Odgovornost za urušavanje puta kod Jelovice vodi do Aleksandra Mijajlovića

Urušavanje puta Berane – Kolašin na dionici kod Jelovice nije elementarna nepogoda, već posljedica svjesnog, planskog i dugotrajnog ugrožavanja javne imovine, u kojem je ključnu ulogu imala kompanija „Hidroenergija Montenegro“, faktički kontrolisana od strane Aleksandra Mijajlovića lica koje je u međuvremenu označeno kao organizator kriminalne grupe.

Formalne promjene u vlasničkoj strukturi te kompanije ne mogu zamagliti suštinu: riječ je o prividnim pravnim poslovima čiji je jedini cilj bio da se imovina izvuče iz domašaja Specijalnog državnog tužilaštva, u trenutku kada su krivični postupci protiv Mijajlovića postali izvjesni.

Fiktivni pravni poslovi

Navodna prodaja većinskog paketa akcija izvršnom direktoru Ranku Radoviću za oko 300 hiljada eura u okolnostima kada je kompanija godišnje ostvarivala višemilionske prihode i milionsku dobit ima sve elemente fiktivnog pravnog posla, zaključenog radi simulacije promjene vlasništva i prikrivanja stvarnog korisnika imovine. Takva transakcija ne izdržava nijedan test ekonomske, tržišne ni poslovne logike.

Upravo ta firma je, koristeći političku i institucionalnu zaštitu, ugradila čak 13 kilometara cjevovoda za male hidroelektrane u sam trup državnog puta, građenog javnim sredstvima. Time je javna saobraćajnica pretvorena u infrastrukturni nosač privatnog energetskog biznisa, čime su direktno povrijeđeni principi javnog interesa, bezbjednosti saobraćaja i zaštite imovine države.

Posljedica takvog postupanja danas je materijalizovana: pucanje cijevi, destabilizacija terena i urušavanje puta. Dakle, postoji jasna uzročno-posljedična veza između neadekvatne ugradnje instalacija za potrebe privatne kompanije i nastanka štete na javnoj infrastrukturi. Svaki pokušaj da se odgovornost relativizuje pozivanjem na vremenske uslove predstavlja klasično izbjegavanje suštine problema.

Izjava ministarke saobraćaja Maje Vukićević, koja je konstatovala da je sve bilo „papirološki pokriveno“, ali da se s pravom postavlja pitanje ugrožavanja javnog interesa, dodatno potvrđuje sumnju da su dozvole izdavane suprotno svrsi zakona, odnosno da su formalni akti korišćeni za legalizaciju postupaka koji su u svojoj suštini štetni i protivpravni.

Istovremeno, „Hidroenergija Montenegro“ je godinama imala status povlašćenog proizvođača električne energije, na osnovu kojeg joj je iz džepova građana Crne Gore isplaćeno gotovo deset miliona eura kroz subvencije za obnovljive izvore energije. Država je, dakle, istu tu kompaniju istovremeno subvencionisala i tolerisala njeno zadiranje u javnu infrastrukturu — sve dok sistem nije fizički popustio.

Vlasnici Mijajlović, Ubović, Kovačević

Posebno je indikativno što se drastičan pad prihoda i dobiti kompanije poklapa sa hapšenjima Aleksandra Mijajlovića, Ranka Ubovića i Veselina Kovačevića. Operativna dobit smanjena je za gotovo 94 odsto, što opravdano otvara pitanje da li je ranije poslovanje uopšte bilo moguće bez faktičke kontrole i uticaja lica koja su se kasnije formalno „povukla“ iz vlasništva.

U tom kontekstu, urušavanje puta u Jelovici dobija krivično-pravnu dimenziju. Ne radi se samo o šteti nastaloj na saobraćajnici, već o osnovanoj sumnji da su izvršena krivična djela zloupotrebe službenog položaja, nesavjesnog rada u službi, oštećenja javne imovine i pranja novca, uz moguće elemente udruživanja radi vršenja krivičnih djela.

Ako se pokaže da je promjena vlasničke strukture bila simulovana, da su dozvole izdavane protivno javnom interesu i da je privatni profit ostvaren na štetu bezbjednosti građana, onda slučaj Jelovica prevazilazi lokalni incident i postaje test sposobnosti države da zaštiti sopstvenu imovinu i primijeni zakon na one koji su godinama bili iznad njega.

U suprotnom, urušeni put neće biti najveća šteta  već urušavanje povjerenja da pravna država uopšte postoji.