Švedska je u utorak zavijena u crno nakon što je u masovnoj pucnjavu u kampusu za obrazovanje odraslih u centralnoj Švedskoj ubijeno je najmanje 11 ljudi, uključujući napadača Ričarda Andersona.
Pucnjava se dogodila u gradu Orebro, 200 km zapadno od glavnog grada Stokholm.
Masovno ubistvo u Švedskoj je samo jedna u nizu tragedija koje su zadesile planetu u poslednjih nekoliko godina, sva je prilika da će ove pojave biti sve učestalije u budućnosti.
Nažalost, u poslednje vrijeme ni naš region nisu zaobišle tragedije kakve smo doskoro mogli gledati preko malih ekrana. Ali, za razliku od međunarodnih, naše lokalne tragedije imaju jednu specifičnost.
Naime, u Srbiji i Crnoj Gori se masovne tragedije politički zloupotrebljavaju na način nesvojstven civilizovanom svijetu kom. Na crnogorskoj i srpskoj političkoj sceni je postala praksa da se opozicija okorišćava krvavim zločinima i nesrećama, a sve u cilju dolaska tj. povratka na vlast.
Eklatantne primjere opozicionog lešinarskog djelovanja mogli smo vidjeti posle masovnog ubistva u Osnovnoj školi Vladislav Ribnikar u Beogradu 3. maja 2023. godine kada je učenik te škole Kosta Kecmanović ubio devet učenika i radnika obezbjeđenja i ranio šest osoba, masovnog ubistva u Mladenovcu nekoliko dana kasnije, nesreće u Novom Sadu kada se nadstrešnica Željezničke stanice obrušila i usmrtila 15 lica 1. novembra prošle godine, kao i posle nedavnog masovnog ubistva na Cetinju kada je Cetinjanin Aco Martinović u svom krvavom piru ubio 13 sugrađana.
Posle ovih tragičnih događaja svjedočili smo nečuvenim pojavama u srpskom i crnogorskom političkoj zbilji – političkoj zloupotrebi smrti od strane opozicionih političkih subjekata i sa njima interesno povezanih lica kroz stvaranje platformi koja bi na ovaj ili onaj način dovele do njihovog povratka na vlast.
Tako poslije krvavog pira Koste Kecmanovića dolazi do protesta i kasnijeg formiranja predizborne koalicije „Srbija protiv nasilja“ koja je uzela učešće na parlamenatrnim izborima u Srbiji i zacementirala svoje mjesto u opoziciji. Još perfidniji procesi se odvijaju i danas u Srbiji pod plaštom studentske borbe i protesta za pravdom, a sve u vezi obrušavanja nadstrešnice sa novosadske Željezničke stanice. Opet su isti domaći akteri – političari, intelektualci, NVO-i ostala znana i neznana lica, uz pomoć inostranih dobrotvora, zloupotrijebili tragediju i smrt nevinih ljudi i demonstrirali zapanjujuću dozu političke nekrofilije. U toku je proces političke organizacije studenata i ne bi bilo iznenađenje da ta grupacija diretno sa ulice posle budućih parlamentarnih izbora završi u Skupštini Srbije, po uzoru na njihove prethodnike iz „Srbije protiv nasilja“.
Sličan scenario se odvija i u Crnoj Gori, istina u mnogo benignijoj formi sa zanemarljivim brojem učesnika na tzv. studentskim protestima koje organizuje neformalna grupa studenata „Kamo sjutra“, a na kojima se, pored nekolicine studenata UDG-ja, pojavljuju i kriminalci, finansijeri i simpatizeri bivšeg režima, kao i najbliža rodbina bivših najviših DPS-ovih državnika.
Na tzv. studentskim protestima, odnosno blokadama u Srbiji i Crnoj Gori se ritualno traži pravda za nastradale, međutim, u objema državama blokaderi indirektno imaju za cilj izazivanje haosa preko kojeg bi opozicioni subjekti uhvatili „poslednji voz“ za vanisntitucionalni povratak na vlast, jer preko izbora ta mogućnost djeluje utopistički.
Po ovakvim metodama su srpska i crnogorska opozicija preteče u Evropi i šire, jer se slične tragedije redovno dešavaju na svim meridijanima. Poslednja se dogodila u Švedskoj, ali tamo opoziciji ne pada na pamet da pokuša da se okristi nevino prolivenom krvlju stradalnika iz Erebra. Ne pada na pamet ni švedskim studentima da uličnim peformansima traže pravdu za žrtve i ostavke nadređenih, tj. stvara uslove za promjenu vlasti u njihovoj državi, kao njihovim kolegama u Srbiji i u Crnoj Gori.
Iako je, za razliku od Srbije i Crne Gore, bezbjednost građana u Švedskoj u poslednje vrijeme srozana na niske grane, tamošnji politički akteri, NVO, mediji i studenti ne dižu glas, ne vape za nasušnom pravdom i promjenama, uprkos tome što bi u tom naumu za glavnom saveznika imali nepobitne činjenice i brojke iz policijskih evidencija.
Naime, u Švedskoj se godinama unazad povećava broj pucnjava koje za posledicu imaju stradanje civila. Samo u prošloj godine se u toj skandinavskoj državi blagostanja dogodilo 296 pucnjava u kojima su poginule 44 osobe, a 66 ih je povrijeđeno, pokazuju podaci policije. Rekord je ipak postavljen 2022. godine kada je zabilježeno 391 pucnjava širom Švedske. Te su godine poginule 62 osobe, a 107 ih je povrijeđeno.
Dio ovih crnih brojki čini i nekoliko slučajeva nasilja u školama u Švedskoj. U martu 2022, 18-godišnji učenik izbo je nožem i ubio dvoje učitelja u švedskom gradu Malmeu. Svima su u Švedskoj svježa sjećanja na tragediju iz oktobra 2015. kada je 21-godišnjei Anton Lundin Peterson na smrt izbo učitelja i učenika u školi s velikim brojem imigranata u industrijskom gradu Trolhatanu.
Svi gorenavedeni slučajevi nisu bili dovoljni podsticaj švedskoj mladeži i svim društveno-političkim akterima koji bi se lešinarski mogli okoristiti o tragedijama, da zbiju redove okrenu se protiv švedskih vlasti. Na ulicama Stokholma nije bilo krvavih ruku, otporaških i buntovnih simbola koji bi personifikovali bilokakvu težnju za promjenom vlasti na ovaj ili onaj način. Takođe, nijednom međunarodnom neformalnom globalističkom centru nije bilo u interesu da podstakne bunt mlađih Šveđana koji zasigurno postoji zbog sve gore bezbjednosne situacije u toj zemlji.
Stiče se utisak da međunarodnim „humanitarno-interventnim“ organizacijama kojima diriguje globalni kralj otvorenog društva i NVO-a“ Džorž Soroš nije u interesu da Švedska pliva u haosu. Taj efekat se očito želi izazvati navodnim studentskim protestima u Srbiji i Crnoj Gori. Uostalom, Balkan je oduvijek predstavljao pogodno tle za eksperimentisanje svim vidljivim i nevidljivih međunarodnim centrima moći, uz masovnu zloupotrebu i manipulaciju ovdašnjeg naroda.
Ukoliko se pak Sorošu i ostalim globalnim liberalno-lijevim mešetarima javi želja za podsticanjem haosa u Švedskoj, onda bi trebali razmisliti o tome da besposlenim studentima koji na ulicama Beograda, Novog Sada, Niša i Podgorice ritualno kevću za kojekakvom pravdom samo njima znanom, plate avionske karte do Stokholma kako bi blokirali švedsku prijestonicu i pištaljkama i bubnjevima probudili u Šveđanima davno usnuli vikingški duh.
