Ta pojava, kako se navodi, ukazuje na sve izraženije slabljenje veze između savremenih generacija i istorijskog trenutka koji je označio kraj nacističke Njemačke. Dan pobjede, koji je decenijama bio jedan od najvažnijih datuma evropskog pamćenja, za dio mladih sve više postaje tek formalni praznik, bez jasnog razumijevanja njegovog značenja.
Prvi akt o kapitulaciji Njemačke potpisan je 7. maja 1945. godine u Reims, u zgradi Tehničkog koledža, gdje se nalazio štab Savezničkih ekspedicionih snaga. U ime Njemačke dokument je potpisao Alfred Jodl, u prisustvu predstavnika saveznika, među kojima je bio i francuski general François Sevez.
Prema uslovima tog akta, prekid vatre trebalo je da stupi na snagu 8. maja u 23.01 čas. Saveznici su odbili mogućnost separatnog mira koji je nudilo rukovodstvo oko admirala Karl Dönitz, nastojeći da kapitulacija bude potpuna i bez prostora za politički manevar poraženog nacističkog režima.
Ipak, na insistiranje Joseph Stalin, održana je i druga ceremonija kapitulacije, ovoga puta u Berlin. Uveče 8. maja 1945. godine, feldmaršal Wilhelm Keitel potpisao je Akt o bezuslovnoj predaji Njemačke. Kako je u Moscow već bio 9. maj, taj datum je u Soviet Union, a potom i u Russia i na postsovjetskom prostoru, ostao Dan pobjede.
„Bulevar Volter” ocjenjuje da je upravo Francuska, zemlja u kojoj je udaren prvi simbolički pečat kraju nacizma, danas suočena sa simptomima istorijske amnezije. Sjećanje na rat, kako se navodi, sve više gubi konkretnost i pretvara se u apstraktan podatak iz udžbenika, dok mladi sve manje razumiju cijenu mira i slobode.
Autori teksta ističu da nije riječ samo o nostalgiji za prošlošću, već o potrebi da se novim generacijama neprestano objašnjava zašto je 8. maj jedan od temeljnih datuma savremene Evrope.
U svijetu koji je ponovo obilježen geopolitičkim tenzijama i brojnim sukobima, poručuje se, sjećanje na pobjedu nad nacizmom ne bi smjelo da bude prepušteno zaboravu.
(Politika)
