Udar na Srpsku pravoslavnu crkvu u Crnoj Gori je mnogo širi proces od granica Crne Gore. Ovaj duboko anti-ustavni i diskriminatorni blic-krig na jedinu kanonsku Crkvu u Crnoj Gori ima za cilj slabljenje SPC uopšte, kao temeljnog stuba duhovnosti, identiteta i bića Srba, ali i svih pravoslavaca, na ovim prostorima.
Ovakav naum nije moguće sprovoditi u Srbiji i Republici Srpskoj, pa je poligon za rastakanje Crna Gora, sada i formalno dio onih globalnih struktura koje vode ovaj proces, a koji za njihove i svoje interese na terenu vodi duboko kriminalizovana i bezbožnička crnogorska vrhuška.
Ovaj u istoriji rijetko viđeni napad na sopstvenu Crkvu je i lična borba Predsjednika Crne Gore Mila Đukanovića protiv Mila Đukanovića. To je njegova lična borba protiv onog Mila Đukanovića koji je ljubio krst u Mitropolitovim rukama devedesetih. To je borba Premijera Duška Markovića protiv Duška Markovića iz devedesetih.
To je borba Ministra odbrane Predraga Boškovića protiv Predraga Boškovića iz Belih orlova tokom devedesetih, čiji je bio pripadnik.
To je borba današnjih anti-srba protiv onog srpskog u njima, prethodnih godina i decenija. To je borba da speru iz sebe sve ono što su bili. To je borba protiv unutrašnjih svjedoka, u njima samima, svjedoka njihovih ranih radova i duša. Poturčenjaci su bili okrutniji nego Turci. Bivši Srbi, danas Montenegrini, najzagriženiji su anti-srbi.
O odnosima sa Srbijom
Kao ništa do sada korona je totalno skinula masku sa lica Mila Đukanovića i njegove vlasti u pogledu odnosa sa Srbijom. Toliko duha neprijateljstva, nedobrosusjedstva, malicioznosti, zavade među braćom, licemjerstva, pa i direktne štete po zdravlje građana Crne Gore isplivalo je ovih proteklih mjeseci pod plaštom navodne brige za zdravlje građana Crne Gore, u odnosu na Srbiju.
Odbijanje respiratora iz Srbije, nedobronamjerne izjave Ministra zdravlja i ostalih, totalna blokada nalik kineskom zidu za građane Srbije bez realno utemeljene argumentacije što je direktno uništilo turističku sezonu, uličarsko i providno svaljivanje odgovornosti za navodno inportovanje virusa iz Srbije, sve u svemu stekao bi se utisak da je Srbija kriva i za korona virus u Crnoj Gori. U Đukanovićevoj propagandi Srbija je kriva za sve od Kosovskog boja na ovamo, pa što ne bi bila kriva i za boj protiv korone, koji crnogorska vlast upravo uveliko gubi, tako što je primat u toj borbi postavila na partijskom, a ne stručnom kriterijumu.
Ozdravljenje odnosa sa Srbijom, Rusijom, ali i sa čitavim svijetom, nije moguće sa ovakvom duboko nedemokratskom vlašću, zato je primarni zadatak cijelog našeg društva smjena režima, nakon tri decenije njihovog iživljavanja, nad privredom, spoljnim odnosima, pa, danas, svetinjama naše duhovnosti. Prava Crna Gora, kao čista snaga za budućnost, potpuno i beskompromisno je posvećena ovoj istorijskoj i svetoj patriotskoj misiji stvaranja zdravog društva u kome će se svako osjećati kao svoj na svome i u kome će Srbi biti ono što im vjekovima pripada: Njegošev narod koji je gradio i izgradio ovu zemlju.
O izborima i opoziciji
Ovo nisu izbori, ovo je elementarna borba za opstanak i ljudsko vječno dostojanstvo. Nikada, niti na jednim izborima do sada Crna Gora nije odlučivala o sudbini Svetog Vasilija Ostroškog u Crnoj Gori. Mi o tome odlučujemo danas, o budućem karakteru Crne Gore, o tome da li ćemo svetinje Svetog Save i Svetog Petra Cetinjskog staviti na sto Mila Đukanovića i raspopa Miraša Dedeića.
Pitanje crkvene imovine je samo površinski odraz onoga što Đukanović i njegovi mentori žele: iskorjenjavanje onog duha koji se nalazi u toj imovini i u tim svetinjama, srpskog nacionalnog duha i identiteta, koji je vjekovima stvarao duh iskonske i prave Crne Gore. Zbog toga je ovo referendum o našem biću, zbog toga je ovo početak Đukanovićevog kraja, jer niko u istoriji civilizacije nije dobio bitku protiv Boga. Zato se ovaj izbor koji je pred nama na ovim izborima ne završava izbornog dana, već tog dana počinje, jer je u pitanju veliki istorijski proces koji se ne završava u jedan dan.
Ovo je mnogo više referendum nego ono 2006. godine, jer se tada odlučivalo o politici i teritoriji, a danas se odlučuje o nečemu mnogo važnijem, o duši i duhu savremene Crne Gore. Na referendumu 2006. godine se odlučivalo da li će Crna Gora ostvariti kontinuitet sa onom Crnom Gorom sa Berlinskog kongresa (koja je takođe tada proglašavana „srpskom spartom“ od strane njenog kralja), a danas se odlučuje da li će Crna Gora napraviti diskontinuitet sa Crnom Gorom Svetog Petra Cetinjskog. Ako je Crna Gora nezavisna od duha Svetog Save i Svetog Petra Cetinjskog, onda to nije Crna Gora. Onda je to suprotnost Crnoj Gori i zato je ovaj atak na Crkvu suštinski najveći udar na njenu državnost i istorijsku duhovnu vertikalu.
Zbog svega ovoga odgovornost slobodnih segmenata društva, prije svega opozicije, je ogromna. Ako je narod u veličanstvenim litijama koje su zadivile svijet pokazao do sada neviđenu slogu i jedinstvo, onda i opozicija mora da pokaže isto, jer nas i narod i istorija gledaju u oči, urlajući bratski na nas: Zajedno! Obavezu još više imaju one političke partije koje zastupaju Srbe, obavezu da mi, ako neće drugi u opoziciji, budemo zajedno, bez rasipanja opozicionog potencijala, bez egzibicija, bez sujete, bez uskopartijskih interesa. Ovo nije borba za mandate, ovo je borba za Boga.
Zato i ovim putem pozivam svoje kolege, ovdje sada mislim na one takozvane pro-srpske političke partije, da što hitnije formiramo jednu listu, jer se borimo za isto, pa zašto onda ne bi bili na istoj listi. Ne smijemo dozvoliti da narod bira i između nas, u trenutku kada bira između nas i zla.
Ovo govorim iz punih usta naše političke partije zato što smo upravo mi sopstvenim primjerom demonstrirali ovo o čemu govorim i na šta apelujem: iako politička partija nova i bez repova, iako politička partija čiji su ovo prvi parlamentarni izbori, iako politička partija koja nema problem sa samostalnim ulaskom u parlament što je plod krvničkog dvogodišnjeg rada, iako politička partija koja je jedina nova vrijednost na ovim izborima, iako politička partija koja je ne malo nezadovoljna opozicionim višedecenijskim rezultatima, zbog istorijskog trenutka i želje naroda odlučili smo da budemo dio zajedništva, bez ikakvih kalkulacija, ucjena i ultimatuma.
