TEORIJA „VELIKOG PRASKA“ JE POGREŠNA – VASIONA JE DJELO BOŽJE

Piše: Milan Gajović

„Bog mora postojati, jer se bez NJega ne bi moglo razumjeti ni otkud materija, ni otkud zakonitosti u njoj.“

(Imanuel Kant, 1724-1804, njemački filozof)

„…Najprije je bila energija, a zatim materija…Materija je stvorena iz prvobitne vječne energije koju znamo kao svjetlost… U svakom milimetru prostora nalazi se energije koliko vam je potrebno…Onog dana kada nauka počne da proučava nefizikalne (duhovne) pojave u deset godina napredovaće više nego u ranijim vjekovima naše istorije.“

(Nikola Tesla, 1856-1943)

„…Prostor je brzina uma što sama sebe odmotava…“

(Miroslav Mika Antić, srpski pjesnik, filmski scenarista, reditelj, novinar, slikar…; „Besmrtna pesma“)

Današnji preovlađujući kosmološki model o porijeklu Vasione proizilazi iz teorije „Velikog praska“ („Velike eksplozije“) (eng. Big Beng Theory) da su sva materija i zračenje u vasioni (kao i sam prostor i vrijeme) nastali u određenom trenutku u prošlosti. To je Standardni model širenja Vasione.

Po tom „učenju“, Svemir se „rodio“ iz beskonačno malog prostora (singularitet), sa nemjerljivo velikim pritiskom, gustinom i temperaturom. „Veliki prasak“ je događaj stvaranja prostora i vremena, materije i energije, nakon koga je došlo do širenja Svemira. Šta se događalo „prije“ Big Beng-a i sam trenutak stvaranja, u periodu od 10-44 sekundi (Plankovo vrijeme) nakon „Praska“ je izvan domašaja nauke. U tom periodu su, navodno vladali drugačiji fizički zakoni.

Znači, u jednom trenutku sva masa je bila koncentrisana u jednoj tački, kada je, „Velikim praskom“ (eksplozijom), počelo širenje Vasione, prije oko 13,8 milijardi godina.

Nakon „Velikog praska“, Svemir je bio vruća mješavina raznih čestica. Kako se hladio, barionske čestice (protoni, neutroni i elektroni) su se povezivale u atome, prije svega vodonika i helijuma. Znači, neprekidnim sudaranjem elementarnih čestica, spontano su generisani atomi i molekuli sve do stvaranja galaksija, u kratkom vremenu. Drugim riječima, stabilnost Svemira, kao sistema, obezbijeđena je njegovom evolucijom (spontanim samousavršavanjem) od elementarnih čestica do galaksija?!

Belgijski univerzitetski profesor fizike, astronom i rimokatolički sveštenik Žorž Lemetr (Georges Lemaitre,1894-1966) je smatrao da bi Svemir trebalo da bude sve manji što se ide u prošlost do konačnog trenutka u prošlosti kada je masa cijelog svemira bila skoncentrisana u jednoj tački („iskonski atom“, „kosmičko jaje“), gdje i kada su nastali prostor i vrijeme.

Švajcarski astronom Fric Cviki (Fritz Zwicky, 1898-1974) je, 1929.godine, iznio hipotezu o „umornoj svjetlosti“, to jest da fotoni polako gube energiju tokom prelaska velikih udaljenosti, usled interakcije sa materijom (prenošenjem zamaha na okolne mase), ili drugim fotonima.

Pošto je smanjenje energije srazmjerno povećanju talasne dužine svjetlosti i snižavanju talasne frekvencije, to dovodi do promjene u spektru signala koji stižu do nas od udaljenih objekata u Svemiru (pomak ka crvenom dijelu spektra). Cviki je smatrao da efekat crvenog pomaka nije uzrokovan kretanjem galaksija, već da je posledica nepoznatog fenomena koji izazivaju fotoni koji gube energiju dok putuju kroz prostor. Međutim, kasnije, odustao je od hipoteze o „umornoj svjetlosti“, a u korist modela širenja Svemira.

Ovaj astronom je uočio da korelacija između izračunatih udaljenosti galaksija i njihovih crvenih pomaka ima preveliko neslaganje. Primijetio je da se galaksije u jatima kreću mnogo brže nego što bi trebalo prema vidljivoj masi, odnosno da se kreću toliko brzo da bi prosto morale da se razlete.

To ga je navelo na ideju da neka nevidljiva sila utiče na njihovo kretanje i da ih drži na okupu. Tu silu je nazvao tamna materija, koja od tada postaje neophodan element kosmoloških modela. Ona drži galaksije na okupu, poput nevidljivog lijepka, i igra ključnu ulogu u formiranju kosmičkih struktura.

Cviki je takođe uveo koncept spregnutih konstanti koje upravljaju interakcijama između čestica. Kvantno sprezanje je fenomen koji se pojavljuje kada parovi ili skupovi (elementarnih) čestica nastaju ili međudjeluju na taj način da se kvantno stanje (položaj, spin, (ugaoni moment), polarizacija…) pojedinih čestica ne može utvrditi nezavisno od drugih čestica, čak i ako su na međusobnoj velikoj udaljenosti. Proizilazi da se mora uzeti u obzir kvantno stanje sistema u cjelini.

Edvin Habl (Edwin Hubble, 1889-1953, američki astronom) je 1929.godine otkrio proporcionalnost između udaljenosti pojedine galaksije i brzine kojom se udaljava od nas. Ta proporcionalnost se izražava kao Hablov zakon. Zaključio je da je svim galaksijama trebalo podjednako vrijeme od početne pozicije do današnjeg položaja. Svijet je, po njemu, jednom bio sažet u tačku i od tada se širi.

Hablov zakon ili Habl – Lemetrov zakon je matematička formulacija tvrđenja da je brzina udaljavanja veoma dalekih galaksija srazmjerna njihovoj međusobnoj udaljenosti. Gledano sa Zemlje, sve udaljene galaksije djeluju kako da se od našeg Mliječnog puta udaljavaju brzinama koje su srazmjerne njihovoj udaljenosti, što se zaključuje iz njihovog crvenog pomaka prema nižoj frekvenciji (većoj talasnoj dužini) njihovog zračenja. Što je veća brzina širenja, vasiona je mlađa, jer je potrebno kraće vrijeme da dostigne sadašnje dimenzije. Ovaj zakon služi kao dokaz u prilog kosmološkog modela Velikog praska.

Hablova konstanta predstavlja brzinu kojom se galaksije udaljavaju jedne od drugih usled širenja svemira. Izražava se u kilometrima u sekundi na megaparsek. Parsek iznosi oko 2,6 svjetlosnih godina.

Američki astronom Vera Rubin (Vera Florence Cooper Rubin,1928-2016) je zapazila da se zvijezde na ivicama galaksije kreću jednako brzo kao one unutrašnje, odnosno bliže centru. To je protivno Drugom Keplerovom zakonu da što je planeta dalja od Sunca kreće se sporije i obratno.

Pored toga, utvrdila je da galaksije rotiraju toliko velikom brzinom da bi trebalo da se raspadnu. Zaključila je da postoji velika skrivena masa (koju ne možemo da vidimo i detektujemo) koja omogućava da se sve zvijezde kreću istom brzinom i koja ih drži na okupu. To je, takođe, pripisala tamnoj materiji.

Kao dokaz u prilog teorije „Velikog praska“ navodi se i kosmičko mikrotalasno pozadinsko zračenje (MPZ) koje je, 1948.godine, predvidio DŽordž Gamov (George Gamow, ili Gamoff, 1904-1968, američki astronom, kosmolog, teorijski fizičar i matematičar ruskog porijekla). To zračenje je, po Gamovu, „sazdano od drevnih fotona oslobođenih prilikom Velikog praska“.

MPZ su otkrili, 1964,godine, Arno Penzijas (Arno Allan Penzias, 1933-2024, njemačko – američki fizičar i radio astronom) i Robert Vilson (Robert Woodrow Wilson, 1936, američki astronom), kao zračenje iz mikrotalasnog dijela elektromagnetnog spektra, koje ispunjava sav prostor Vasione, i ima talasnu dužinu 7,35 cm i temperaturu oko 2,7 stepeni Kelvina, ili – 270,45 stepeni Celzijusa. Po njima, to zračenje je jedna od posledica „Velikog praska“.

Starost Svemira se izračunava mjerenjem njegove trenutne brzine širenja i njenom primjenom na period od Velikog praska, ne osnovu malih temperaturnih promjena u kosmičkom niskofrekventnom pozadinskom zračenju.

Spajanjem teorije o širenju Svemira i hipoteze o „umornoj svjetlosti“, Radžendra Gupta, astrofizičar i profesor Univerziteta u Otavi (Kanada) je zaključio da se Cvikijevim konceptom spregnutih konstanti koje upravljaju evolucijom Svemira, pogotovo, ranih galaksija, njihova starost može produžiti na nekoliko milijardi godina. Tako je izračunao da je Veliki prasak mogao da se dogodi prije 26,7 milijardi godina, umjesto sadašnjih oko 13,8.

Na taj način, Gupta objašnjava zašto najudaljenije posmatrane galaksije izgledaju „iznenađujuće zrelo“, iako bi, po proračunima, trebalo da postoje tek pola milijarde godina.

Gupta je iznio i tvrdnju da tamna materija i tamna energija možda nijesu neophodne za objašnjenje funkcionisanja Svemira. NJegovo istraživanje se zasniva na kombinaciji dvije teorije: promjenljivih koeficijenata sprezanja (PKS) i umaranja svjetlosti (US). Ove teorije dovode u pitanje naše razumijevanje prirodnih zakona. Teorija PKS tumači da osnovne prirodne konstante, kao što su brzina svjetlosti ili električno naelektrisanje, nijesu uvijek fiksne, već se mogu mijenjati kroz vrijeme i prostor. Teorija umaranja svjetlosti crveni pomak svjetlosti udaljenih galaksija, odnosno „rastezanje“ svjetlosti“ u duže crvene talasne dužine objašnjava tako što svjetlost gubi energiju na dugim putovanjima kroz Svemir, što izaziva crveni pomak.

Ključ Guptinog rada leži u tumačenju crvenog pomaka, koji se koristi za mjerenje udaljenosti galaksija i određivanje starosti Vasione. Gupta tvrdi da je crveni pomak hibridni fenomen, odnosno da kosmička ekspanzija nije posledica djelovanja tamne energije, već promjena u prirodnim konstantama i „umaranja“ (gubitka energije) svjetlosti. PKS + US model, po njemu, pruža objašnjenje kosmičkih fenomena širenja svemira bez potrebe za tamnom materijom i tamnom energijom.

Međutim, kritičari ističu da prikupljeni podaci podržavaju postojeće modele širenja Svemira i konstantnosti fizičkih zakona. Astrofizičarima i astronomima nije poznat način na koji se fotoni „zamaraju“ i gube energiju, u skladu sa teorijom „umorne svjetlosti“.

Preovlađujući naučni stav u astronomiji i astrofizici jeste da se Svemir sve brže širi, što se pripisuje dejstvu za sada nepoznate antigravitacione sile („tamna energija“). Takođe, uprkos ogromnim brzinama širenja i rotacije galaksije ostaju kompaktne usled nepoznate privlačne sile koja nadmašuje gravitaciju („tamna materija“).

Procjenjuje se da Vasionu čini: 4,9 odsto barionska poznata materija (elementarne čestice koje čine masu, protoni i neutroni, prije svega), 26,8 odsto tamna materija i 68,3 odsto tamna energija. Tamna materija djeluje gravitaciono, dok je tamna energija odbojna sila – antigravitacija, koja izaziva ubrzano širenje Svemira. Tamna materija i tamna energija se ne uklapaju u postojeće fizičke zakone i ne stupaju u interakciju sa vidljivom materijom.

Zašto je teorija „Velikog praska“ (Standardni model širenja Vasione) pogrešna:

1)„Vasiona je poostvarenje Boga“. Ona nije stvorena i ispoljavanje je (manifestacija) vječnog „sada“ i savršenog „vječnog prostornog toka“. Vidljivi materijalni svijet je odraz nevidljive više duhovne stvarnosti – Sveprožimajuće Inteligencije, Naduma – Boga.

I „Sveto pismo“ ukazuje da je Bog stvorio Vaseljenu Svemir po savršenom redosledu i inteligentnom planu:

„Jer, kroz NJega bi sazidano sve što je na Nebu i što je na Zemlji.“ (Poslanica Svetog Pavla Kološanima, 1;16)

„…izvor svijeta nije stvoren“ (Dipak Čopra, 1946, indijsko – američki pisac, propovjednik i endokrinolog)

U ukazanjima mojoj supruzi Dragici (koja od svog djetinjstva prima slikovna i glasovna ukazanja naših srpsko – ruskih Svetitelja), koja sam obznanio u tekstu „Nikola Tesla – genije koji je unio svjetlost u domove naše“, Tesla je ukazao:

„Materijalni zvjezdani sistemi, kao cjeline nastaju i nestaju, ispoljavaju se i vraćaju u neispoljeno. NJihova suštinska, energetska matrica vidljiva je samo na višim nivoima svijesti i vječna je kao što je i ljudska duša vječna. Ta energetska matrica ili kod se, po višem Božjem inteligentnom planu, može materijalizovati – „oprostoriti“ i „ovremeniti“ ili dematerijalizovati bilo „gdje“ i bilo „kada“ na „rubovima“ materijalnog Svemira. Ovo se odnosi i na kvantne (elementarne) čestice – talase. Evolucija je ljudska iluzija. U Božjem umu sve je savršeno i po savršenom planu se materijalizuje, u savršenom obliku.“

Proizilazi da se svi procesi u našem materijalnom svijetu, koji se dešavaju spontano i na koje ne možemo voljno da utičemo, „tkaju“ (oblikuju, otjelovljuju), vječnim satrereperavanjem (rezonancijom) polja Naduma (višeg inteligentnog plana – Boga) sa etarskim poljem, po preciznim matematičkim zakonitostima (Božji algoritam). „Iznad“ materijalnog Svemira nalazi se „svijet oblikovanja i stvaranja“ – bestjelesni plan sveprožimajućeg Naduma i primordijalne (primarne) energije (etar). Između materijalnog Svemira i etra postoji neprekidni energetski tok (satreperavajuća razmjena energije), te smisaoni i kontrolisani proces materijalizacije i dematerijalizacije vidljivog (manifestovanog) Svemira.

Drugim riječima, ovozemaljski materijalni svijet je poostvarenje višeg duhovnog bestjelesnog plana – „svijeta oblikovanja i otjelovljenja“, koji je matrica materijalnog svijeta i racionalnim umom ne može se spoznati.

Svepostojanje je jedinstvena, oduhovljena i skladna cjelina talasne, odnosno vibratorne (satreperavajuće) prirode Naduma (Boga), etra, čovjekovog uma, te (četiri, za sada poznate) materijalne sile. A materijalni svijet je „zgusnuta“ svjetlosna matrica, sveprožimajuće kosmičke „supstancije“ – etra, iz koje „izviru“ harmonično indukovana i satreperavajuća polja tih sila: elektromagnetne, gravitacione, te jake i slabe nuklearne sile.

Stabilnost materijalne Vasione održava se stalnim kretanjem. Sve je u neprekidnom kretanju, počev od elementarnih čestica u mikrosvijetu do galaksija (makrosvijetu). I njemački filozof i matematičar Gotfrid Vilhelm Lajbnic (1646-1716) smatrao je da ono što nije aktivno ne postoji (lat. Quod non agit, non existat).

Otjelovljeni Svemir se širi u etru i, kao i sve materijalno, konačan je, odnosno ima svoje granice. Konačan je jer ima formu, kao sredstvo koje ljudskom racionalnom umu pomaže da, do određenih granica, u okviru „opne konačnosti“ („omotača konačnosti“, „maje“ u hinduizmu), naučnom metodologijom (formulacijama prirodnih zakona, izdvajanjima iz Savršenog Jednog), objasni sebe i svijet oko sebe. Ovo omogućava da ovozemaljski materijalni svijet bude „škola duše“. Konačnost je, sa Višeg Plana dopušteno, prilagođavanje Jednog ljudskom racionalnom umu, odnosno otjelovljenoj duši kao posebnom entitetu, odgovornoj za svoje misli i djela. A Bogomdano, po svojoj Suštini, jeste savršeno Jedno, a ne skup posebnih entiteta, objekata i čestica.

Međutim, granice materijalne Vasione nije moguće spoznati iz najmanje tri razloga: 1) dimenzije te Vasione su neizmjerne; 2) njene granice nijesu fiksne, već fluidne zbog talasne prirode materije i 3) „Tamo gdje oko ne doseže, govor ne dospijeva, niti um“ (Kena Upanišada – hinduiistička duhovna pouka) ne može se spoznati racionalnim mišljenjem.

Kako onda da zamislimo materijalni Svemir? Veoma pojednostavljeno, on liči na beskrajnu traku koja se, u etru, radijalno, širi u svim pravcima, materijalizujući se iz etra i dematerijalizujući se u etar, kako na mikroplanu (kvantni svijet), tako i na makroplanu.

I u savremenoj fizici je sve zastupljenije shvatanje da je svemir „mentalna konstrukcija“, te da je „nematerijalan, mentalan i duhovan“ (Ričard Kon Henri (Richard Conn Henry), 1940, profesor fizike i astronomije na Univerzitetu DŽon Hopkins)

„…Univerzum počinje više da liči na veliki Um nego na veliku mašinu.“ (DŽejms DŽins (James Hopwood Jeans), 1877-1946, engleski fizičar, astronom i matematičar).

2) Savršeno funkcionisanje Svemira, kao sistema, i njegovo širenje je neobjašnjivo bez postojanja etra („nemanifestovanog postojanja“). Ovdje ne mislim na fizički etar, već na „medijum“ koji „proizvodi“ svjetlost, prostor i vrijeme i koji nije moguće eksperimentalno dokazati. A, čak i ako bi se dokazalo njegovo postojanje, logički bi se postavilo pitanje nove sredine.

Razuman čovjek, a pogotovo naučnik, postavlja pitanja: U čemu se svemir širi, u kojoj „posudi“? U odnosu na koju osnovu – matricu se utvrđuje njegov vremenski i prostorni tok?…

U hinduističkim svetim knjigama govori se o akaši (sanskrit – zračenje, radijacija) polju (matrici). U njemu je zapisano (kodirano) sve što se dogodilo i što će se dogoditi. Drugim riječima, akaša (etar) je polje preko koga se manifestuje (ispoljava) materijalni svijet. To je savršen obrazac – matrica materijalne Vasione.

Nikola Tesla je upotrebljavao izraz „luminozni eter“ (sveprožimajuća kosmička supstanca u kojoj su svjetlost i prostor jedno te isto). Za njega je svijet jedinstven, a sa stvaranjem materijalnog svijeta „iz prvobitne i vječne energije koju znamo kao svjetlost „izviru“ i vrijeme i prostor. Etar je jedinstveno polje neoblikovanog vremena, prostora i energije. Materija nastaje satreperavajućim (rezonantnim) procesima u etru. Za Teslu je vrijeme realni, apriorni matematički algoritam koji, po zakonu rezonancije, iz etra materijalizuje fizičke sisteme i dematerijalizuje ih u etar.

Govorio je i da je etar izvor ogromne energije:

„Etar postoji i njegove čestice su ono što drži svemir u harmoniji i život u vječnosti…Energija se uzima iz etra…Materija je stvorena iz prvobitne vječne energije koju znamo kao svjetlost…Stvaranje je vječno…harmonija je vrhovni zakon svemiru.“

3) Samousavršavanje, odnosno samouređivanje Svemira, kao evolutivni proces, je protivno zdravom razumu! Spontano sudaranje čestica, te, na taj način, stvaranje atoma i molekula sve do galaksija, podrazumijeva pokušaje i pogreške, te prelazna, nestabilna i neuređena stanja, što bi čitav Svemir kao sistem činilo postojano nestabilnim.

Šta je glavni zadatak „teorije“ evolucije. Da se iz Svepostojanja istisne Bog, a na njegovo mjesto postavi zapadni, preciznije, anglosaksonski (nad)čovjek!

Evolutivno samouređenje Svemira protivno je Drugom zakonu termodinamike, koji opisuje posledice entropije. A entropija (grč. „obrt unutra“) je fizička mjera neuređenosti, odnosno težnja sistema da spontano pređe u stanje veće neuređenosti.

Tokom vremena, bez dovođenja energije spolja, entropija nekog sistema se nikada ne smanjuje. Drugim riječima, takvi sistemi nastoje da pređu iz stanja manje u stanje veće neuređenosti. Svi spontani procesi se odigravaju u smjeru porasta entropije.

Proizilazi da Svemir ne može da se samouredi iz haosa nastalog „Velikim praskom“ (eksplozijom „iskonskog atoma“ ili „kosmičkog jajeta“).

I Nikola Tesla je govorio da „cjelokupna energija jednog fizičkog sistema potiče iz spoljne sredine“.

Nikolaj Aleksandrovič Kozirjev (1908-1983), ruski astronom i astrofizičar je pošao od Drugog zakona termodinamike, prema kojem se zagrijana tijela hlade i odaju svoju toplotu hladnijim, zbog čega se temperatura tijela i okolne sredine izjednačava. Primjena ovog zakona na Vaseljenu značila bi njenu toplotnu smrt, jer, po njegovim proračunima, Sunce je odavno trebalo da potroši svoju energiju, a ono je i dalje isijava. Smatrao je i da zvijezde, kao termonuklearni izvori, nijesu mogli obezbjeđivati dovoljno energije za period koji traje oko 13,8 milijarde godina, počev od „Velikog praska“ (Hablovo vrijeme). Ti izvori bi, bez priliva energije izvan materijalnog Svemira, već odavno bili iscrpljeni.

Zato je zaključio da Svemir i zvijezde u njemu primaju energiju spolja. Da bi se obezbjeđivala potrebna i dovoljna temperatura Sunca i drugih zvijezda, ta energija mora biti ogromna.

4) Postojeći preovlađujući model širenja Vasione ne daje odgovore na niz pitanja: kako je nastala Vasiona, zašto materija dominira nad antimaterijom, kako nastaju galaksije, koliko dimenzija ima Vasiona, šta je tamna materija i tamna energija, kakva je sudbina Vasione, uslovi „prije“ Velikog praska…

5) Po najnovijoj procjeni iz 2021.godine, starost Svemira iznosi oko 13.797 milijardi godina. Međutim, prema skali pomaka u elektromagnetnom spektru ka crvenom, neke galaksije izgledaju starije od samog kosmosa. Eksperimenti pokazuju da su nastale samo oko trista miliona godina nakon Velikog praska, ali imaju masu i zrelost ravnu galaksijama koje su stare milijardama godina.

Istraživanje iz 2013.godine pokazalo je da je tzv. „Metuzalemska zvijezda“ starija od te procijenjene starosti. Naime, ta zvijezda se nalazi u našem Mliječnom putu i udaljena je oko 190 svjetlosnih godina od Sunca. NJena starost je procijenjena na oko 14,5 milijardi godina?!

Ako je istina da su crveni pomaci decenijama pružali pogrešne podatke o udaljenosti i starosti galaksija, onda cijeli rani kosmološki pogled na Svemir treba biti revidiran.

Utemeljenijem naučnom tumačenju materijalne vasione važan doprinos daju istraživanja torzionih polja (talasa) ruskih naučnika Nikolaja Kozirjeva, Anatolija Jevgenijeviča Akimova (1938-2007), Genadija Ivanoviča Šipova (1938) i drugih naučnika.

U najkraćem, torziona polja su prisutna svuda gdje postoji rotaciono kretanje, od elektrona do galaksija. I spin (ugaoni moment, kao vektorski proizvod vektora položaja i impulsa) čestica je izvor torzionih polja. Takvo polje djeluje drugačije od elektromagnetnog polja. NJegova brzina je trenutna, što znači da koncept vremena ne postoji. Za torzione talase nema prepreka i njihov energetski potencijal ne zavisi od udaljenosti izvora.

Istraživanja nagovještavaju da se preko torzionih polja, između ostalog, mogu objasniti, ne samo nastanak materije, već i priroda ljudske svijesti i njena interakcija sa Zemljinim i kosmičkim informacionim poljem (nebeskom „bankom podataka“).

Savršeno Svepostojanje = Bog.

(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)