Ambasador Ruske Federacije u Podgorici Aleksandar Lukašik pozvan je 17. novembra 2025. u Ministarstvo vanjskih poslova (MVP) Crne Gore, povodom, kako je navedeno, “neprimjerenih saopštenja i izjava” koje predstavljaju miješanje u unutrašnja pitanja države.
Povod za poziv bile su Lukašikove reakcije nakon usvajanja Odluke Skupštine o priključivanju Vojske Crne Gore NATO mehanizmu NSATU — programu za obuku i bezbjednosnu pomoć Ukrajini — kao i njegove ocjene intervjua predsjednika Crne Gore Jakova Milatovića datog francuskom listu La Croix.
No, ono što je prošlo gotovo nezapaženo jeste činjenica da se čitav ovaj diplomatski “incident” odigrava u okolnostima u kojima crnogorska spoljna politika više nalikuje na servis evropskih birokrata nego na samostalnu i suverenu politiku jedne države.
Jer, stvar je jednostavna:
MVP Crne Gore može sazivati sastanke, slati protestne note i glumiti odlučnost – ali realnost je da je glas države u međunarodnim odnosima odavno razvodnjen između Picule, Sokola i sličnih političko-diplomatskih supervizora iz Brisela.
Da apsurd bude veći, upravo oni koji se najglasnije pozivaju na “evropske standarde”, “evropske vrijednosti” i “norme diplomatije”, nemaju hrabrosti ni da pomenu imena evropskih funkcionera koji već godinama oblikuju ključne spoljnopolitičke pozicije Crne Gore.
Kad god treba pokazati čvrstinu prema Moskvi – nema problema.
Kad treba odgovoriti Piculi i Sokolu – potpuna tišina.
Kao da je dopušteno kritikovati samo one prema kojima je Brisel dozvolio kritiku.
Takav dvostruki standard nagriza kredibilitet zemlje, a građani vide ono što se vlasti trude da prikriju:
spoljna politika Crne Gore vodi se u skladu sa instrukcijama, ne interesima.
Ibro aga pod hitno ga smijeniti
Carica Katarina nam podarila krtolui konje a ruski vladari finansirali crnu goru a nasa politika antiruska .nevalja to. I mandić ga je u naša sela ugaisijo kad je glaso protivno rusiji.