja, korupcije… Složićemo se, samo slijep neće primijetiti da to postoji. Ne samo kod nas, već svuda u svijetu. No, ono što profesor prećutkuje ili istinski ne vidi, to je činjenica da su ove pojave daleko više zastupljene u tzv. demokratskim zemljama Evropske unije, čiji dio bi profesor očito volio da i mi postanemo.
Recimo, zamislite samo slobodu u Rumuniji, članici Evropske unije, gdje ako pobijedite na izborima vrlo lako može da vam se dogodi da budete uhapšeni i da vam se pobjeda poništi ukoliko niste po volji Brisela.
Zamislite samo borbu za slobodu izražavanja u Njemačkoj, Holandiji, Francuskoj, gdje mirne duše kada imate demonstracije vlast pusti pse na vas, policija u civilu vam upadne na fakultet i brutalno vas prebije dok vas s fakulteta izbacuje kao kofere. Još bolje, zamislite samo tu slobodu izražavanja kad ugasite sve moguće medije koji vam makar malo mirišu na ruske ili portale koji bi izrazili trunku sumnje u ispravnost politike Evropske unije prema Rusiji.
To se danas događa u Evropskoj uniji. Elem, to se danas ne događa u Srbiji. Naprotiv, samo u Srbiji možete da oduzmete većini studenata fakultete, da izbacite, pa čak i premlatite sve one koji se ne slažu s blokadama fakulteta i da za to ne snosite posljedice, da profesori i dekani pretvore te iste fakultete u svoje opštinske odbore s kojih prave političku organizaciju, a država plaća tu perverziju, da blokirate ulice kako vam padne na pamet i da nemate nikakvu posljedicu…
No, da se vratim na početak, jer želim da podržim profesora u osnovnim stavovima za pravedno društvo. Njega, profesore, nema sa ovima iza kojih ste stali, jer oni sebe doživljavaju uzvišenima i pomalo rasistički gledaju na one koji bi da se bore za socijalnu pravdu. Samim tim, oni nikad ne bi prišli vašem „savezu seljaka“, a mogu se inače svakako nazvati osim „poštenom inteligencijom“.
Zaključiću time da veoma dobrostojeći nikako ne mogu da razumiju šta je istinska socijalna pobuna i zato je nje na ulicama nema. Onaj ko razumije šta je rad, šta znači zaraditi, onaj ko shvata da mora zemlja da se ekonomski razvija, taj glasa za Vučića i ne gubi vrijeme sa onima koji sve imaju, a koji se bune protiv tog društva od koga su baš sve uzeli, kako oni, tako i njihovi preci.
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
