piše: Milan Gajović, diplomirani pravnik sa advokatskim ispitom i diplomirani ekonomista
„Da se nismo okrenuli Zapadu, ne bi nam sunce tako rano zašlo.“ (Grujo Lero,1949,pjesnik i aforističar, iz Bijeljine)
„Istok je istok, zapad je zapad i nikad se neće sastaviti.“ (Radjard Kipling,1865-1936,engleski pisac i novinar)
Prema navodima medija, prilikom otvaranja Prvog ekonomskog dijaloga između Crne Gore i Sjedinjenih Američkih Država, 16.septembra 2021.godine, „premijer“ Zdravko Krivokapić je iskazao „neizmjernu zahvalnost koju svi građani Crne Gore osjećaju za bezrezervnu podršku koju SAD pružaju Crnoj Gori i zapadnom Balkanu“?!
E, ja nijesam među tim građanima Crne Gore i iskazujem ogorčenje i gnušanje zbog poniznog i nemoralnog Krivokapićevog „udvaranja“ onima koji su nas nemilosrdno zasipali bombama, raketama i osiromašenim uranijumom i koji „ i dalje lešinare nad svetom srpskom zemljom – Kosovom i Metohijom“ (Sveti Sava)!
Da li se ovim Krivokapić zahvaljuje i za monstruoznu, zločinačku agresiju (zločin protiv mira i najveći međunarodni zločin) Sjedinjenih Američkih Država na Saveznu Republiku Jugoslaviju (Crnu Goru i Srbiju), u toku koje su Milo Đukanović i njegova vlast bili saveznici agresora na sopstvenu zemlju?!
Da se podsjetimo, agresija NATO pakta („invazija NATO trovača“ – Sveti Vasilije Ostroški Čudotvorac Milostivi) (u kojoj su SAD igrale glavnu ulogu), odnosno operacija „Plemeniti nakovanj“ (eng.Operation Nobil Anvil), trajala je 78 dana i noći, od 24. marta do 10.juna 1999.godine, bez odobrenja Savjeta bezbjednosti Ujedinjenih nacija, dakle kršenjem Povelje UN. Posledice agresije su oko 3.500 mrtvih (od toga 79-toro djece) i oko 12.000 ranjenih građana (ne samo Srba, nego i Crnogoraca, Albanaca, Bošnjaka i pripadnika drugih nacionalnosti), te materijalna šteta od preko 100 milijardi USA dolara, kao i „nemjerljive traume, strah i duševni bolovi i time uzrokovane tjelesne bolesti“ (Sveta Matrona (Matronuška) Moskovska Svemoćna).
Tokom agresije, NATO pakt je (sa 10-17 projektila) počinio i užasan zločin u Murinu,30.aprila 1999.godine, iako u blizini nije bilo vojnih objekata, niti jedinica JNA. Na mostu u tom mjestu ubijeno je šest nedužnih građana, od kojih troje djece. U toku agresije, Đukanovićeve vlasti nijesu proglasile ratno stanje, niti su u Murinu bile aktivirane sirene za uzbunu.
Time je počinjen ratni zločin protiv civilnog stanovništva. Krivično gonjenje i izvršenje kazne za to krivično djelo ne zastarijevaju, na osnovu Konvencije o neprimjenjivanju zakonske zastarelosti za ratne zločine i zločine protiv čovječnosti, iz 1968.godine. Ta Konvencija je bila sastavni dio unutrašnjeg pravnog poretka SRJ, a od 2006.godine je i Crne Gore. Zato je Više državno tužilaštvo u Bijelom Polju nadležno i dužno da pokrene, a Viši sud u istom gradu da do presuđenja vodi krivični postupak protiv naredbodavaca i drugih saučesnika u izvršenju tog međunarodnog zločina.
Protivno međunarodnim konvencijama o humanitarnom i ratnom pravu, u toku agresije, bombardovani su objekti infrastrukture, privredni objekti, škole, zdravstvene ustanove, porodilišta, medijske kuće, crkve i manastiri, uz, na dugi rok, zagađivanje vode, vazduha i zemlje. Korišćena je i zabranjena municija punjena osiromašenim uranijumom, kao i zabranjene kasetne bombe (po Dablinskoj konnvenciji, iz 2008.godine) za bombardovanje civilnih ciljeva. Municija sa osiromašenim uranijumom je, između ostalog, „sijana“ i po poluostrvu Arza, na Luštici, u Boki Kotorskoj. Cilj agresije je bio da se, time, poveća broj ljudskih žrtva i radijacijom teško naruši zdravlje, ne samo pripadnika sadašnje, nego i budućih generacija.
Tokom agresije, NATO pakt je na SRJ lansirao oko 1.300 krstarećih raketa i izručio oko 37.000 kasetnih bombi,a NATO letilice su u vazduh ispuštale ogromne količine otrovnih gasova i nano čestica.
O ciljevima i beskrupuloznosti učesnika agresije, slikovito govore i izjave američkog generala Majkla Šorta (komandanta vazduhoplovnih snaga NATO-a), date u toku same agresije:
„Ne možemo dobiti rat ako ne uništimo mogućnost normalnog života za većinu stanovništva. Moramo im oduzeti vodu, struju, hranu, pa čak i zdrav vazduh“?!
„Ako nemamo stomake za kolateralnu štetu i nemamo stomake za nenamjerni gubitak civila, onda ćemo prestati da postojimo kao (NATO) Savez“?!
A komandant francuske avijacije u NATO paktu je izjavio:
„Avijacija je dobila naređenje da uništi život u Srbiji“?!
Za agresiju nije upućena nijedna jedina riječ izvinjenja, niti je izražena spremnost da se nadoknadi nemjerljiva materijalna šteta.
Nužno je podsjetiti se i kako se vlasti i pravosudni organi u Srbiji odnose prema agresorima,iz1999.godine.
Okružni sud u Beogradu je, 21.septembra 2000.godine, osudio 14 čelnika NATO saveza, na po dvadeset godina zatvora za više krivičnih djela, počinjenih u toku agresije. Poslije dolaska na vlast kolaborantskog i kompradorskog DOS-ovog režima, Vrhovni sud Srbije je, 19.juna 2001.godine, ukinuo ovu presudu i predmet vratio Okružnom sudu na ponovni postupak. Nekoliko godina, sudski predmet se „šetao“ od redovnih do vojnih sudova i natrag, da bi od 2004.godine sudski proces bio praktično „zamrznut“.
Čudno je da se niko iz sadašnje vlasti Srbije javno ne bavi ovim pitanjem, iako su Više javno tužilaštvo i Viši sud u Beogradu nadležni i dužni da nastave sudski postupak, zato što je optužnica podignuta, a Okružni sud u Beogradu donio osuđujuću presudu i za krivično djelo – ratni zločin protiv civilnog stanovništva, za koje nema zastarelosti krivičnog gonjenja i izvršenja kazne, po već pomenutoj Konvenciji iz 1968.godine. Ova Konvencija je inkorporirana i u srpsko krivično zakonodavstvo. Takođe, Okružni sud je čelnike NATO pakta osudio i za krivično djelo – upotreba nedozvoljenih sredstva borbe. Ni u ovom slučaju nema zastarelosti, jer se po Krivičnom zakoniku Srbije za to djelo može izreći i kazna doživotnog zatvora.
Biračko tijelo koalicije „Za budućnost Crne Gore“ i javnost imaju pravo da znaju ko je, čelnicima te koalicije, nametnuo euroatlantistu, pronatovca i anti Srbina Zdravka Krivokapića za nosioca poslaničke liste i za premijersku funkciju?!, A ta osoba promoviše i sprovodi pogubnu antisrpsku, anticrnogorsku i antirusku politiku Mila Đukanovića i njegovog kriminalnog režima. Takođe, javnost ima pravo da zna da li je Krivokapić, prije prethodnih parlamentarnih izbora, kontaktirao sa zapadnim ambasadama (prije svega sa ambasadama SAD i V. Britanije), odnosno sa rezidentima ili drugim pripadnicima zapadnih tajnih službi i, ako jeste, po kom osnovu.
Zato je neophodno formiranje srpskog, a time istinski crnogorskog, političkog pokreta, koji bi bio značajan faktor na crnogorskoj političkoj sceni i u Skupštini CG i jedinstven u ključnim opredjeljenjima, a to su: donošenje novog ustava CG preko ustavotvorne skupštine, primjenom principa ustavnog diskontinuiteta sa važećim Ustavom (i sadašnji Ustav je donijet i proglašen bez kontinuiteta sa Ustavom iz 1992.godine); promjena državnih simbola; opozivanje odluke o priznanju lažne države Kosovo; ukidanje sankcija Rusiji i Bjelorusiji; uspostavljanje bliskih odnosa sa Srbijom i Rusijom; potpuno razvlašćivanje Đukanovićeve mafijaške državne hobotnice; stavljanje van snage Zakona o pristupanju CG zločinačkom i okupatorskom NATO paktu, kao i Rezolucije o genocidu u Srebrenici i drugih skupštinskih neustavnih, antisrpskih odnosno anticrnogorskih opštih akata…
