Danas, 4. avgusta, kada se obilježava godišnjica zločinačke akcije „Oluja“ – jednog od najtragičnijih poglavlja novije istorije srpskog naroda, kada je ubijeno više od 2.000 ljudi i protjerano više od 250.000 Srba sa vjekovnih ognjišta iz Hrvatske – u Crnoj Gori se oglasio samo mali dio političke scene.
Samo su predstavnici Nove srpske demokratije (NSD), Demokratske narodne partije (DNP) i Socijalističke narodne partije (SNP) podigli glas, kako bi odali počast žrtvama i podsjetili javnost na istorijsku nepravdu i brutalnost ove etnički motivisane vojne operacije.
S druge strane, tzv. građanisti, predvodnici „evropskih vrijednosti“ i progresivnog kursa Crne Gore – ostali su nijemi. Nijemi na hiljade srpskih života. Nijemi na etničko čišćenje. Nijemi da se ne bi zamjerili Hrvatskoj, ali ni onima koji su taj zločin blagosiljali i logistički omogućili – kolektivnom Zapadu.
Posebno zabrinjava što među onima koji su danas ćutali nalazimo političare koje su dominantno birali Srbi u Crnoj Gori. Među njima su predsjednik Opštine Budva Nikola Jovanović, koji vodi opštinu u kojoj Srbi čine većinu, kao i predsjednik države Jakov Milatović, koga su Srbi masovno podržali na predsjedničkim izborima. Njihovo ćutanje, simbolično, ali i duboko političko, odražava nedostatak osnovnog poštovanja prema narodu čijim su glasovima došli na vlast.
U državi u kojoj, prema poslednjem popisu, živi 33% Srba, zvanično ćutanje povodom najvećeg progona Srba od Drugog svjetskog rata šalje zastrašujuću poruku. Da se srpski glas računa samo kad treba pobijediti na izborima, ali se ignoriše kad treba pokazati elementarnu solidarnost i ljudskost.
Važno je naglasiti i da je kasno ako se pomenuti danas oglase, na sam dan stradanja. Takvo zakašnjele reakcije gube smisao i pokazuju samo političku računicu bez stvarne empatije i poštovanja prema žrtvama.
Zločin „Oluje“ nije stvar prošlosti – on je i danas otvorena rana srpskog naroda. A današnje političko ćutanje u Crnoj Gori pokazuje da rana nije samo nenaseljena, već i duboko potcijenjena. U toj tišini, Srbi su ponovo sami. Ali pamte. I sve više vide ko ih istinski predstavlja – a ko ih se odriče čim se uklope u strukture moći.
