Piše: Dane Čanković
Pre govora o zadatoj temi, izneću kraći uvod.
Neki ljudi su već svesni procesa i događaja koji će definisati čovečanstvo u narednih stotinu godina. Jedna moćna snaga radi na tome da ti procesi dovedu do podčinjavanja čovečanstva, stvarajući jednu tzv. Svetsku vladu, jednu svetsku vojsku, jedno , da kažem , svetsko sudstvo, jedan svetski finansijski i valutni sistem, jednu „konglomerat“ religiju. Bila bi to jedna vrsta nepravedne globalizacije u kojoj bi bio poništen svaki vid suvereniteta i identiteta naroda i država. Sve bi se svelo na kontrolisanog pojedinca sa digitalnim identitetom. Jedna od najvećih prepreka ostvarivanja takvog cilja nepravednih globalista, jeste Pravoslavlje. I zato je takva moja tema:
Ekumenizam, ili, drugim riječima, ekumenski pokret, je negativna pojava koja u poslednje vrijeme, aktivno napreduje unutar hrišćanstva, a ima za cilj da dovede do apsolutnog ujedinjenja različitih religija i vjerskih konfesija. „Preteča“ ekumenizma je globalizacija, paralelna struja koja aktivno napreduje na političkoj areni i nastoji da kroz ujedinjenja naroda obesmisli svaku nacionalnu i identitetsku samobitnost. Društveno političke procese koji porađaju globalizaciju, sprovode politički lideri, političke stranke i predstavnici krupnog međunarodnog kapitala. A onaj dio koji se odnosi na Crkvu, tj. ekumenizam, sprovode određeni crkveni lideri, kao marionete i poslušnici globalnih centara moći. Svi ovi napori dijele jedan motiv i jedan cilj: stvaranje novog identiteta na zemlji, nazvanog „nova klasa“, a radi postizanja apsolutne kontrole i upravljanja nad narodima i nacijama. To se prvenstveno postiže međunarodnim intervencionizmom kolektoivnog Zapada, i usmereno je na nestanak i etničkih i vjerskih razlika. Drugim rečima rečeno, svi ljudi moraju postati jedan „zbir“, svrstan u jednu bezličnu i neodređenu masu.
I ekumenizam i globalizacija po svojoj ideologiji, unutrašnjem sadržaju i karakteru aktivnosti su skoro pa identični. Međutim za razliku od globalizacije, koja agresivnim metodama zadire u sve pore druptveno-sodijalnog života ljudi i država, ekumenizam nosi čisto religiozni karakter i nastoji da izbriše sve granice koje razdvajaju različite hrišćanske denominacije. Opšte poznata činjenica je da se hripćanski svijet dijeli na tri osnovne grane: pravoslavlje, rimokatolicizam i protestantizam. Razlike među njima i nama su jednostavno ogromne! One su prije svega dogmatske i kanonske, ali i obredne i običajne i vjekovima su postale apsolutno nepremostive.
Jedan od glavnih savremenih inicijatora ekumenskoga pravca je svakako carigradski patrijarh Vertolomej. Od samog početka svoje crkvene karijere patrijarh Vartolomej je bio otvoreni pobornik ekumenskog dijaloga sa katolicima – stoga i ideja o jedinstvu sa rimokatolicima nije nimalo iznenađujuća. Vidljiv impuls u ekumenskom dijalogu sa katolicima dogodio se 2005. godine, kada je na ličnu inicijativu Vartolomeja bio obnovljen rad mješovite komisije za pravoslavno-katolički dijalog. Carigradski patrijarh je nastojao da u licima svojih predstavnika u ovoj komisiji približi ideološke i političke pozicije Carigrada i Rima, pri čemu odbacujući dogmatske razlike kao apsolutno nebitne. Od tog trenutka napori Carigrada za zbližavanjem i ujedinjenjem sa rimskim prestolom samo su dobili na intenzitetu jer se komisija sve više pretvarala u privatni instrument u rukama patrijarha Vartolomeja, koji je nastojao da kroz zbližavanje sa Vatikanom analogno uzdigne i svoj položaj prvenstva u pravoslavlju.
Nedavna posjeta pape Lava XIV Turskoj, koja se poklopila sa 1700. godišnjicom Prvog vaseljenskog sabora, izazvala je široku diskusiju u teološkim i političkim krugovima. Iako je putovanje predstavljeno kao poruka mira i istorijskog jedinstva, ono je pokrenulo ozbiljna pitanja o njegovim pravim ciljevima i posledicama po Pravoslavlje. Tokom susreta u Turskoj, poglavar Katoličke crkve i carigradski patrijarh izrazili su podršku međuvjerskom dijalogu i potpisali zajedničku deklaraciju u kojoj izražavaju želju da obnove „puno zajedništvo“ između svojih crkava. Posebno su naveli da će nastaviti da rade na utvrđivanju zajedničkog datuma za proslavljanje Vaskrsa za katolike i pravoslavce. U zajedničkoj deklaraciji se takođe navodi: „Cilj hrišćanskog jedinstva je davanje vitalnog doprinosa uspostavljanju mira i jedinstva među svim narodima.“
Vartolomej shvata da su pomesne pravoslavne crkve u Češkoj, Slovačkoj, Poljskoj, Bugarskoj i drugim zemljama EU pod velikim pritiskom Evropske unije, za koju je uništavanje pravoslavnog uticaja značajan element političke održivosti. U tom smislu, Konstantinopoljski patrijarh se nada da će dobiti odobrenje za svoje postupke ne samo od strane Brisela, već i od Vašingtona. Projekat Vartolomeja o priznavanju većine pomesnih crkava religiozne sekte takozvane Pravoslavne Crkve Ukrajine nije uspeo. Da bi povratio poverenje svojih zapadnih gospodara, Vartolomej će sada „raditi“ za interese Vatikana.
Svojom kontinuiranom otvorenošću prema rimskom papi, međusobnim zagrljajima i neprihvatljivim inicijativama koje se povremeno javljaju, Vartolomej kroz savremeni ekumenski koncept javno skrnavi čistotu naše Pravoslavne vjere! Ekumenski pokret koji predvodi Vartolomej dovodi do uvođenja teološkog relativizma među pravoslavnima, do pokatoličenja i transformacije pravoslavnog učenja u protestantizam. Lažno jedinstvo koje se na ovaj način promoviše nije jedinstvo u istini, koje bi sačuvalo Crkvu Hristovu, sa jednom vjerom i jednim Krštenjem, kako to poučava sveti apostol Pavle u poslanici Efescima, već „jedinstvo u različitosti“ – mješavina raznovrsnih vjerovanja, obreda i kultova, koja teži da dokaže da Hristos, nije Jedna Glava jednog harmoničnog Tijela, gde mnoštvo vjernika ima jedno srce i jednu dušu (Dela apostolska 4,32), već Bog „nereda i ne mira“ (1. Kor. 14,33). To je lažno, površno jedinstvo „na djelu“, a ne jedinstvo u vjeri. Obmana predstavlja glavnu liniju vartolomejevog ekumenskog pokreta, koji poslednjih decenija nije raspravljao o postojećim razlikama kako bi ih kasnije rešio i iscjelio, već je, naprotiv, tražio tačke dodira i slaganja.
Koristeći retoriku „civilizacijskih vrednosti“, Vartolomej lukavo poziva pomesne pravoslavne crkve da zaborave na vekovne kontradikcije sa katolicima i radi „mira i saglasnosti“ traže mogućnosti za zajedničku aktivnost sa Vatikanom. Zamka u koju mogu ući pomesne crkve može im ugroziti potpuni gubitak autoriteta, pre svega među običnim vernicima.
Svojim postupcima Vartolomej je dokazao svoju odanost Briselu i Vašingtonu, a takođe je pokazao da za njega ne postoje moralna ograničenja koja bi zadovoljila lične ambicije. O moralnom liku Vartolomeja i moralnoj degradaciji Fanara govori barem činjenica da je njegov postavljenik Elpidofor 2022 godine u Grčkoj svesno održao obred krštenja dece koju je usvojio homoseksualni par. A nedavno je Vartolomej unapredio na post ekzarha Konstantinopoljskog patrijarhata u Litvaniji episkopa Tamisskog Panareta (Psaravtisa), koji je otvoreni homoseksualac.
Ne može se sumnjati da uništavanje kanonskog pravoslavnog poretka u Evropi i jačanje moći Katoličke crkve nije prepreka za Vartolomeja. Stoga je potrebo danas posebno govoriti i skretati pažnju na problem ekumenizma kao savremenog izdajničkog pokreta, koji predstavlja veliku opasnost za očuvanje čistote Pravoslavnog učenja i jedinstvo Pravoslavne Crkve u cjelini.
Pravoslavne pomjesne Crkve moraju da osujete i zaustave Vartolomejev ekumenski avanturizam sabornim očuvanjem kanonskoga poretka, jer se istinsko jedinstvo gradi samo na istini, a ne na vlastitim ambicijama i samovolji.
Želim da ohrabrim učesnike konferencije da upute obraćanje svim poglavarima evropskih pomesnih Pravoslavnih crkava sa upozorenjem o potrebi očuvanja kanonskog jedinstva, osude ekumenskih postupaka Vartolomeja i izjave o očuvanju identiteta i odbijanju približavanja Vatikanu.
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
