SRPSKI SVIJET I ANTISRPSKI POLUSVIJET

Piše: Đorđije Aleksić

Već duže vrijeme jedna grupa dukljansko-montenegrinskih istoričara, koja se zalaže za reviziju prošlosti, posebno za reviziju vjekovnog odnosa Crnogoraca prema pitanju ujedinjenja srpskog naroda u jednu nacionalnu državu, – gotovo svakodnevno se obrušava na ideju srpskog svijeta. Ova grupa istoričara, koja je predano služila bivšem režimu crnogorskih separatista, nastoji da ideju srpskog svijeta predstavi kao ,,velikosrpski imperijalni projekat“ koji predstavlja veliku opasnost po sve susjedne narode. Riječ je o izraubovanoj floskuli iz bogatog arsenala antisrpske propagande koju su lansirali Austrougari, a potom prihvatili komunisti, hrvatske ustaše, i svi potonji protagonisti antisrpske politike. Zanemarujući provjerljive i dokazive istorijske činjenice, montenegrinski istoričari revizionisti u svojim stavovima se oslanjaju na ključne postavke ustaške ideologije i teze njene propagande. Tako oni ignorišu činjenicu da je kralj Nikola Petrović prvi upotrebio sintagmu srpski svijet. Naime, u svom govoru uz stogodišnjicu Njegoševog rođenja 3/16. oktobra 1913. gospodar Crne Gore je kazao: ,,Kao lav iz grmena, iz davno umrle, iz davno pretuljene vulkanske kotline njeguške, izletio je moj stric Rade da srpski svijet potkrijepi u njegovim idealima i dužnosti za izvršenje velikog narodnog zadatka“.

Ali, uprkos tome, predstavnici crnogorske mitomanske istoriografije satanizuju sve one političare i istoričare koji danas promovišu ideju srpskog svijeta shvaćenog kao uspostavljanje ekonomskog, kulturnog, prosvetnog, naučnog i duhovnog jedinstva srpskog naroda na svim prostorima na kojima Srbi odvajkada žive. Tako se nedavno u ,,Pobjedi“ javio nikšićki istoričar u pokušaju Ivan Tepavčević zbrda-zdola sklepanom paškvilom kojom je pokušao da politički diskvalifikuje poznatog srpskog istoričara Aleksandra Rakovića. U tom svom nastupu mržnje i šovinizma, naslovljenom ,,Ideolog Zadruge“, ovaj lokalni istoričar – osim najgorih uvreda i kleveta na račun dr Rakovića, srpskih političara i srpskih akademika – nastoji da, ispunjavajući nalog svojih mentora i finansijera, ,,objasni“ problematičnost ideje srpskog svijeta i ukaže na njenu opasnost i štetnost ,,ponajviše za Srbe, pa onda i za sve ostale“.

Nastojeći da demonstrira veleučenost, ovaj dugogodišnji sekretar Studijskog programa za istoriju na Filozofskom fakultetu u Nikšiću, i neuspješni doktorand (studira preko 10 godina), ,,udrobio“ je u ovo svoje sočinjenije prežvakane optužbe protiv Šešelja, Miloševića i Memoranduma SANU, a osvrće se i na politiku i Aleksandra Vučića i Aleksandra Vulina, i to sve sa pijedestala nepogrešivog intelektualnog i moralnog autoriteta. No, znajući o kakvom ,,intelektualcu“ i ,,etičaru“ se radi, teško bi se moglo zaključiti da upravo on, takav, ima kredibilitet da vrši tako složene analitičke zahvate i da protiv bilo koga diže optužbe. Tepavčević je, naime, predstavljao saradnike u Vijeću Filozofskog fakulteta od 2016. do 2021. godine i učestvovao je u otpuštanju svojih kolega i profesora. U tom svom djelovanju vođen je bio mržnjom, netrpeljivošću i nezahvalnošću prema svojoj mentorki i profesorici koja ga je angažovala na Studijskom programu za istoriju – prof. dr Nadi Tomović. Opsjednut projektom srpskog svijeta, a materijalno nagrađen od strane tabloida ,,Pobjeda“, Tepavčević je u pomenutoj paškvili pristupio pokušaju trivijalizacije i banalizacije narativa o srpskom svijetu. On koristi pojam Zadruga da bi obezvrijedio naučne rezultate uglednog istoričara Aleksandra Rakovića, autora velikog broja studija i monografija i desetina naučnih i stručnih radova objavljenih u renomiranim međunarodnim i domaćim časopisima i zbornicima radova. Za razliku od dr Rakovića, Tepavčević, koji je ušao u petu deceniju života nije uspio da doktorira na Univerzitetu Crne Gore, pa je zbog svog intelektualnog nerada izgubio radno mjesto saradnika na Studijskom programu za istoriju Filozofskog fakulteta u Nikšiću. Tema njegove doktorske disertacije – Procesi modernizacije crnogorskog društva 1879-1900, metodološki je veoma problematična i sa naučnog stanovišta krajnje upitna. Hronološke granice su označene 1879. i 1900. godina, što je naučno i metodološki neutemeljeno i na granici naučne ozbiljnosti. Postavlja se, naime, pitanje šta se to toliko značajno desilo 1879. godine, a šta 1900. da bi se te godine mogle smatrati hronološkim granicama ovog perioda moderne istorije Crne Gore? Ovakav naslov disertacije, sa naučnog stanovišta skoro da predstavlja lakrdiju i svakako izaziva čuđenje. Umjesto što satanizuje i targetira dr Rakovića, mlađanom Tepavčeviću bi svakako bilo bolje da nađe mentora koji zadovoljava kriterijume propisane aktima Univerziteta Crne Gore.

Tepavčevićevo upoređivanje ideje državnog objedinjavanja srpskog naroda sa nacističkim konceptom Adolfa Hitlera pokazuje da je riječ o crnogorskom šovinisti koji u kontinuitetu širi mržnju protiv Srbije, Srpske pravoslavne crkve i srpskog naroda. Indikativno je da kraj iz koga potiče Tepavčević pripada Republici Srpskoj, pa je s toga neshvatljivo zašto on ispoljava toliku antisrpsku histeriju i netrpeljivost prema svemu srpskom. Da li je u pitanju samo finansijska motivacija, jer – poznato je – da Pobjeda za ovako uvredljive antisrpske tekstove daje mjesečni honorar od 200 do 600 evra. U svakom slučaju, nije teško razabrati da ponašanje i javno djelovanje dr Aleksandra Rakovića nema nikakve veze sa „Zadrugom“, ali je očigledno da su javni nastupi istoričara u pokušaju Ivana Tepavčevića kao iz rijalitija „Farma“.