Selektivna istina Borisa Pejovića iz PES-a: Zna li da mu je njegov kolega i poslanik vodio odsjek za borbu protiv droge dok su “škaljaraski” i kavački” klan pravljeni?

U javnom obraćanju generalnog sekretara Pokreta Evropa sad Borisa Pejovića, u kojem se konstatuje da su kavački i škaljarski klan nastali u periodu „odlične saradnje“ Aleksandra Vučića i Mila Đukanovića, ostaje upadljiva jedna važna praznina – selektivno pamćenje.

Naime, Pejović je zaboravio da kaže da je upravo u tom periodu u crnogorskoj policiji radio Miodrag Mišo Laković, današnji poslanik Pokreta Evropa sad.

Naime, Miodrag Mišo Laković u tom periodu nije bio bilo koji službenik u sistemu bezbjednosti, već se nalazio na čelu Odsjeka za borbu protiv šverca droge. Upravo u vrijeme dok je taj odsjek formalno bio zadužen za suzbijanje narkokriminala, u Crnoj Gori su se konsolidovala i ojačala dva najmoćnija narkoklana – kavački i škaljarski – koji su godinama švercovali tone droge i vodili krvavi rat sa desetinama ubijenih.

Ta činjenica ne implicira automatsku krivičnu odgovornost, ali otvara ozbiljna politička i profesionalna pitanja. Ako se već pravi politička analiza nastanka klanova i traže „krivci“, onda je neizbježno postaviti pitanje kako je moguće da se dva međunarodno poznata narkoklana razviju upravo u periodu kada je sektor za borbu protiv šverca droge postojao, radio i imao jasno imenovano rukovodstvo.

Zato je neozbiljno, pa i neiskreno, govoriti o nastanku kriminalnih struktura isključivo kroz spoljnopolitičke relacije ili personalne odnose van Crne Gore, a istovremeno ignorisati domaće institucionalne slabosti, propuste i odgovornosti. Borba protiv organizovanog kriminala ne počinje selektivnim sjećanjem, već potpunim i nepristrasnim sagledavanjem činjenica – bez obzira na to koga one politički pogađaju.

Takođe, prećutano je i to da su pojedini aktuelni ministri i visoki funkcioneri PES-a u to vrijeme bili ne samo politički pasivni, već otvoreni funkcioneri, simpatizeri ili glasači DPS-a i Mila Đukanovića, sistema u čijem su okrilju kriminalne strukture jačale i metastazirale.

Drugim riječima, ako se već pravi vremenska linija političke odgovornosti, onda ona mora biti cjelovita. Ne može se govoriti o „mračnim vremenima“ i kriminalnim klanovima, a istovremeno izostaviti činjenicu da su brojni današnji nosioci vlasti tada bili dio istog sistema – institucionalno, profesionalno ili politički.

Problem sa ovakvim izjavama nije u tome što se podsjeća na period kada su kriminalne strukture nastajale. Problem je u tome što se odgovornost projektuje isključivo van Crne Gore, dok se domaći akteri – naročito oni koji su danas u vlasti – amnestiraju od svake uloge, makar i posredne.

Crna Gora je decenijama imala policijski, bezbjednosni i politički aparat pod punom kontrolom DPS-a. Klanovi nijesu nastali u vakuumu, niti su rasli bez institucionalne zaštite. Ako se već govori o genezi organizovanog kriminala, onda se mora govoriti i o domaćim strukturama koje su taj kriminal tolerisale, ignorisale ili s njim koegzistirale.

Pokušaj da se danas, sa pozicije vlasti, iscrtava jednostavna i politički podobna slika prošlosti – u kojoj su svi krivci spolja, a svi „naši“ nevini – ne doprinosi ni istini, ni borbi protiv organizovanog kriminala. Naprotiv, produbljuje sumnju da se radi o političkom spinu, a ne o ozbiljnom suočavanju sa prošlošću.

Ako Pokret Evropa sad želi da govori o odgovornosti i kriminalu, onda mora imati snage da pogleda i u sopstvene redove, ali i u biografije svojih funkcionera iz perioda kada su kavački i škaljarski klan jačali. Sve drugo je politička selekcija činjenica – a ona je, po pravilu, prvi znak da se istina koristi kao sredstvo, a ne kao cilj.