Dok sedam nevladinih organizacija ovih dana apeluje na Vrhovnog državnog tužioca zbog, kako navode, “javnog veličanja četničkog pokreta i Pavla Đurišića”, ostaje jedno važno pitanje: gdje su te iste NVO kada su svakodnevno ugrožena osnovna prava Srba u Crnoj Gori?
Godinama gledamo isti obrazac – munjevite reakcije kada je u pitanju srpska istorija, srpski identitet i srpski politički subjektivitet, ali sablasna tišina kada se Srbi ponižavaju, diskriminišu i sistematski brišu iz javnog i političkog života.
Niko iz tog “angažovanog” sektora nije se oglasio kada je srpski jezik, kojim govori najveći broj građana u Crnoj Gori, brutalno marginalizovan u obrazovnom sistemu i državnim institucijama. Niko nije ustao kada je proslava Dana nezavisnosti pretvorena u pijanku sa pjesmama ustaškog pjevača Marka Perkovića Tompsona, i to u restoranu lica koje se dovodi u vezu sa organizovanim kriminalom. Niko nije rekao riječ kada je srpski narod satanizovan, etiketiran i javno targetiran kao remetilački faktor, čak i kada su njihova vjerska prava brutalno gažena.
Ovo nije borba za pravdu – ovo je politički aktivizam pod plaštom borbe za ljudska prava. Borba protiv “velikosrpskog nacionalizma” već godinama služi kao zgodno opravdanje da se ignorišu svi oblici antisrpske politike, a sada i otvorene mržnje.
Za razliku od tih “glasnih” organizacija, Srbi u Crnoj Gori ne traže ništa više od onoga što im Ustav i zakoni garantuju – ravnopravan tretman, pravo na jezik, kulturu, vjeru i političku zastupljenost. Ali izgleda da su ti zahtjevi za pojedine strukture i dalje – problem.
Zato je važno postaviti pitanje: da li su ljudska prava univerzalna ili se tumače zavisno od toga kome pripadate? Ako NVO sektor zaista želi da doprinese pomirenju i stabilnosti, onda mora da digne glas i kada se ugrožavaju Srbi – a ne da selektivno ćuti i kalkuliše prema političkom vetru.
Dvoličnost ne vodi pomirenju. Vodi u dublje podjele. A Crnoj Gori treba istina – i jednaka pravda za sve.
