„Sa čim ćete pred Miloša“: Hoće li PES, ako nije anti srpska stranka, prihvatiti zahtjev DNP-a i povući sramno priznanje tzv. Kosova?

Inicijativa predsjednika Demokratske narodne partije Milana Kneževića da se otvori pitanje povlačenja priznanja tzv. Kosova ponovo je ogolila politički i ljudski moral aktuelnih vlastodržaca oličenih u Pokretu Evropa sad koji će sad, nakon sage sa trobojkom, vrlo vjerovatno ponovo pobjeći od još jedne teme koja je u interesu srpskog naroda Crne Gore, ali i Srba širom Balkana.

Samo tako se mogu posmatrati navedeni politički procesi koji će se dešavati u Crnoj Gori a koje su sve vrijeme protažirale srpske političke opcije poput DNP-a, NSD-a, SNP-a, UCG-a kao i ostalih manjih stranaka. Pitanje priznanja takozvane države Kosovo još od 2008. godine jedna je od tema koja je prisutna u narodu Crne Gore a gdje su brojne uticajne ličnosti govorile da je to najsramnija izdaja Crne Gore (kako je govorio blaženopočivši mitropolit Amfilohije na kog se u ovom trenutku poziva veliki dio političke scene).

Niko ne može da spori činjenicu da je upravo Srpska pravoslavna crkva bila ta organizacija koja je dovela do političkih promjena u Crnoj Gori nakon što je tadašnja vlast odlučila da Zakonom o slobodi vjeroispovjesti oduzme crkvenu imovinu a upravo na tim litijama u kojima je učestvovao veliki broj građana Crne Gore se pjevalo upravo o Kosovu i Metohiji kao zavjetnoj srpskoj zemlji. I dok se u javnosti godinama unazad, naročito u vrijeme litija, snažno artikulisala retorika koja je podrazumijevala reviziju odluka prethodnog režima i jasniji odnos prema pitanju Kosmeta, danas se u institucionalnom okviru ta pitanja uglavnom izbjegavaju ili ostaju u domenu simboličkih izjava bez političkog epiloga. Javnost se i dalje zasipa pričama o povećanju plata i činjenici da je bolji životni standard (dok većina građana i dalje funkcioniše „od prvog do prvog“) a od tema koje su suštinski i dovele vladajuću garnituru na vlast – najjača politička snaga u parlamentarnoj većini i dalje bježi kao đavo od Krsta.

Sve češće se zato postavlja pitanje političke dosljednosti onih koji su tada učestvovali u mobilizaciji javnosti ili je makar nijemo podržavali, a danas zauzimaju ključne pozicije u izvršnoj vlasti. Razlika između političkog diskursa iz opozicionog perioda i ponašanja u vlasti postaje jedna od glavnih tačaka nezadovoljstva dijela birača.

Kneževićeva inicijativa u tom smislu djeluje kao direktan podsjetnik na neriješena politička obećanja i kao test spremnosti vladajuće većine da se uopšte upusti u otvaranje osjetljivih spoljnopolitičkih pitanja, ili da ih i dalje odlaže u ime stabilnosti i međunarodnih obaveza.

U tom rasponu između očekivanja koja su stvorena u prethodnom političkom ciklusu i realnosti upravljanja državom, sve više se otvara prostor za političke tenzije unutar same vlasti, ali i za preispitivanje odnosa između političkog legitimiteta i političke prakse.

Krajnje je zanimljiva činjenica da je na jednom od poslednjih premijerskih satova poslanica Pokreta Evropa sad! Branka Marković stala u odbranu premijera Milojka Spajića poručujući da je predsjednik Vlade veći Srbin od Milana Kneževića.

Spajić je inače svojevremeno posjedovao i državljanstvo Republike Srbije. Stoga, ukoliko ovo sve jeste istina, postavlja se pitanje – hoće li upravo Srbi iz Pokreta Evropa sad da se pozitivno odrede prema ovoj inicijativi i da povuku priznanje lažne države Kosovo što bi u konačnom osvjetlalo obraz Crnoj Gori i ispravilo istorijsku nepravdu koja je tada napravljena.