Piše: dr Petar Milatović Ostroški
Brojni čitaoci mi se obraćaju sa molbom da se oglasim povodom nekih „inicijativa“ za „nacionalno pomirenje“, što sada činim pod punom moralnom, materijalnom i istorijskom odgovornošću i kao stvaralačko i patriotsko biće stojim, kao i uvijek do sada, iza svake svoje izgovorene i napisane riječi.
U prekodrinskim krajevima, Republici Srpskoj i okupiranoj Republici Srpskoj Krajini, partizanski i četnički potomci lako su se ujedinili 1991. godine pred novoustaškim nožem, zvanim srbosjek, i mudžahedinskom kamom koja je odsijecala srpske glave koje su javno šutirali ekstremistički mudžahedini, a to ujedinjenje partizanskih i četničkih sinova bila je jedina spasonosna patriotska i nacionalna opcija u tom vješto nametnutom vjersko-nacionalnom građanskom ratu , na koji sam upozoravao 1979. godine, zbog čega sam osuđen 12. marta 1981. godine i posle izdržane robije otišao sam u emigraciju koja je trajala ravno 37 godine, od 29. novembra 1983. do 16. juna 2020. godine, kad sam se trijumfalno vratio u još uvijek ideološki porobljenu otadžbinu.
Dakle, nacionalno pomirenje u Republici Srpskoj , koju i danas ostrašćeni neokomunisti i partizanski potomci u Crnoj Gori nazivaju „genocidnom tvorevinom“, u čemu prednjače oni koji pravdaju prošlogodišnje odbijanje predsjednika Crne Gore da prisustvuje Danu Republike Srpske, a ove godine se nije sjetio ni da čestita, a kamoli da dođe, uspjelo je, ponavljam zbog opasnosti po opstanak Srba preko Drine pred ustaškim srbosjekom i mudžahedinskom kamom.
U Srbiji i Crnoj Gori situacija je daleko kompleksnija i stravičnija. Pošto su partizani protjerani iz Srbije kako ne bi izazivali Njemce da za jednog mrtvog Njemca bude strijeljano 100 Srba, protjerani partizani našli su utočište u Crnoj Gori u kojoj se najlakše prima svaki zarazni antinarodni virus i u kojoj je jedino moguće zacarenje Lažnih Šćepana Malih, kojih i danas ima u raznim crnogorskim partijama i ostalim crnogorskim političkim mafijama.
Kao što je poznato u Crnoj Gori na „nacionalno pomirenje“ licemjerno pozivaju sinovi i unuci partizanskih zlikovaca koji su napunili brojne jame po Crnoj Gori, koje narod i dan danas naziva jamarima.
Ali kako pozivaju na „nacionalno pomirenje“?
Pozivaju da se sve zaboravi. Da zaboravom, bez odgovarajućeg istorijskog suđenja, makar i posthumno, mi potomci nevinih žrtava komunističkog terora u Crnoj Gori još jednom ubijemo svoje mrtve očeve, djedove i pradjedove čije kosti po crnogorskim jamama još uvijek čekaju da budu izvađene. Njih su komunisti zvjerski likidirali i sada bi komunistički potomci htjeli da mi žrtve njihovih očeva i djedova još jednom ubijemo svojim „praštanjem“ u lažnom „nacionalnom pomirenju“ bez pokajanja zlikovaca i bez pravilne istorijske revalorizacije.
Nikome od njih ne pada na pamet da potomcima žrtava izraze žaljenje zbog zločina njihovih očeva i djedova ispod krvave petokrake, koja simbolizuje prolivanje nevine krvi na svih pet kontinenata, a kamoli da se izvinu potomcima žrtava nego još i pune crkve i od potomaka komunističkih zlikovaca pravi vjernik skoro da ne može doći da cjeliva ikonu jer su čak i ikone prisvojili drskim stajanjem ispred njih i onemogućavanjem da im se priđe. Tako je to kad crkve napune prazni ljudi koji će prvom prilikom okrenuti leđa Majci Crkvi.
Neokomunističke inicijative za „nacionalno pomirenje“ nije ništa drugo do sraman MIR DŽELATA NA GROBU ŽRTVE!
Ja nemam namjeru da „praštanjem“ partizanskih likvidacija bez pravilnog istorijskog suđenja, ponovo ubijam: pradjeda Jovana, djedove Petra i Rada, babu Ljubicu, stričeve Mrkoja i Vlastimira i da legalizujem partizanske zlikovce: Miloša Pelevića iz Veleta, Sretena Pelevića iz Veleta, Neđa Bogićevića iz Bogićevića, Sava Savovića iz Lalevića, Bojislava Đurovića iz Frutka, Marka (Mila) Radonjića iz Frutka i Dragišu Ivanovića iz Seoca koji iz sedam pušaka u zasjedi na pola noći izvršiše zločin nad mojom familijom u ponoć. (Vidjeti publikaciju „Pakao ili komunizam u Crnoj Gori“)
Dakle, neću bez izvinjenja potomaka i posthumnog suđenja zlikovcima da prihvatim licemjerni i podmukli mir dželata na grobu žrtve, jer, kako svojevremeno reče
Fransoa Mari Arue, zvani Volter, – ko oprašta zločin, postaje u njemu saučesnik!
Sapienti sat!
(Fejsbuk)
(Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrikama „Drugi pišu“ i „Kolumne“ nisu nužno i stavovi redakcije portala „Borba“)
