Piše: SIBIN
Udata Stanković poznaje istorijske činjenice taman koliko i Baka Prase misao Lisjen Goldmana.
Nije isključeno – na spekulativnoj razini – da je tome razlog pucanja njenog prvog braka: pretjerana sličnost u promišljanju istorijskih tokova bračnog para.
Dijelila je (na ravne časti) iste poglede na dalju i bližu prošlost sa Adžićem, koji svake nedelje ni sam ne znajući zašto, opet gostuje u nekoj od emisija, još uvijek nedemontiranog javnog servisa.
Najmanje je pozvan u studio kao bi govorio o istoriji, s čim doduše i nema nikakav problem, pa lagano natuca o boćanju. Ili naklapa o umjetničkom klizanju na ledu.
Postkomunisti, inače, nemaju smisla za Istoriju! Komunizam je, ako paživilje prodru u Lenjina, težio kraju države i stavljanju tačke na istoriju. Prema pomenutom dizačku oktobarske revolucije, država bi morala biti tako uređena da bi njome mogla vladati i jedna služavka.
Što, opet, ne znači da jedna pravnica treba pretendovati na istoriju, osim ako nema potrebu za fikcionalnim oslobođenjima. Budući da je to svakako slučaj sa udatom Stanković, time se ujedno i ograđuje od svega ozbilnog i činjeničnog.
To što je u sadašnjoj Pośi (Podgorici) a nekadašnjem Titogradu Titu u Podgorici (Pośi) podignut spomenik, govori samo o savremenosti, o evropeizmu, o kosmopolitizmu DPS-a!
Tako da u toj atmosferi, zasad veoma neslobodnoj, što je preraslo u tradiciju, Stafanu Nemanji nema mjesta, u vidu spomenika, jer kao razgonitelj mraka potrebuje svjetlost, koja čeka da je ponesemo nakon više od sedamdeset godina tame iz koje i jutros ponešto laje dobrovoljno svezano na kratkom lancu partije koja je u fazi najmučnijeg raspadanja.
