Za samo dva mjeseca, koja su prošla od izbora u Mađarskoj i pada Viktora Orbana i njegovog Fidesa, ovu zemlju preplavila je globalistička plima. I to krajnje predvidljivim redoslijedom: prvo je uslijedila zaostala isplata Judinih nagrada Budimpešti iz Brisela.
Šta se u Mađarskoj promijenilo nakon pada Viktora Orbana, koji je 16 godina vladao ovom zemljom? Zapadnoevropski mediji njegov pad su, uz fanfare, proglasili povratkom Mađarske u „evropsku zajednicu naroda“. Pa, veoma malo toga.
Za samo dva mjeseca, koja su prošla od izbora u Mađarskoj i pada Viktora Orbana i njegovog Fidesa, ovu zemlju preplavila je globalistička plima. I to krajnje predvidljivim redoslijedom: prvo je uslijedila zaostala isplata Judinih nagrada Budimpešti iz Brisela.
Zatim je, na spoljnopolitičkoj sceni, nova mađarska vlada odobrila „ukrajinski zajam“ od 90 milijardi eura, poništila Orbanovu zapljenu „kijevskog zlata“ od 35 miliona eura (početkom maja) i deblokirala put režima Zelenskog ka članstvu u EU (sredinom juna).
Mađarska se, piše holandski autor Aleksandar Volfheze za sajt „Geopolitika“ – koji, uzgred, danas živi u Mađarskoj – naizgled vratila „mejnstrim“ stavovima Evropske unije, koji favorizuju potpunu geopolitičku konfrontaciju sa evroazijskim Istokom, kako bi dokazala Orbanovo predizborno upozorenje da je glas za njegove neprijatelje glas za Treći svjetski rat.
Onda je uslijedio hladan tuš za evrofile: Mađarska je odložila ključni proceduralni korak za napredak kandidature Ukrajine za članstvo u EU, prenio je „Politiko“, pozivajući se na neimenovane diplomate EU.
Uostalom, prva posjeta novog mađarskog premijera nije bila posjeta Briselu, već Varšavi.
Brisel je ostavljen na čekanju.
Povratak Mađarske na liberalne „fabričke postavke“
Zapravo, dodaje ovaj autor, nije se promijenilo gotovo ništa. Dugotrajna bitka Orbanove vlade da vrati „Mađarsku Mađarima“ bila je izgubljen slučaj od samog početka: superstrukturna, ideološka i kulturna revolucija nemoguća je bez infrastrukturne ekonomske i socijalne revolucije, a Fidesov režim nikada nije bio spreman da svoje riječi potkrijepi djelima.
Radikalni politički raskid – izlazak iz EU i NATO-a – radikalna ekonomska borba (protjerivanje globalističkih bankara i lešinarskih kapitalista) i radikalna kulturna revolucija (blokiranje holivudske lažne istorije i digitalne pornografije) ostali su daleko van zone komfora i intelektualnog kapaciteta moćnog Fidesa.
Nešto se ipak promijenilo. Prvi put nakon mnogo godina Orbanovog suzbijanja prostitucije, primjećuje holandski pisac Volfheze, tokom vikenda tinejdžerke prostitutke tiho, ali samouvjereno vraćaju se na ulice Budimpešte: „Nesumnjivo je i da će ovaj grad brzo povratiti svoj izgubljeni status ‘porno prijestonice Evrope’.“
Nesumnjivo je i da će osveta globalističke elite nad nesrećnim mađarskim masama biti temeljna i da globalisti neće tek tako zaboraviti šesnaestogodišnje poniženje od strane mađarskih birača.
Poraz Fidesa, smatra ovaj pisac, bio je samo politička pozorišna predstava, koja je garantovala glatku tranziciju, a suštinski je bila samo „regresija na srednji nivo“ atlantističkog parlamentarizma.
Tako se Mađarska makar i prividno vratila nihilističko-liberalnim „fabričkim postavkama“ zapadnog mejnstrima.
Otisak istorije na licima Mađara
Ishod ovih izbora odredile su (i) razlike među generacijama. Otisak istorije i dalje oblikuje fizionomije Mađara.
Lica starijih pokazuju patnje 20. vijeka, primjećuje Volfheze. Oni su rođeni sa dostojanstvom, a njihove oči vidjele su stvari koje teško da ijedan savremeni zapadnjak može i da zamisli.
Generaciju srednjih godina, onih koji su fizički i mentalno preživjeli neoliberalnu katastrofu – ekonomsku šok terapiju, demografsku imploziju i socio-kulturno otuđenje devedesetih – karakteriše druga vrsta dostojanstva: tihi, diskretni fatalizam, koji omogućava život bez iluzija.
Upravo je ta generacija osigurala šesnaestogodišnju eru Orbanove vladavine, koja je zaštitila mađarski narod od najgorih ekscesa globalističkog liberalizma, uočava ovaj autor: od masovnih imigracija, koje je omogućila politika „otvorenih granica“ i njihov narativ o „humanitarnom azilu“, od antinatalizma, koji garantuje uništavanje porodičnog života putem „ženskih prava“ i LGBT-a, kao i od imperijalističkog predatorstva – učestvovanja u agresijama poput onih koje prate projekte „Izrael“ i „Ukrajina“.
Ovaj otisak istorije, međutim, nedostaje na pretežno praznim licima mlađih generacija, koje su odrasle tokom tihog zatišja dvijehiljaditih i dvijehiljadadesetih godina, profitirajući od kombinacije relativne socijalne sigurnosti, ekonomskog prosperiteta i ličnih sloboda.
Upravo najmlađe generacije Mađara, dodaje holandski pisac, pate od slabih struktura ličnosti i fatalno oslabljene svijesti o sopstvenom identitetu. Istorija nas, uostalom, uči da meki životi stvaraju meke mozgove, a dobra vremena loše karaktere.
Čitava Istočna Evropa sada je postala podložna istoj psihosocijalnoj bolesti od koje već decenijama pati Zapadna Evropa: od kulturnog nihilizma, preko nedostatka radne etike, koju su zamijenile „individualne slobode“, pa sve do relativističkog sekularizma, umjesto hrišćanskog morala.
Mađarsko parče zemlje
U centru Budimpešte, međutim, i dalje postoji skulptura posljednjeg poglavara vjernog Tengriju – princa Geze, blagorodnog pečenješkog djeteta, koji je otac prvog hrišćanskog kralja Ugarske.
Postoji i mađarski izraz Honfoglalaš, koji je teško prevodiv na druge jezike. Riječ je o mađarskom naseljavanju na odabrano parče zemlje, nakon putovanja dugog hiljadu milja.
Jer tamo gdje narod obrađuje polja i sadi bašte, hrani zemlju vodom i proliva svoju krv za tlo, narod postaje utemeljen i dio Zemlje. Ova jednostavna gredica ljubičica, okopavana svakog jutra i pažljivo zalivana svakog ljetnjeg popodneva, predstavlja neraskidivu vezu između Mađara i njihove domovine, sada staru više od milenijuma, kaže ovaj pisac.
Istočno i južno od ovih ljubičica počinje trava suve stepe zvane „pusta“ (potiče od slovenskog izraza za pustinju), čiji još netaknuti dijelovi opstaju zapadno od Debrecena i sjeverno od Segedina.
Nekad davno, ta Velika mađarska ravnica nastavljala se na Veliku vlašku ravnicu, Pontsko-kaspijsku stepu (zaboravljenu Kimeriju, Skitiju i Sarmatiju) i Kazačku stepu – beskrajni prostor blago valovitih polja, ispresijecan dijelovima močvara i slanih jezera, koji gotovo neprimjetno ustupa mjesto drevnim „pustinjama“ Puta svile na jugu.
Uske, kose oči princa Geze gledaju tamo odakle je potekao njegov narod – ka Velikom istoku.
Kako piše Volfheze: „Svuda je primjetan pečat tragične istorije kakav se i očekuje na ovom mjestu; ovo je najzapadniji ogranak evroazijske stepe, koji počinje u Mandžuriji i Mongoliji, a takođe i Krvavih zemalja koje se graniče sa (geopolitičkim) Srcem zemlje.“
Mađarsko unutrašnje oko će uvijek gledati na Istok
Globalistička Evropa pobijedila je u Mađarskoj, ali to je samo fiktivna pobjeda, kaže holandski pisac – pobjeda u plićaku.
„Mađarsko srce nikada neće zaboraviti beskrajnu stepu koja je porodila mađarski narod“, piše holandski pisac, „jer čak i ako je mađarsko spoljašnje oko ponekad primorano da se okrene Zapadu, kako bi se suočilo sa tiranijom novčane moći i uzurpacije kulture, mađarsko unutrašnje oko će uvijek gledati na Istok.“
Odatle će se, prije ili kasnije, ponovo pojaviti vojske koje će preokrenuti tok istorije i očistiti Panonsku niziju. Tajni, izvorni i oživljavajući duh Mađara isti je onaj koji je pokretao vojske Atile, Batu-kana, Nogaj-kana i Staljina, koji su otjelotvorili „Bič Božji“, koji takođe uvijek iznova obara aroganciju Zapadne imperije. A taj duh, zaključuje Volfheze, protjeran pod zemlju ovog aprila, ostaje duboko ukorijenjen u zemlji.
Postoji, doduše, još jedna nada za mađarski narod, dodaje on: ekstremna osvetoljubivost sa kojom se globalističke elite odnose prema svojim najgorim neprijateljima – oživljenoj Rusiji, revolucionarnom Iranu ili neposlušnoj Kubi – može se ubrzo pretvoriti u poraz.
Brodolomi se uvijek dešavaju u plićacima. Briselskim globalistima prijeti brodolom u plićaku pobjede.
Narodi treće kulture
Uostalom, nikad nije postojala jedinstvena Evropa, već su postojale, a postoje i danas, najmanje tri: Zapadna i Sjeverna Evropa, Sredozemna i, na koncu, Istočna. Svaka sa svojim tradicijama i vrijednostima, ocjenjuje francuski publicista Pjer-Emil Bleron za sajt „Jurosinerdžiz“.
Ruski geopolitičar Aleksandar Dugin svojevremeno je predložio projekat Velike Istočne Evrope, one koja će nastati na razvalinama stare, atlantističke.
Jedini istočnoevropski narod, kaže Dugin, koji ne potpada pod definiciju slovenskih i pravoslavnih naroda u Istočnoj Evropi jesu Mađari. Ali Mađari posjeduju stepsko, evroazijsko porijeklo, zajedničko sa drugim ugro-finskim narodima, koji nastanjuju područja evroazijskog Srca zemlje i dijele mnoga vitalna evroazijska kulturna obilježja.
Narodi Istočne Evrope podjednako su kroz istoriju bili okrenuti saradnji i sa Istokom (Rusijom) i sa Zapadom. Slavni rumunski istoričar Mirča Elijade, „rođen sasvim blizu one imaginarne linije na kojoj se Zapad susreće sa Istokom“, odbijao je da rumunsku kulturu poistovjeti sa uskim granicama takozvanog Zapada.
Elijade je bio „čovjek treće kulture“, kulture posredovanja i velikih stvaralačkih sinteza, koja je tradicionalno igrala ulogu mosta između Zapada i Vizantije, između Zapada i slovenskog svijeta (Rusije), između Orijenta i Mediterana.
A ono što važi za rumunsku kulturu – „kulturu posredovanja“ – važi i za čitavu Istočnu Evropu, pa i za Mađare.
To neće promijeniti ishod jednih izbora, poput ovih održanih u aprilu u Mađarskoj.
Globalistička plima dosegla je svoje granice
Treba, na koncu, imati na umu i geopolitički kontekst: približavamo se kulminaciji borbe na život i smrt između do sada trijumfalnog globalizma i još djelimično skrivenog svjetskog otpora.
To je trenutak u kojem je globalistička plima dosegla svoju spoljašnju tačku visokog vodostaja, udarajući o obale evroazijskog otpora, a sve se poklapa sa momentom kada njen unutrašnji balon životnog stila postaje neodrživ.
Drugim riječima: egzistencijalni jaz između zapadnih vladara i potčinjenih naroda postao je nepremostiv, a kinetički udar njegovog imperijalnog prenaprezanja više se ne može izbjeći.
Od geografije i istorije, uostalom, nemoguće je pobjeći. Možemo bježati, poput najmlađih generacija Mađara, možemo se praviti da ne primjećujemo realnost i živjeti u svijetu svojih mobilnih telefona i računara.
Stvarnost je, međutim, uporna i tvrdoglava. Prije ili kasnije, ona će podsjetiti Mađare da postoji. Kad za to dođe vrijeme.
