Piše: Marko Kentera nekadašnji sekretar za privredu i finansije i direktor JU Grad teatar i TV Budva
U Budvi, mom rodnom gradu koji je istovremeno i mit i goli plijen, sudbina ruralnog zaleđa naših plemenskih zajednica nije rezultat slučajnosti, već posljedica dugotrajne i precizno uigrane sprege lokalne vlasti i građanskog i narko lobija koji se od strane uspješnih govornika i neuspješnih administratora lokalne samouprave pokušava predstaviti kao razvojna avangarda.
Nema sumnje da se tu radi o savezu u kojem se javni interes koristi kao jeftina i primitivno sklopljena retorička maska a naš vrijedni prostor kao sirovina za brzu i nemilosrdnu ekstrakciju profita nove vladajuće koalicije iza koje stoje narko i građevinski lobiji.
Seoska područja, tokom mog djetinjstva, pa i do nedavno, nosioci tišine, pamćenja i sporog života, danas su više nego ikad ranije pretvorena u eksperimentalne poligone kupljenodiplomaša za legalne i nelegalne graditelje, čija je jedina ideologija kvadratni metar najružnijeg stambenog prostora.
Iako se naizgled čini drugačije „budvanski proces“ nije haotičan. Naprotiv.
On je sistematičan, pažljivo orkestriran vam Opštine Budva i institucionalno nevjerovatno dobro zaštićen od strane partija na vlasti ali i samog specijalnog tužilaštva i najviših organa Vlade Crne Gore. Zato su sve sadašnje koalicije koje vidimo moguće jer je svaka cijena prihvatljiva.
Opština Budva, ta zarobljena institucija, umjesto da bude branik javnog dobra, pojavljuje se kao saučesnik a njeni rukovodioci ponekad i nerijetko kao direktni režiseri opasne predstave koja treba da zatvori festival koji traje decenijama.
Paravan firme koje niču kao pečurke poslije kiše, često pod direktnim ili indirektnim nadzorom ljudi bliskih rukovodstvu Opštine, djeluju kao produžena ruka vlasti, brišući obaveznu granicu između javnog i privatnog, između upravljanja i gole pljačke.
U središtu ultimativnog mehanizma, čije će finale biti uništavanje poslednjih preostalih vrijednih prostora u našoj opštini, nalazi se uska grupa oko predsjednika Opštine Budva, struktura koja, prema brojnim dokazima, funkcioniše kao dobro uigran tim.
Administracija i administratorka, koji bi morali biti neutralni i zakoniti, pretvaraju se u servis interesa građevinskih krugova, dok su u sijenci kriminalne mreže, uključujući i one povezane sa narko-trgovinom. Taj spoj moći i novca stvara atmosferu u kojoj je zakon fleksibilan, moral suvišan a naša sela pred potpunim uništenjem. Moje selo Tudorovići naročito.
U toj istoj paradi koja promoviše samouništenje, gotovo svi opozicioni odbornici igraju ulogu nemuštog hora.
Baš ti opozicioni odbornici, na apanaži koju dobijaju iz džepa građana Budve za posao koji ne rade, mjesecima ćute, bojkotuju, simuliraju principijelnost izmišljenim razlozima, dok u stvarnosti izbjegavaju svaki stvarni politički sukob sa vladajućom koalicijom.
Takva tišina nije nimalo slučajna već jasno saučesnička.
NJihovo odsustvo da sjednica, iz lažnog razloga, nije otpor, već taktika najprovidnije samozaštite.
Vođeni partijskim kalkulacijama, ličnim komoditetom i prije svega ogromnim strahom od konflikta da sposobnijim govornikom nego što su oni, oni se polako stapaju sa grupama koje navodno kritikuju, čineći jedinstvenu cjelinu jednog istog mehanizma, nekad iste partije.
Tako opozicija umjesto korektiva postaje istinski amortizer, dio velike mašine koja guta sve pred sobom. Amortizer koji namjerno ublažava udar javnog negodovanja i omogućava da se uništavanje seoskog prostora opštine Budva nastavi uz prećutno odobravanje ili direktno učešće.
Ovdje se ne radi samo o korupciji, već o dubljem raspadu društvenog tkiva koji predvode osobe koje ne osjećaju niti vole Budvu.
Uništavanje ruralnog prostora nije samo ekološki ili urbanistički zločin već je napad na identitet, na pravo zajednice da postoji izvan logike betona i profita a sve to nije slučajno već je rezultat mržnje onih koji su ovdje došli da uzmu, otmu, utjeraju strahu i da ne ostanu.
Budva nažalost danas jeste paradigma mnogo šire tragedije, koja se pojačava svakim danom i sve više.
Ćutke i i strahu većina posmatra mučno i konačno propadanje grada koji je, u ime obećanog razvoja od strane dobrih debatera koji su na proputovanju kroz naš grad, počeo da jede sopstvenu pozadinu, ostavljajući za sobom pejzaž bez duše i vlast i veći dio opozicije bez ikakve odgovornosti.
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
