Piše: Emilo Labudović
Siva bronza na dušu nalegla
Grom nebeski snuje ispod vjeđa
Mač pogleda sječe zmijska legla…
Rekao bi – Srđa Zlopogleđa.
A u srcu gnjezdo lastavice
Nebo plavo, trag orlovog leta,
Sjetna sjenka na dječačko lice
Žari osmjeh miholjskoga ljeta.
Osluškuje, vuk samotnjak sluti
Javku smrti otud od Paštrika
Da bi mogla rulja nagrnuti
Pro kamena kućnoga mednjika.
Nije mrtav, samo bronzan sanja
Crni oblak povrh Metohije,
Dok sa neba plač roda odzvanja…
Lelek zvona sa Patrijaršije.
Sipi vječnost, kapaju godine,
Dan za danom u đerdan se slažu,
A on, spreman da opet pogine,
Zida sebe u bronzanu stražu.
OBELISK PEDJI LEOVCU
„NIJE MRTAV, SAMO BRONZAN SANJA“
…
„A ON SPREMAN DA OPET POGINE
ZIDA SEBE U BRONZANU STRAZU“
Tako kroz vjekove.
Od junaka do junaka…
ZBOG TOGA TRAJEMO !!!