Autorski tekst za BORBU piše: Aleksandar Pavić, politikolog i geoanalitičar
Crvena i plava Amerika
U ovih godinu dana vladavine Džoa Bajjdena u SAD-u je dodatno su zaoštreni odnosi na relaciji između plave i crvene tj. liberalne i konzervativne Amerike. Uvedeno je nešto čega ranije nije bilo u Americi, a to je politički progon neistomišljenika. Na prvom mjestu demonstranata od 6. januara prošle godine koji su u Vašingtonu protestvovali protiv onoga što su oni smatrali prekrajanjem izborne volje građana koje se oličavalo u nepoštenom glasanju i prebrojavanju glasova na predsjedničkim izborima 2020. godine. Mnogi od njih su skoro godinu dana u pritvoru, a neki su dobili drakonske zatvorske kazne. U isto vrijeme, pokušava se u Americi ozakoniti lov na domaće „teroriste“ što je ustvari šifrovani naziv za podržavaoce Donalda Trampa i protivnike politike Džoa Bajdena i demokratskog establišmenta čije su oličenje Barak Obama i Hilari Klinton.
Raspolućenost američkog društva pospješuju povratak inflacije i pokušaj Bajdena i njegove administracije da kroz Kongres uvede jedinstvena pravila za glasanje koja nisu regulisana Ustavom SAD-a i za koja su se pitale isključivo savezne države. To je naišlo na žestok otpor, jer bi usvajanje takvih pravila otvorilo vrata permanentnoj dominaciji Demokrata u SAD-u.
Takođe, treba istaći i veliki otpor preoštrim kovid mjerama koji je pogotovo izražen u tim tzv. crvenim državama. Treba napomenuti da su pravosudni organi donijeli odluke protiv kovid restrikcija u Teksasu i Floridi.
Poraz Demokrata na novembarskim izborima vodi SAD u pat poziciju
Treba očekivati u narednom preiodu da će demokratski establišment vući još radikalnije poteze, jer slijede izbori u novembru za Predstavnički dom Kongresa i za trećinu Senata. Ako Demokrate izgube ovu tanku većinu u oba doma, Bajden praktično neće moći da vlada sledeće dvije godine, osim preko tih izvršnih naredbi koje ne mogu da zamijene zakonodavnu djelatnost. Može se desiti da od novembra mjeseca dobijemo pat poziciju u Americi koja bi trebala da traje do 2024. godine i sledećih predsjedničkih izbora.
Oko dva miliona nelegalnih migranata ušlo je preko granice sa Meksikom
Dolaskom Bajdena na čelo SAD otvorena je granica prema Meksiku. Za vrijeme prve godine Bajdenovog mandata procjenjuje se da je oko dva miliona nelegalnih migranata ušlo u SAD preko granice sa Meksikom i tu se već vidjela kvalitativna promjena u odnosu na politiku Donalda Trampa. Tu se vidjela suštinska razlika između Trampa i te tzv. liberalne globalističke duboke države i njenih politika koja se odražava na nacionalnom planu u Americi, kao i na sveukupnom globalnom planu.
Tramp najavljuje veliki povratak
Donald Tramp je najavio svoj veliki povratak na ogromnom mitingu u Teksasu na kojem je izjavio da će biti 47. predsjednik SAD-a. On je, između ostalog, kritikovao unutrašnju i spoljnu politiku Bajdenove administracije upitavši je „zašto se brinu o granici između Rusije i Ukrajine, a ne brinu se o američkoj granici prema Meksiku“. Tom rečenicom je sažeta razlika između globalista i nacionalista.
Neuspjehe na domaćem planu anulirati sukobom Ukrajine i Rusije
Kako bi pokrili sve neuspjehe na domaćem planu, Bajdenovoj administraciji bi dobrodošlo izbijanje konflikta između Rusije i Ukrajine. Tražiće se najmanji povod da bi homogenizovali biračko tijelo protiv spoljnog neprijatelja i tako povećali svoje šanse da sačuvaju većinu u Kongresu. Zbog ove situacije oko Ukrajine od izuzetne je važnosti sve što se događa unutar SAD-a. Američki unutrašnji problemi se uvijek reflektuju na njenu spoljnu politiku i sistem međunarodnih odnosa, jer je Amerika globalna sila.
Odnosi SAD-a i raspolućene EU: Sve je isto samo Trampa nema
Evropska unija (pogotovo veće i starije članice) je očekivala da će se odnosi sa SAD-om vratiti na period prije predsjedničkg mandata Donalda Trampa, tačnije u doba Obame kada su transatlantski odnosi bili dosta stabilni, saveznički i prilično predvidivi. Međutim, to se nije desilo iz tri razloga.
Prvi je taj da je američka duboka država donijela odluka da joj Kina bude glavni strateški suparnik, što glavnim evropskim silama ne odgovara, jer bi ih zaoštravanje odnosa sa Kinom ekonomski upropastilo. Na prvom mjestu Njemačku koja ne bi mogla da opstane bez kineskog tržišta.
Drugo, u Evropi postoji otpor prema američkoj maksimalističkoj politici prema Rusiji, zato što bi evropska privreda bila uništena bez ruskog gasa.
Treći faktor koji opterećuje odnose SAD i EU je „oslobođena“ Velika Britanija koja želi da se na velika vrati na svjetsku diplomatsku scenu. Ona se vraća svojoj tradicionalnoj politici, ali ne može to da radi sama, već uz pomoć SAD-a. Obnovio se taj anglo-američki konsenzus koji se ogleda u maksimalnom neprijateljstvu prema Rusiji i suzbijanju novog geopolitičkog rivala Kine. Usred svega toga se EU našla u rascjepu, između dvije vatre, pošto nema ni približno diplomatsku moć, zato što nema svoju respektabilnu vojnu silu. Zbog toga je EU praktično raspolućena, pogotovo što unutar sebe ima stare članice (Njemačku , Francusku, Italiju, zemlje Beneluksa) i nove članice (bivše socijalističke države Istočne Evrope i tri pribaltičke zemlje) koje su radikalno antiruski raspoložene i koje na taj način sprječavaju koncenzus unutar EU što se tiče spoljne politike i ublažavanje stava prema Rusiji.
Vašington i Brisel su sa pravom zabrinuti što se rastače arhitektura regiona koja je prouzrokovala raspad i neprirodnu podjelu Jugoslavije
Uticaj Bajdenove administracije na postjugoslovenski prostor se može nazvati kancerogenim ili zloćudnim, kako oni vole da opisuju ruski uticaj na region. Oni se bore da održe arhitekturu regiona napravljenu 90-ih godina za vrijeme unipolarnog svjetskog poretka koji su kreirale SAD, a pratile u stopu zapadnoevropske države poput vazala. Zabrinuli su se sa pravom jer se ta arhitektura, koja je prouzrokovala raspad i neprirodnu podjelu Jugoslavije, rastače.
Glavna njihova prepreka je bio i ostao srpski faktor iz dva razloga. Prvi, zato što se srpski faktor (Srbija i Republika Srpska) odupro njihovim pristiscima i usisavanju u NATO pakt i to je ogroman problem. Zbog toga se iz Vašingtona i iz Brisela moglo čuti da na Balkanu imaju nezavršena posla i to se upravo odnosi na srpski faktor u regionu. Da se pitao narod u Crnoj Gori, ona nikada ne bi ušla u NATO.
Njihov angažman je zato ponovo pojačan posle onog blagog predaha koji smo imali za vrijeme Tarmpove administracije i vraćaju se scenu mnoge iste figure koje su po regionu „žarile“ i „palile“ 90-ih godina što uopšte nije dobro. Istim metodama pritisaka i ucjena pokušavaju da sprovedu svoju politiku i da istisnu rastući uticaj Rusije i Kine koje na ovom prostoru ulaze prvenstveno preko srpskog faktora. Možemo da očekujemo nastavak pritisaka i zapadnog uplitanja u naše unutrašnje odnose koji imaju za cilj da se udaljimo i okrenemo leđa od Moskve i Pekinga, te da pristanemo na faktičko ukidanje i obesmišljavanje Republike Srpske ,da dignemo ruke od Kosova i Metohije i da prihvatimo montenegrizaciju Crne Gore.
Ima jedna stvar koju na Zapadu treba poštovati. Oni se nikada ne predaju i apsolutno će uvijek pokušati da istjeraju svoje koliko je god to moguće i sada je samo bitno da li ovdašnji političari shvataju da Zapad nema tu snagu koju je imao 90-ih godina, a da Srbi za razliku od tada imaju dva nevjerovatno jaka saveznika u Rusiji i Kini. Jedna je vodeća vojna, a druga ekonomska sila svijeta.
