Piše: Milan Gajović
„Ruska ideja – to je ocrkovljenje. Zato što se bez preporoda duše Otadžbina neće preporoditi…slavu Rusiji (je donijela) pravoslavna duša koja je, sabravši razdrobljene zemlje, sazdala veličanstveno društveno bogatstvo…“ (Jeromonah Roman (Matjušin), 1954, ruski pjesnik, kompozitor i pjevač duhovnih pjesama; živi u pustinjskoj isposnici Vetrovo koju okružuje močvara, u pskovskoj oblasti)
„Država, u njenoj duhovnoj suštini (je)…rodina (otadžbina), uobličena i ujedinjena javnim pravom, ili…mnoštvo ljudi povezanih zajedništvom u duhovnoj dubini, koji su se jedinstveno sabrali na osnovu duhovne kulture i pravne svijesti“. (Ivan Aleksandrovič Iljin, 1883-1954, ruski politički i religijski filozof)
„Viša od zakona može biti jedino ljubav, viša od istine može biti jedino milost, a viši od pravde jedino oproštaj.“ (Patrijarh Moskovski i cijele Rusije Aleksej Drugi, 1929-2008)
„Gospod nas je kažnjavao i kažnjava Zapadom!“ (Sveti Teofan (Feofan) Zatvornik Višinski, rođen kao Georgij Vasiljevič Govorov, 1815-1894, ruski svetitelj, episkop, teolog i književnik)
„…To je nova vavilonska kula. To je Evropa…“ (Sveti Nikolaj (Velimirović), 1880-1956)
Komentar: U Bibliji – Treća knjiga Mojsijeva – Postanje, 11:4, kaže se: „…hajde da sazidamo grad i kulu, kojoj će vrh biti do neba (kao simbol zemaljske moći i slave – M.G.)…“ Zato, žitelje Vavilona „…Gospod rasu odande po svoj zemlji, te ne sazidaše grada.“ (Postanje, 11:8)
„Rusizam je obećanje budućnosti našoj kulturi dok večernje sjenke postaju sve duže nad zapadnim svijetom.“ (Osvald Špengler, 1880-1936, njemački istoričar i filozof istorije)
Naši srpsko – ruski Svetitelji, zlatnooreolski Bogosvjetilnici, umne svjetlosti nadzemaljske ljepote i sjaja i vidjela života, u arhangelskoj odeždi, raduju se jer se ruske duše Bogopune, Hristouznose i Ohristovljuju. Oni su nebeski štit Rusije, odnosno neprobojni energetski „zid“ za njene neprijatelje. To je Bogoodazivajuća, blagodatna energija, kao dar Božji za rusku zemlju i narod.
Presveta Majka Bogorodica i Gospod Isus Hristos se mojoj supruzi Dragici najčešće javljaju iz ruskih svetilišta, što je Božji znamen da su Rusija i Ruska pravoslavna crkva glavni planetarni braniči osnovnih ljudskih pojedinačnih i kolektivnih vrijednosti od sveopšte zapadne (neo)liberalne sotonizacije, dehumanizacije, debilizacije i moralnog propadanja.
Efikasna zaštita na Zemlji, nažalost, nije moguća bez oružane sile, kao faktora odvraćanja mogućih agresora. Linearni tehničko – tehnološki civilizacijski progres ne prati i moralni uspon odnosno usavršavanje u dobru ljudskih bića. Žan – Žak Ruso ( 1712-1778, francuski filozof) je, s pravom, ukazao da „Tehnički napredak civilizacije praćen je moralnim sunovratom“. Hod ljudske civilizacije kroz prostor i vrijeme je neprekidan proces približavanja Bogu, ili udaljavanja od Boga. Zato, Svetitelji naši prenose i vojno – tehnička znanja ruskim „pripremljenim umovima“ (izraz Luja Pastera,1822-1895, francuskog mikrobiologa i hemičara).
Sveta Matrona (Matronuška) Moskovska Svemoćna, slijepa svetiteljka koja je i u zemnom životu gledala duhovnim očima i kojoj je „gospod otvorio oči i pokazao tvorevinu Svoju“ ukazala je da „Rusija štiti svijet od globalnog uništenja nuklearnim ratom koji bi izazvali zapadni vladari iz sjenke“. Naši srpsko – ruski Svetitelji umoljavaju da se, na Crvenom trgu u Moskvi, umjesto Lenjinovog mauzoleja, podigne veličanstveni pravoslavni hram, posvećen Svetoj Matronuški. Tim Bogoljubivim činom uspostavila bi se veza između Neba i Zemlje i omogućio priliv blagodatne arhangelske pozitivne energije po Rusiju i ruski narod.
Klatno koje se, još od cara Petra Velikog kreće prema zapadnoj Evropi („pozapadnjavanje“ – izraz Aleksandra Aleksandroviča Zinovjeva, (1922-2006, ruski filozof, sociolog, pisac i publicista)) dostiglo je krajnju tačku i sada se vraća pravoslavlju (preciznije, rusoslavlju), kao skupu moralnih zapovijesti i moralnih obrazaca koje pomažu usavršavanju ruskih duša u dobru i ljubavi i težnji ka vrlom, neporočnom životu. LJudski život, kao dar Božji, treba da se satreperava sa višim duhovnim svijetom bestjelesnih sila arhangelskih. Samo uznošenjem u dobru penjemo se za stepenicu više ka Svevišnjem.
Zapadna (neo)liberalna civilizacija pod kontrolom vladara iz sjenke (naslednika „barona pljačkaša“ i plemića pljačkaša) i Vatikana i globalistički unipolarni svijet ne mogu biti obrazac ruskom narodu.
„…Demokratija postepeno nestaje iz društvene organizacije zapadnih zemalja. Svuda se širi totalitarizam, jer nadnacionalna struktura nameće državama svoje sopstvene zakone. Taj nedemokratski dodatak izdaje naređenja, uvodi sankcije, organizuje embargo, baca bombe, mori glađu…Finansijski totalitarizam potčinio je sebi političku vlast…Unutar najsurovijih diktatura bio je moguć nekakav otpor. Protiv banaka je nemoguće ustati.“ (Aleksandar Zinovjev)
Osvald Špengler, u svojoj knjizi „Propast Zapada“, navodi da je (zapadna) demokratija puko političko oruđe novca i da prodor moći novca u društvu oličava pad iz „epohe kulture“ u „epohu civilizacije“ koja je poslednja faza jednog društvenog sistema. Špengler je pred ruskim narodom vidio veliku budućnost u sadašnjem milenijumu.
NJemački filozof kulture i religije Valter Šubart (1897-1942) je, pred drugi svjetski rat, 1938.godine, objavio knjigu „Evropa i duša istoka“, u kojoj navodi:
„…Zapad (je) zatočenik materijalne civilizacije i proživljava vrijeme duboke krize. Zapad ne može da se sam spase i buđenje iz toga može doći samo sa istoka, iz Rusije…Zapad je čovječanstvu…uzeo dušu. Misija Rusije je da je vrati…samo Rusija ispunjava uslove potrebne da povrati dušu (Zapadu)…Rusija je jedina zemlja koja može izbaviti Evropu…“
Nikolaj Sergejevič Trubeckoj (1890-1938,ruski lingvista i istoričar) je smatrao da proces imitiranja i usvajanja tuđih kulturnih vrijednosti i civilizacijskih tekovina dovodi do gubitka samopoštovanja, čime se „prezire svoje, samobitno, nacionalno“. Ovo nikako ne znači odustajanje od viševjekovnih civilizacijskih demokratskih i državotvornih standarda koji su izdržali probu vremena.
Ruski umnici dva vijeka postojano ukazuju na brojna geopolitička ograničenja koja romansko – germanska zapadna civilizacija postavlja pred Rusiju, kao „nešto tuđe“, i čija je ogromna veličina prepreka njihovom pretenzijama. Stoga su postojani njihovi pokušaji da slabe Rusiju, pogotovo na njenoj periferiji gdje su živjeli i žive bivši Rusi koji imaju romansko-germansko i vatikansko pokroviteljstvo. To je u skladu sa „strategijom narandžine kore“: ivična područja treba odvajati od centralne Rusije, kao što se odvaja kora narandže. Zato je odbrana od kolonijalnih pretenzija zapadne civilizacije i otpor „univerzalnosti zapadnog sistema“ za Rusiju pitanje opstanka.
Model geopolitičke orijentacije Rusije kao „posebne civilizacijske tvorevine“ treba da bude, kako je to kazao Petar Nikolajevič Savicki (1895-1968,ekonomista,diplomata i univerzitetski profesor), evroazijstvo sa uporištem u „istinskoj ruskoj tradiciji“. Rusija je pravoslavna država – civilizacija.
Znači, samobitnost ruske evropsko-azijske civilizacije se zasniva na pravoslavlju kao „vodećoj duhovnoj sili Rusije“. To je osobena civilizacija koja ishodi iz pravoslavne tradicije i slovenske kulture, uz poštovanje i drugih naroda i kultura na teritoriji Ruske Federacije. Pravoslavlje je bogoslovlje milosrđa. U njemu su svi ljudi jednaki, kao djeca Božja. Bogatstvo je, za pravoslavnog hrišćanina, u vrlini, a ne u materijalnim dobrima. Čovjek treba da bude gospodar novca, a ne njegov rob.
Vraćanje ruskoj tradiciji kao „dovoljno staro(m) da bi vječno bilo mlado“ (izraz Martina Hajdegera, 1889-1976, njemačkog filozofa) neophodno je i nužno. Nikolaj Aleksandrovič Berđajev (1874-1948,ruski politički i religijski filozof) kazao je:
„Konzervativizam…spaja budućnost sa prošlošću…ima duhovnu dubinu, okrenut je prema izvorima života, sjedinjuje se sa korijenima…(To) je borba vječnosti sa vremenom, otpornost vječnosti nad prolaznošću. U njemu živi energija koja, ne samo da održava, nego i preobražava.“
I Aleksandar Geljevič Dugin (1962,filozof,sociolog i pisac), osnivač nove ruske geopolitike kaže da „konzervativac ne čuva niti brani prošlost, već ono trajno, nepromjenljivo, ono što u suštini uvijek ostaje istovjetno sebi samom“.
Dugin, kao jedan od umnih vodiča Rusije i ideolog „novog evroazijstva“, s pravom naglašava značaj sticanja intelektualnog suvereniteta Rusije, „koji savremena Rusija nema“, kao „ni razumljivi, suvereni Logos“. Misleća Rusija (ruska politička i intelektualna elita), po njemu, nekritički prihvata gotove obrasce mišljenja (gotovu istinu) i sistem vrijednosti, odnosno sociokulturne i „demokratske“ (neo)liberalne globalističke pravno-političke standarde kolektivnog ustrojstva i kolektivnog i individualnog ponašanja. To podrazumijeva emancipaciju od (neo)liberalnog modela kao političke teologije, odnosno oksimoronski ali suštinski tačno rečeno, ateističke religije.
Proces oslobađanja Rusije od kulturološke dominacije Zapada („nacionalizacija samih sebe“ – Dmitrij Genadijevič Jevstafjev, 1966,ruski politikolog), podrazumijeva „dekolonizaciju ruskih društvenih nauka“, odnosno prevazilaženje stanja „epistemološke okupacije“ od strane Zapada „sticanje(m) suvereniteta nad obrazovanjem i naukom“ (Natalija Aleksejevna Naročnicka, 1948, ruska istoričarka i politikolog). Neophodno je državno i nacionalno (prije svega, idejno i duhovno) „…oslobađanje od oduševljenja, podržavanja, dodvoravanja i zavisnosti od stranaca.“ Rusija ne smije imati „ništavnu istorijsku ulogu imitatora Evrope“ (Nikolaj Jakovljevič Danilevski, 1822-1885, ruski prirodnjak, ekonomista, etnolog, filozof, istoričar i ideolog panslavizma).To, za Rusiji i Ruse, znači misliti svojom glavom, poštovati svoju istoriju i svoj nacionalni kod.
Za zapadne, megakapitalističke vladare iz sjenke, Rusija je uvijek bila, jeste i biće globalni protivnik i neuklonjiva prepreka za ostvarivanje globalne prevlasti. Zapad, zadnjih decenija, protiv Rusije vodi totalni mrežni (mrežnocentrični) rat, a preko Ukrajine i proksi (posredni) oružani rat. Rusija u ruski narod su za Zapad stavljeni van zakona, jer su glavni branič ljudskih, porodičnih, pravoslavnih (hrišćanskih) i državotvornih vrijednosti od sveopšte (neo)liberalne dehumanizacije. I Oktobarska (boljševička) revolucija je sa Zapada inscenirana i finansirana pobuna sa pogubnim posledicama po Rusiju i ruski narod.
Kolektivni Zapad je stavio Rusiju i ruski narod stavili van zakona. Na sceni je „period sumraka međunarodnog prava“ (D. Jevstafjev)
U procesu razbijanja ruske nacije i Rusije, na njenim zapadnim granicama, glavnu ulogu su imali vjerski (vatikanski prozelitizam) i antiruski geopolitički faktori (prije svega, Poljska – „hijena Evrope“ (izraz Vinstona Čerčila)), koji su iskoristili vjersku mržnju pounijaćenog bivšeg ruskog stanovništva na zapadnom obodu carske Rusije prema Rusima i Rusiji i izazvali njihovu dugovremenu okupacionu odvojenost od Ruske Imperije. Znači, ključnu ulogu u tom procesu imale su političko manipulativne metode kolonijalnih gospodara i lažnih ukrajinskih elita, neutemeljena propaganda i prekrajanje istorije.
Istorija na Zapadu više nije ono što se dogodilo, već ono što „prvosveštenici“ globalizma manipulacijom činjenicama nametnu. „Evropska istorijska svijest“ stvara se „društvenim inženjeringom“, odnosno krivotvorenjem, uopštavanjem i standardizacijom nacionalnih istorija radi promovisanja tzv. „zajedničkih evropskih vrijednosti“ i stvaranja „transnacionalnih Evropljana“.
I Herbert DŽordž Vels (1866-1946, engleski novinar, sociolog, istoričar i književnik), na primjer, ukazivao je na potrebu uništavanja stare istorije koja „koči trijumf mira u svijetu“, a „budućnost svijeta se nalazi u jedinstvenom upravljanju, “ (svjetskoj vladi), zbog čega je neophodna univerzalna istorija sa jednim udžbenikom iz koga bi se „usavršavali“ istoričari širom svijeta.
Takva „interpretativna istorija“, koja podrazumijeva i izjednačavanje nacizma i komunizma i reviziju rezultata Drugog svjetskog rata, jeste sredstvo geopolitike Zapada koje je, između ostalog, dovelo do raspada SSSR-a i Istočnog bloka, ali i do pokušaja „neoliberalnog sloma“ Rusije.
Na sreću, ostvarilo se proročanstvo Šarla de Gola (1890-1970,francuski general i predsjednik):
„…Sovjetski Savez (je) privremen. Rusija će se obnoviti.“
Na Božjoj stazi, odnosno originalnom civilizacijskom putu povratka Rusije i ruskog naroda sebi, izuzetno je značajno što je, 8. maja 2024.godine, predsjednik Putin potpisao „Ukaz o utvrđivanju osnova državne politike Ruske Federacije u oblasti istorijskog prosvjećivanja“, u kome se, između ostalog, navodi:
„…Samosvijest ruskog društva zasniva se na tradicionalnim duhovnim, moralnim, kulturnim i istorijskim vrijednostima…čije su očuvanje i zaštita preduslov za skladan razvoj zemlje i njenog multinacionalnog naroda, sastavni dio suvereniteta Ruske Federacije.“
Ukazom se utemeljuje državna politika i sveopšta društvena aktivnost obrazovnih, naučnih i informativnih institucija (radi suprotstavljanja „izokrenutoj istoriji“ Zapada) u oblasti istorijskog obrazovanja i očuvanja istorijskog pamćenja državotvornog ruskog naroda. Ciljevi su „suprotstavljanje pokušajima falsifikovanja istorije u Rusiji i inostranstvu““, „poboljšanje istorijske pismenosti“ i „promovisanje uloge porodice u istorijskom obrazovanju djece i mladih“.
Na kraju, podsjetiću na proročanstvo velikog Svetitelja Svetog Serafima Sarovskog:
„…Gospod…neće dozvoliti razrušenje zemlje Ruske i zato što će se u njoj jedino sačuvati pravoslavlje i blagočašće hrišćansko…Rusija će uvijek biti slavna i neprijateljima strašna i nepobjediva, imajući vjeru i pobožnost i vrata pakla neće je nadvladati. Gospod će pomilovati Rusiju i povesti je putem stradanja ka velikoj slavi…“
Neka su vječni Rusija i ruski narod!
S vjerom u Boga, srpsko -ruske Svetitelje i Rusiju!
(Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrikama „Drugi pišu“ i „Kolumne“ nisu nužno i stavovi redakcije portala „Borba“)
Jednom komunjara doživotno komunjara, jednom boljševik, doživotno boljševik. Ne spominje veliku petokraku, satanistički izvor zla na Kremlju. Naravno, ne smeta mu. Malo mu je naša veličanstvena istorija, nego se zanosi ruskom. Za Manastir Moraču, Đurđeve Stupove, za stare srpske careve i kraljeve prije Nemanjića, za Nemanjiće, za velikog cara Dušana, za Svetog Savu dao bih sto Rusija. Šta rade potomci izdajnika golootočana…