Laž je majka svih stradanja – ne treba nam spomenika dok imamo jame sa stotinama ubijenih ljudi

Piše: Goran Danilović, lider Ujedinjene Crne Gore

Laž je majka svih stradanja, a revolucija najveće zlo koje može zadesiti jedan narod, naciju i državu. Slaviti, gotovo jedan cijeli vijek, hajdučiju, uzimanje pravde u svoje ruke, otimanje imovine i prava, predstavlja poniženje svih žrtva palih za slobodu Crne Gore.

Jedna od novih inicijativa DPS-a ogleda se u još jednom spomeniku koji bi proslavio bratoubilački „Narodnooslobodilački rat“, spomenik partizanki, komunistkinji, narodnom heroju Joki Baletić.

Nije sporna ni njena hrabrost, ni mladost, ni antifašizam, ali je nevjerovatno da DPS misli da hiljaditim spomenikom i spomen pločom iz onog doba „zadrži“ kakav god ideološki pravac.

A sve što je bilo suštinski vezano za komunizam i socijalizam vrhuška DPS-a je očerupala do gole kože; ukinuli su društvenu svojinu, prava radnika, narodnu vojsku, domaću valutu, sistem besplatnog školovanja i liječenja, a nakalemili sirovi kapitalizam smiješan sa feudalističim pravilima.

Nakon što su razgrabili opšta dobra i obogatili se od tranzicije vratili su petokrake na kape i šešire iz italijanskih butika, a sve propovijadajući antifašizam, crnogorstvo, hrabrost predaka, spomeničarstvo, vječnost države i neprolaznost lične vladavine.

Koliko god izgledalo grubo, precizne analize pokazuju da DPS, zapravo, ne odustaje od „ideja samporicanja“, od sramnog prepravljanja državne prošlosti Crne Gore i od antisrpstva.

Bunili se ili ne ova konstatacija je neumoljivo tačna.

Imajući sve rečeno u vidu jasno je da insistiranje DPS-a na još jednom spomeniku, ovog puta ženi, nema nikakve veze sa vraćanjem duga antifašizmu ili zaboravljenoj herojini.
Ne.

Oni se, prosto, osjećaju komotno samo u šinjelu komunizma jer samo u njemu mogu pronaći sebe, svoje frustracije, podjele, mržnju, progon i opet antisrpsku histeriju.

Da je drugačije oni bi predložili da se podigne spomenik braći Tadić koji su digli ustanak u Pivi, a 1942. godine, iako su bili obrazovani osnivači KPJ, odbili da ubiju strica Spasoja, junaka iz Prvog rata, vođu komita, ali onih koji su ustali protiv austrougarske okupacije.

Nažalost, vječne spomenike i udžbenike, umjesto njih, dobili su njihovi dželati: Sava Kovačević, Radoje Dakić, Milovan Đilas i Ivan Milutinović.

A gdje je spomenik Radu, Blagoju i Radoju Tadiću, rođenoj braći, ali i njihovom bratu od strica Tadiji Tadiću i bratu od tetke Jovici Jovoviću?

Njih pet nisu htjeli da pucaju u Spasoja i zato su završili u jami na Vidrovanu kod Nikšića.
Zar je moguće biti hrabriji od ovih momaka koji nisu htjeli da ubiju bližnjeg?
Može li se od njih biti veći antifašista? Zar u ratu nije najveće herojstvo ne ubiti?

Zar to ne liči na onu staru Crnu Goru?
Zar u takvom junaštvu nema i Novaka Ramovog Jovovića?
A gdje je tek spomenik njemu i njegovom ocu Ramu i djedu Petru i Petrovoj ženi, čudesnoj Ćetni Jovović? Gdje su spomenici

Novakovim stričevima, popu Milu i Luki Jovoviću?
Hoće li DPS ikada stići sramota svog prljavog prekrajanja istorije? Nema ni jednog borca iz II Svjetskog rata koji po hrabrosti i žrtvi može da stane ispred ovih mitskih junaka.

Ne! DPS živi od laži, smutnje, proganjanja drugih. Novokomunisti našeg doba hoće da opravdaju progon i bratoubilaštvo, da politički profitiraju na svojoj lažnoj istoriji dopisanom pola vijeka ili skoro vijek kasnije. Treba se, valjda, steći utisak da junaštva nije bilo nigdje i nikad do nesrećnih četrdesetih godina minulog vijeka.

Na kraju, neka DPS radi ono što najbolje umije i zna, ali država bi morala, nakon svega, istorijski zrelo i odgovorno da prekine ovu vrstu iživljavanja.

Nemoralno je podići više i jedan spomenik sve dok iz jama po Crnoj Gori ne izvadimo posljednje kosti pobacanih mučenika tokom II Svjetskog rata, kojima je bez suđenja izrečena smrt i ukinuto pravo na grob.

A onda, onda kada država rehabilituje braću Tadiće, i kada iz vrtača, špilja i pećina izvadimo kosti sveštenika, seljaka, intelektualaca, treba podići jedini spomenik kojega nemamo – spomenik čojstvu i časti, spomenik Crnoj Gori ubijenoj odavno, i to s predumišljajem i iz osvete polusvijeta.