Prilagođavanje Živka Nikolića

Piše: SIBIN

U poslednjem intervjuu kojeg je imao na RTCG-u (tada je logo bio ispisan ćirilicom), genijalni Živko Nikolić, tih, bez gesta čak i na onom monaškom licu, reče kako ima – pun kofer scenarija, ali to niko neće.

Živko ili – potonji raskrinkator crnogorske mitomanije!

Znamo da je imao više nego ozbiljnih problema sa tajnom, komunističkom policijom, i kad smo već kod UDBE, nije li, zapravo – partija bila policija, što je iskusio i Đilas, kojeg su nakon kratkotrajnog puštanja iz tamnice pratili na svakom mjestu, kao sjenke bez lika.
Brkate babe, matori momci, ‘ukoroćene’ nevjeste što smrtni vijek provedu u crnini, ali i nestvarni pejzaži, zatomljena seksualnost, iskušavanje grijeha, nedostatak empatije, starčevi u liku despota, pa na sve to još i jedan ubilačko represivni sistem koji je nastojao „kontrolisati misli“ (staljinizam), sve to, dakle, kad se ugrubo pomiješa, dobijemo priču u kojoj se prepliću smrt i seks, odbačena religija u jednoj zajednici koju okuplja nemanje ni najmanjeg odnosa prema Drugom.

„Film je umetnost ponuđena oku“, misao je Ratka Đurovića, koji se takođe bavio ovdašnjim mentalitetom, bićem koje nema vjere u sebe niti duhovni gram samopoštovanja, samim tim ni stida.

Živko je iznutra probio komunizam koji je ovdje bio – beton za duhovno, unutrašnje, onostrano, bez kojeg čovjek postaje ljuska, sprdnja materija, dvonožac koji se poguren svemu posprdava. A najviše onome što mu tako vidno nedostaje, otud je u nas sve prenaglašeno, isfaljeno, uzdignuto do karikaturalnosti, od junaštva do ljepote, ne zna se u čemu smo više (bili?) obdareni, što je idealan materijal za beskompromisnu satiru.

Sada se Živko interpretira kroz mekane filtere i prilagođava gordom (da, lažnom!) stavu kojeg Crnogorac vazda nepreispitano ima o sebi, zato kroz istoriju ovako i prolazimo, a sve u ime naroda, kako bi rekli naši političari.

(Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrici „Drugi pišu“ nisu nužno i stavovi redakcije portala „Borba“)