Političku trgovinu, kao jedan od najproblematičnijih oblika urušavanja povjerenja u demokratske procese, može iskreno da kritikuje samo političar koji je moralan, dosljedan i čist od ličnih kalkulacija. Nikako oni koji su se godinama vozili u oba smjera političkog saobraćaja, mijenjajući stavove i saveznike kako vjetar duva – isključivo zarad vlastitih interesa i opstanka.
A upravo se danas, najglasnije protiv “političke trgovine” u Crnoj Gori bune oni koji su je godinama sprovodili kao zvaničnu političku doktrinu. Prije svih – DPS i njihovi sateliti iz tzv. Evropskog saveza, čije je političko djelovanje decenijama bilo oličenje partijske kontrole nad državom, raspodjele funkcija po rodbinsko-stranačkoj liniji i rasprodaje državnih resursa.
Pod parolom “odbrane suverenosti i nezavisnosti”, državna imovina se krčmila, firme su partijski finansirane, a kasa praznila, dok su građani bili taoci “viših nacionalnih interesa” – koje je uvijek definisala isključivo partijska vrhuška.
Danas ti isti, kojima su državne kompanije plaćale partijske račune, koji su godinama kontrolisali sve – od šefova mjesnih zajednica do direktora elektroprivrede, pokušavaju da moralizuju i spočitavaju političke dogovore koje više ne kontrolišu.
Licemjerje bez granica.
Ako je iko poslednji pozvan da priča o političkoj trgovini – to su upravo oni koji su je usavršili, legalizovali i duboko ukorijenili u institucijama. Danas, kada više ne dijele karte, igra im izgleda više nije po volji.
A oni su se stalno cojekali i na postenje pozivali. Cojek da ih slusa za svece bi ih proglasio. Ko o cemu drosovci o postenju
Lopovi ostaju lopovi ,
Navika je jedna muka , a odvika trista muka!
Sagledavajuci danasnju situaciju ovi nijesu nista bolji cak mi se cini u jednu ruku i da su gori opste rasulo u drustvu sto kod DPSa nije moglo da se desi znalo se koje gazda a sada misevi kolo vode i takvo nam je drustvo i drzava smuti pa prospi