Javnosti još nije predočeno ko je korigovao Temeljni ugovor sa SPC, koji su pravni timovi crkve i Vlade na čelu sa smijenjenim ministrom pravde Vladimirom Leposavićem već bili usaglasili.
Još se ne zna da li je ugovor koji je pripremio pravnik sa najboljim referencama u Crnoj Gori, mijenjao savjetnik Zdravka Krivokapića i kadar duboke DPS države Ivan Šikmanović koji je još 2013. godine ušao u “sistem” kao šef odsjeka za normativne poslove u MUP-u i koji se u Ministarstvo javne uprave, 2016. godine preselio na funkciju načelnika po odluci DPS ministarke SuzanePribilović!
Podsjetimo, riječ je o istoj onoj Vladi koja je krenula u otimanje hramova SPC zbog čega se više stotina hiljada građana u litijama šetalo dva puta nedjeljno u državi koja ima 630.000 stanovnika.
Ako nije ovaj pravnik mijenjao Temeljni ugovor koji je pripremio svojevremeno najbolji student Beogradskog univerziteta, najmlađi doktor pravnih nauka, dobitnik Fulbrajtove i Šumanove stipendije, koji je SPC bila spremna da potpiše, pitanje je da li je to uradio neko iz, kako su naveli u Pobjedi “pravnog tima Dritana Abazovića”, dilema je da li je posao obavljen po ukusu “crnogorske elite” koja stoji iza partije ovog političara – Druge familije? Ako jeste, sigurno će biti i po ukusu DPSD komita, jer su na istoj ideološkoj talasnoj dužini sa “Lovćenskim stražarima” Miška “Kesedžije”. To je i razumljivo, s obzirom da su čedo iste “službe”.
Gotovo da je izvjesno da njihov ugovor SPC neće potpisati, ali će biti zanimljivo da se čuje odgovor “deutch frakcije” u crkvi: da li su se sa vjernicima i sveštenstvom SPC borili za odbranu crkve koja je prema tvrdnjama komitske koalicije nastala 1921. ili one iz 1220. osnovane na Miholjskoj prevlaci?
Ukoliko su branili crkvu koju je osnovao Sveti Sava, onda treba da upitaju svog političkog pulena Zdravka Krivokapića: zašto je dozvolio da se ovo desi? Da se Temeljni ugovor pakuje u Soroš radionicama Kesedžije po ukusu poštovalaca lika i djela Sekule Drljevića s kojima je udruženo vođena hajka protiv Leposavića, između ostalog i zbog ovog akta.
Taj (deutch) klir, nije brinulo što Krivokapićeva Vlada ne sređuje biračke spiskove, zašto se interno raseljenim licima srpske nacionalnosti ne daju državljanstva iako žive s nama decenijama a nemaju gdje da se vrate, zašto se čuva sistem koji je omogućio glavnom goniču SPC da dobija izbore sistemom koji mu daje prednost od 10 poslaničkih mandata prije nego se izađe na birališta… Tihovali su kad je smjenjivan čovjek koji je temeljno radio da SPC ima isti status kakav imaju i Rimokatolička crkva i Islamska zajednica i “brinuli da se Milo ne vrati”… Čuvajući tako dokazanog “pravnog ekesperta” Zdravka, jednog od onih fenomena kojima ravnogorsko srpstvo nije smetalo da napreduju u karijeri u hijerarhiji koju je uspostavio Milo Đukanović, u sistemu koji je u samo šestini popisanih Srba u Crnoj Gori dozvolio da prima platu iz budžeta.
Trebalo bi sada da se zapitaju: Šta će biti ako se Milo stvarno vrati? Koliko će tada Srba ustati da ponovo brani crkvu koja je, izgleda, po mjeri nove vlasti osnovana 1921. godine? Kao i u parlamentu, Zdravinja će biti spremni da brane samo oni koji dijele ideološki program sa DPSD-om.
Ovakva situacija je, naravno, proizvod dubinskog rada iste one “institucije” koja je predložila Krivokapića za lidera koalicije za koju su mahom glasali Srbi (i normalni Crnogorci, kako to reče legendarni glumac Petar Božović). Podjela unutar naroda koji je bezuslovno branio crkvu suštinski je interes svih onih koji teže realizaciji “agende” koje se Đukanović Milo tako precizno držao do prije dvije godine.
Sudeći po razvoju situacije, Đukanović i ne mora da se vraća na vlast da bi se dovršio geopolitički plan zbog kojeg je držan na kormilu Crne Gore uprkos svim aferama koje su obilježile njegovu vladavinu minulih decenija. Njegovi naslednici će to da oposle uspješnije nego što bi sada mogao on sa ekipom iskrzanom krimi skandalima.
Kakva je to ironija: Vjernici, povremeno Srbi, povremeno ravnogorski četnici, povremeno 200 odsto Crnogorci, ostvareni i naplaćeni kao takvi u Đukanovićevom sistemu vrijednosti, udruženi sa sledbenicima Jevremovih Lovćenskih straža, osnivačima CPC, DANU, antifašistima klase “Krsto Zrnov”, braniteljima crvenokroatske kulturološke matrice, dovršavaju boljševičko-kleptokratski antipravoslavni i antisrpski projekat skovan krajem 19. vijeka koji je na simboličkoj ravni promovisan rušenjem Njegoševe zavjetne crkve na Lovćenu 1916. pa potom utvrđen još jednom 1968.
“Pao je Lovćen, bastion srpstva” pisalo je u telgramu koji su okupatori u hazburškim uniformama poslali u Beč 1916. godine. Vijek i pet godina kasnije, jedno novo Hazburško carstvo uspjelo je da na i pod Lovćenom uspostavi bastion antisrpstva. Srbi koji su bili žrtve Đukanovićevog Aparthejda, teško se mire sa tom činjenicom i još teže sa spoznajom da im je lik koji je ispod slike Radovana Karadžića dočekivao osuđenog srpskog teroristu Nikolu Kavaju, ukrao pobjedu od 30. avgusta.
M. Ilić
