Kad nevjernici uređuju Crkvu

Piše: Milorad Vučelić, glavni i odgovorni urednik Novosti

Pod pretpostavkom da kod nas danas postoji veliki i moćan studentski pokret i da ima snagu i masovnost iz pariskog, berlinskog i beogradskog maja i juna ’68, stičemo prilično pouzdan utisak da ne bi imao šanse na neki naročiti uvažavajući izborni politički uspjeh.

Na leđa naših postojećih studenata i njihovih lista natovarili su se, u želji i prilici da se dokopaju vlasti u Srbiji, svi političko opozicioni decenijski gubitnici sa svim svojim frustracijama, gorčinama izbornih poraza, starim nepodmirenim računima, prečesto sa svojim ideološkim antisrpskim te autošovinističkim talogom.

Sve sa optužnicama i presudama o krivicama Srbije za razbijanje Jugoslavije, za vođenje politike etničkog čišćenja zarad stvaranja „velike Srbije“. Falsifikuje se i revidira srpska istorija, satanizuju se svi srpski politički lideri i državnici.

Obnavljaju se potpuno neosnovane optužnice, za počinjeni, a nepostojeći genocid u Srebrenici i RS uopšte. Oživljava se vojvođanersko autonomaštvo, koje je u stvari separatizam obojen čak i otvoreno proustaškim stavovima pojedinih fakultetskih profesora.

Sve to je začinjeno nekritičkim evropeizmom i borbom protiv „ruskog malignog uticaja“. Iz takvog šinjela i starih propagandnih stereotipa ne postoji mogućnost stvaranja novog političkog i patriotskog programa i u velikoj mjeri se potire mogućnost da se bilo kakav alternativni izborni program sačini.

On je naravno moguć i u političkom životu potreban, ali se više ne zna gdje je bistar potok kritičnosti i njegov izvor i ima li ga i da li je vidljiv i prepoznatljiv od ovolikog zamućivanja? Nema te kičme, pa ni studentske, koja, a da se ne polomi, može izdržati toliki teret ovakvog paklenog bagaža.

Posebnu ulogu u ovoj operaciji svaljivanja tog silnog prtljaga na pleća studenata, pored jednog dijela akademske zajednice, igraju tzv. nezavisni, a u stvari direktivni mediji. Navikli da budu politički komesari svih protesta i neka vrsta strane ideološko-komesarske uprave, oni razvrstavaju šta im je u njima prihvatljivo, a šta nije. I sude i presuđuju.

Ne samo da vrše diferencijaciju u građanskim i studentskim protestima, već obavljaju i neposrednu lustraciju. Naročito su alergični na pravoslavlje i srpski nacionalizam. Neskriveno su alergični na prisustvo starih nacionalnih i vjerskih simbola na protestima i na bilo kakvo prisustvo pravoslavne ikonografije.

Odmah ih to podsjeća na „religiozne procesije“. Uobličava se kao poželjan i jedino idealan model pobune mladih neka mješavina nasilnosti „Crnih pantera“ i naivnosti „djece cvijeća“. Kao ideal im se ukazuje i neka šareno okićena pobjednička kolona bez srpske nacionalne svijesti ili kritičkog uvida u aktuelnu svjetsku ili istorijsku situaciju. To bi bila neka idealna masa i smješa u kojoj nema ni građanskog ni nacionalnog.

Posebno su na nišanu ovih aktera Srpska pravoslavna crkva i njen patrijarh Porfirije. Protiv njih se vodi ne samo hibridni već i bezmalo konvencionalni rat. Našoj Crkvi se zadaju neposredni zadaci i ispisuje se dnevni red narednog Sabora! Seju se najkrupnije moguće „optužbe“ na račun našeg patrijarha na osnovu tema koje su stare više godina, a bez ikakve pravne težine ili šireg društvenog značaja.

I nimalo slučajno se to čini u istom danu u kome se naš patrijarh obraća najvećim svjetovnim i duhovnim liderima svijeta tražeći pomoć za Srbe i srpske svetinje na Kosovu! U javni medijski život uvodi se neosnovana ideja o navodnoj narednoj podjeli Mitropolije crnogorsko-primorske ne bi li se tako destabilizovao srpski faktor u Crnoj Gori i izazvalo nejedinstvo u Crkvi.

Posebno su skandalozni događaji na već opisanoj ovogodišnjoj proslavi jubileja Matice srpske u Srpskoj Atini – Novom Sadu. Politizuje se svaka odluka patrijarha i Sinoda. Uporno se i svakodnevno ponavljaju pokušaji omalovažavanja patrijarha i nekih vladika, a posebno mitropolita bačkog Irineja.

Izuzetno je karakteristično da o Srpskoj crkvi i u Crkvi, kao i o pravoslavlju, hoće da odlučuju i da je uređuju i da ih uređuju oni koji se otvoreno deklarišu kao njeni protivnici i nevjernici. Pozivaju se, u raznim pamfletima, oni koji „još vjeruju“ da u SPC izvrše smjenu i lustraciju nepodobnih vladika i samog patrijarha.

Ne upuštajući se dalje u svakodnevne i brojne pojavne oblike ovih dešavanja, vidljiva je suština. Pojedini strani i domaći akteri su zainteresovani da Srpsku crkvu i duhovnost, kao i identitet našeg naroda, dalekosežno dovedu u pitanje i destabilizuju. I to na anticrkveni i antidržavni način.

Sve ovo treba imati na umu prilikom shvatanja i tumačenja aktuelnih napada na istinskog poglavara Svetosavske crkve danas, te razviti svijest da se odbranom njegovog integriteta u isti mah brane i mnogo širi nacionalni interesi i vrijednosti.

(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)