RUSKA VOJNA OPERACIJA U UKRAJINI I MEĐUNARODNI SUD PRAVDE

Piše: Milan Gajović, diplomirani pravnik sa advokatskim ispitom i diplomirani ekonomista, iz Podgorice

„Agresor je ona država koja napadne neku drugu državu prije nego što su to uradile SAD.“ (Miloš Zeman, 1944, predsjednik Češke Republike)

„Pravda s ove, nepravda s one strane Pirineja.“ (Blez Paskal (Blaise Pascal), 1623-1662, francuski fizičar, matematičar i filozof)

„Da je čovječanstvo željelo pravdu, moglo ju je odavno imati.“ (Vilijam Hazlit (William Hazlitt), 1778-1830, engleski esejista i književni kritičar)

Međunarodni sud pravde (u daljem tekstu: Sud) je glavni sudski organ Ujedinjenih nacija (UN). Nadležan je za rešavanje pravnih sporova koje pokreću države i za davanje savjetodavnog mišljenja međunarodnim organizacijama i agencijama.

Međutim, Sud je nadležan samo ako države u sporu prihvataju njegovu nadležnost. Znači, pravni osnov nadležnosti Suda jeste dobrovoljni pristanak stranaka (država) u sporu. Nijedna država se ne može prinuditi na parnicu bez svog pristanka. Međunarodna sudska nadležnost je uvijek konsensualna, odnosno, stvar je pristanka država, što ishodi iz, po Povelji UN, ozakonjenog  principa suverene jednakosti država. Sud uvijek, po službenoj dužnosti, ispituje da li postoji pristanak stranaka, preciznije, da li ga konkretna država ovlašćuje da vodi spor.

Statut Suda je predvidio mogućnost da država dobrovoljno pristane na nadležnost Suda prihvatanjem tzv. fakultativne (opcione) klauzule (član 36). Time  država, jednostranom izjavom volje, prihvata nadležnost suda bezuslovno ili ograničavanjem njegove nadležnosti putem rezervi (ad hoc – od slučaja do slučaja). Znači, nadležnost Suda postoji samo u onom obimu u kome su ga stranke u sporu prihvatile.

Odluke Suda su obavezujuće samo za one stranke koje prihvate njegovu nadležnost. To je u skladu sa članom 94. stav 1. Povelje UN:

„Svaki član Ujedinjenih nacija obavezuje se da će se pridržavati odluke Međunarodnog suda u svakom sporu u kome je stranka.“

A prema stavu 2. istog člana, „Ako jedna stranka u sporu ne ispuni obaveze…prema presudi“, Savjet bezbjednosti „može, ako smatra potrebnim, dati preporuke ili odlučiti o mjerama koje treba preduzeti da bi se presuda izvršila“.

Dana 24.februara 2022.godine, Ruska Federacija je preduzela vojnu operaciju u Ukrajini radi odbrane stanovništva Donjecke NR i Luganske NR od ukrajinske agresije, kao i za osiguranje demilitarizacije i denacifikacije Ukrajine.

Prema navodima medija, Ukrajina je, 26.februara 2022.godine, podnijela tužbu kojom je tražila da Sud razmotri tvrdnje Rusije da Ukrajina sprovodi genocid u Donbasu, utvrdi da Rusija nema pravni osnov za „agresiju“ na Ukrajinu, te „da donese hitnu odluku kojom bi se Rusiji naredilo da odmah prekine vojnu aktivnost…“. Predstavnici Rusije nijesu učestvovali u postupku, s obrazloženjem da Sud nije nadležan da postupa po ukrajinskoj tužbi.

Sud je, u svojoj presudi od 15.marta 2022.godine, naložio Rusiji da odmah zaustavi vojnu operaciju u Ukrajini, jer „nema dokaze da podrži opravdanje Rusije za rat“:
„Ruska Federacija će odmah zaustaviti vojne operacije, koje je započela 24.februara 2022.godine, koje kao svrhu i cilj imaju kažnjavanje navodnog genocida u Luganskoj i Donjeckoj oblasti Ukrajine.“

Sud je takođe zatražio da druge snage koja Rusija podržava ili kontroliše okončaju vojne operacije i da se obje strane suzdrže od pogoršavanja ili produžavanja sukoba.
Presuda je neosnovana, jer predstavlja kršenje člana 39. Povelje UN, koji glasi:

„Savjet bezbjednosti (u daljem tekstu. SB) utvrđuje da li postoji prijetnja miru, povreda mira, ili agresija i daje preporuke ili odlučuje koje će se mjere preduzeti u skladu da članovima 41 i 42 (prinudne mjere bez upotrebe ili upotrebom oružane sile – M.G.), da bi se održali ili vaspostavili međunarodni mir i bezbjednost.“

Izrekom presude, odnosno naredbom da „RF odmah obustavi vojne operacije…“ Sud je uzurpirao ovlašćenja SB koji je jedini međunarodni organ ovlašćen da utvrđuje postojanje  ugrožavanja ili narušavanja međunarodnog mira i bezbjednosti, te da preporučuje ili odlučuje o mjerama za njihovo uspostavljanje.

Zašto je neodložna ruska vojna operacija u Ukrajini, radi osiguranja bezbjednosti Rusije i zaštite prava i sloboda ruskog naroda i rusko-jezičkog stanovništva u Ukrajini, legitimna?

1)Od kijevskog, majdanskog prevrata u Ukrajini, februara 2014.godine, neprekidno traje neselektivno granatiranje civilnih objekata u Donjeckoj NR i Luganskoj NR, zbog kojih je poginulo oko 14.000 građana (od toga oko hiljadu djece). „Napad bez izbora cilja kojim se pogađa civilno stanovništvo“ je jedno od objektivnih obilježja krivičnog djela ratnog zločina protiv civilnog stanovništva.

2) Ukrajinske vlasti (instruisane od SAD, V.Britanije i NJemačke, prije svega), nikada nijesu prihvatile sprovođenje Minskog sporazuma, iz 2014.godine. Tim sporazumom je predviđen prekid vatre na liniji razdvajanja u Donbasu, te ukrajinska ustavna reforma kojom bi se obezbijedio veći stepen autonomije – specijalni status za tu teritoriju naseljenu ruskim stanovništvom.

3) Nakon majdanskog puča, vlast u Ukrajini su preuzeli nacistički istomišljenici  Hitlerovih saradnika u Ukrajini za vrijeme Drugog svjetskog rata i patološki rusofobi. Oni, između ostalog, zabranom javne upotrebe ruskog jezika, svakodnevnim šikaniranjem Rusa i rusko-jezičkog stanovništva, te, ustavnim i zakonskim, izostavljanjem Rusa kao autohtonog naroda u Ukrajini vrše etnocid nad ruskim narodom.

Termin etnocid (kulturni genocid) je prvi upotrijebio francuski etnolog Rober Žolen (Robert Jaulin, 1928-1996). A francuski antropolog i etnolog Pjer Klastr (Pierre Clastres, 1934-1977) je smatrao da se etnocidom, kao planskim i postupnim napadom na kulturu jednog naroda, sprovodi „sistematsko uništavanje načina života i mišljenja drugačijih od onih koje ima onaj koji sprovodi etnocid“.

U sprovođenju etnocida najvažniji je odnos prema jeziku, kao bitnom elementu kulture „inferiornog“ naroda koji mora  da nestane.

4) SAD, V.Britanija i NJemačka, odnosno NATO pakt, planirali su, ne samo da Ukrajina pristupi NATO paktu, nego i da se na teritoriji Ukrajine razmjesti ofanzivno nuklearno naoružanje usmjereno prema Rusiji.

5) U organizaciji i uz finansiranje Ministarstva odbrane SAD – Pentagona, i u laboratorijama na teritoriji Ukrajine pripreman je biološki rat protiv Rusije mutacionim sintetizovanjem „etno patogena“, koji bi, prije svega, bili usmjereni prema Rusima.

6) U režiji Zapada formirana je državna tzv. Ukrajinska (anti)pravoslavna crkva sa zadatkom da, uz pomoć ukrajinske vlasti, otima hramove legalne i legitimne Ukrajinske pravoslavne crkve Moskovske patrijaršije. Cilj je i prevođenje pravoslavnih Ukrajinaca u unijate i rusofobe, nakon čega, istorijski opominjuće, slijedi pokatoličavanje.
A kako se SAD odnose prema presudama Suda?

Naime, Sud je (1986) SAD proglasio odgovornim zbog slanja plaćenika protiv legalne i legitimne (sandinističke) vlasti, te miniranja luka  u u Nikaragvi i dosudio odštetu toj državi. Međutim, SAD su uložile veto u Savjetu bezbjednosti UN na predlog rezolucije kojom su pozvane sve države članice da poštuju međunarodno pravo. Tako su spriječile izvršenje presude Suda.

Takođe, 2018.godine, Sud je naložio SAD da ukinu Iranu one sankcije koja pogađaju uvoz humanitarne pomoći i proizvoda i usluga koje se odnose na bezbjednost civilnog vazduhoplovstva. Tadašnji američki državni sekretar Majk Pompeo je kazao da je ta odluka Suda neosnovana i da neće biti sprovedena.

SAD, ne samo da ne priznaju jurisdikciju Međunarodnog krivičnog suda, nego sa pojedinim državama potpisuju tzv. SOFA (eng. Status of Forces Agreement) sporazume kojima se zabranjuje izručenje i onih pripadnika njihovih oružanih snaga MKS-u koji su počinili najteže međunarodne zločine!

Interesantno je da su u trenutnoj patološkoj i rasističkoj histeriji Zapada prema Rusiji i predsjedniku Putinu najgrlatiji vlasti i mediji SAD i V. Britanije, država u čije ime je izvršeno najviše genocida i drugih međunarodnih zločina u ljudskoj istoriji! Od Drugog svjetskog rata do danas, SAD su izvršile 31 akt agresije („humanitarnu“ intervenciju) bez odobrenja Savjeta bezbjednosti UN) širom svijeta, u kojima je stradalo više miliona nedužnih građana.

Braćo Srbi i Crnogorci koji govorite srpskim jezikom, ne dozvolimo da nas Milo Đukanović i drugi podrepaši zapadnih megakapitalističkih satanista zauvijek odvoje od matice Srbije i naše vjekovne zaštitnice Rusije! Snažimo Bogoprizivajuću, blagodatnu energiju veličanstvenih litija kojima se Nebesa raduju. Moramo uvijek imati na umu amanetni zavjet Svetoga Petra Cetinjskoga, slava mu i milost:

„Moli se Bogu i drži se Rusije!“