Piše: Milan Gajović, diplomirani pravnik sa advokatskim ispitom i diplomirani ekonomista
„Vi ne birate svoju porodicu. Ona je Božji dar vama, kao što ste i vi njima.“ (Dezmond Tutu, 1931, južnoafrički anglikanski nadbiskup i borac protiv aparthejda i za ljudska prava)
„Muškarac je glava porodice, ali je žena vrat koji okreće glavu.“ (Kineska mudrost)
Nelegitimna Krivokapićeva Vlada je Skupštini podnijela Predlog zakona o izmjeni člana 19 stav 1 tačka 8 Zakona o socijalnoj i dječjoj zaštiti, tako da porodicu čine i „…partneri u zajednici života lica istog pola i djeca koju partneri izdržavaju u skladu sa zakonom koji uređuje životno partnerstvo lica istog pola…(i) partner u zajednici života lica istog pola bez obzira gdje živi“.
Još 19. marta 2021. godine, Ustavnom sudu Crne Gore podnio sam inicijativu za ocjenu ustavnosti Zakona o životnom partnerstvu („Službeni list CG“, broj 67/2020, od 7. jula 2020. godine).
Naime, članom 1 osporenog Zakona se, protivno Ustavu, uređuje zaključenje i prestanak životnog partnerstva lica istog pola, vođenje registra partnerstva, (i) prava i dužnosti lica koja su zaključila partnerstvo. Nadalje, životno partnerstvo se, po članu 2 osporenog opšteg akta, definiše kao „zakonom uređena zajednica života lica istog pola…zaključena pred nadležnim organom, u skladu sa ovim zakonom“. Time je, protivustavno, životno partnerstvo kao zajednica života lica istog pola u pogledu pravnog statusa, sa izuzetkom prava na usvajanje djece, izjednačeno sa heteroseksualnim brakom.
Preciznije kazano, osporeni Zakon nije u saglasnosti sa sledećim odredbama Ustava: članom 17 stav 1 (Osnov i jednakost – Prava i slobode ostvaruju se na osnovu Ustava i potvrđenih međunarodnih ugovora),članom 71 stav 1 (Brak – Brak se može zaključiti samo uz slobodan pristanak žene i muškarca),članom 72 stav 1 (Porodica – Porodica uživa posebnu zaštitu) i članom 73 stav 2 (Zaštita majke i djeteta – Država stvara uslove kojima se podstiče rađanje djece).
Jezičkim, logičkim, sistemskim i ciljnim tumačenjem navedenih ustavnih odredbi, izvlači se neporeciv zaključak da je ustavotvorac, kao zajednicu života, propisao samo brak koji zaključuju lica različitog pola. Iz takvog braka ishodi posebno zaštićena (prirodna) porodica koju sačinjavaju roditelji, majka i otac, i njihova djeca. Takođe, država je ustavno obavezana da stvara uslove kojima se podstiče jedna od osnovnih funkcija ovakve porodice – rađanje djece.
Kako ustavotvorac u pravni poredak Crne Gore nije uveo zajednicu života lica istog pola, to se, posledično, zakonom ne može urediti ni način ostvarivanja prava partnera u takvoj zajednici.
U crnogorskom parlamentu potvrđeni i objavljeni međunarodni ugovori ne propisuju pravo lica istog pola na zajednicu života, odnosno na životno partnerstvo, pa time ne postoji ni zakonodavna obaveza usklađivanja ,odnosno donošenja osporenog Zakona, po članu 9 (Pravni poredak) i članu 17 stav 1 Ustava.
Nadalje, u Evropskoj uniji je zakonodavstvo u vezi sa porodičnim odnosima u nadležnosti država članica. To znači da ne postoje evropski standardi u vezi sa brakom i porodicom. Šest država u Uniji (Rumunija, Litvanija, Letonija, Poljska, Slovačka i Bugarska) ne dozvoljavaju ,ne samo brak, nego ni životno partnerstvo lica istog pola. Zato ni Crna Gora, iako kandidat za članstvo u Uniji, nije obavezna da donese osporeni Zakon.
Norme osporenog Zakona su u koliziji sa odredbama Porodičnog zakona („Službeni list RCG, broj 1/2007 i „Službeni list CG“, broj 53/2016 i 76/2020), kojim se regulišu bračni i porodični odnosi i to sa: članom 3 (Brak se zasniva na slobodnoj odluci muškarca i žene da sklope brak),članom 12 stav 1 (Zajednica života muškarca i žene koji traje najmanje tri godine (u daljem tekstu: vanbračna zajednica) izjednačena je sa bračnom zajednicom u pogledu prava na međusobno izdržavanje i drugih imovinsko-pravnih odnosa), članom 16 (Brak se sklapa saglasnošću volja žene i muškarca…) i članom 17 (Brak se sklapa radi ostvarivanja zajednice života bračnih supružnika).
Na ovakav način, narušena je skladnost (harmonija) pravnog poretka, kao sistema međusobno neprotivrečnih opštih pravnih akata i normi.
Donošenjem Zakona o životnom (istopolnom) partnerstvu ostvaruje se opasan naum razaranja tradicionalne porodice, kao osnovne ćelije društva, u ime evropskih i NATO „vrijednosti“.
Legalizaciju istopolne porodice treba posmatrati u širem kontekstu sveobuhvatnog neoružanog, hibridnog, bogoboračkog rata Zapada (zapadnih megakapitalističkih vladara iz sjenke) protiv tradicionalnih hrišćanskih vrijednosti, pravoslavlja i Rusije. U cilju uspostavljanja tzv. Novog svjetskog poretka, primjenjuje se strategija razaranja morala i kolektivnog duha naroda, kao i nacionalnih država, kako bismo svi postali bezoblično stado u vrtu Velikog brata. Zato nam je neophodna, da se poslužim riječima Šarla de Gola, „odbrana duha“.
Treba podsjetiti i na teoriju o zlatnoj milijardi nezvaničnog portparola tajne zapadne, megakapitalističke vlade Zbignjeva Bžežinskog, koja podrazumijeva drastično smanjenje broja stanovnika planete, što se, naravno, ne odnosi na stanovnike Zapada.
U Direktivi Službe bezbjednosti Sjedinjenih Država, broj 20/1, od 18. avgusta 1948.godine („Doktrina američke vojske protiv Istoka“), koju je sačinio Alen Dals, direktor CIA-e, od 1953. do 1961.godine, između ostalog, navodi se:
„Mi ćemo rušiti duhovne vrijednosti, vulgarizovati i uništavati osnove narodne moralnosti…neprimjetno, no aktivno i postojano, pomagaćemo…korupciju…(i) izdajništvo…Sve ćemo to kultivisati u svijest ljudi…U upravljanju državom ćemo izazivati haos i nered. Mi ćemo naći istomišljenike, svoje saveznike i pomoćnike u njihovoj domovini…Mi ćemo odigrati…strategiju pogibije svih pravoslavnih Slovena i, konačno, nepovratno ćemo ugasiti njihovu nacionalnu svijest.“
Kolektivni duh jednog naroda najlakše je uništiti razaranjem prirodne, tradicionalne porodice. Engleski pisac Gilbert Kit Česterton (1874-1936) je napisao:
„Porodica je jedina provjera vrijednosti države koja ima obavezu da se obnavlja vječno kao država, ali mnogo prirodnije nego država.“
Plan za razaranje tradicionalne porodice, sa majkom, ocem i njihovom djecom, zasniva se na tzv. teoriji polova (DŽender plan), odnosno na teoriji polnih sličnosti „bračnih“ drugova (istopolnih „roditelja“). Nastala je kao projekat američkog psihologa i seksologa DŽona Manija (John Mani,1921-2006), porijeklom sa Novog Zelanda. NJegovo „učenje“ je neutemeljena psihološko-sociološka konstrukcija da je heteroseksualnost društvena, a ne biološka (genetska) karakteristika ljudske jedinke. Po njemu, seksualne polne karakteristike žene i muškarca nijesu urođene, već nastaju i formiraju se tokom odrastanja?! Mani je tvrdio da razlike između polova nastaju tokom života pod uticajem porodičnih i društvenih ograničenja („Ako dječaku oblačite haljinice, on će postati djevojčica“?!).
Pod velom „evropskih vrijednosti“, pojmom rod (džender) se promoviše tzv. politički homoseksualizam, kao sredstvo ostvarivanja antihrišćanskih, odnosno antipravoslavnih namjera Zapada radi globalne prevlasti. Sve se ovo realizuje u okviru njihove „strategije uslovljavanja“, koja podrazumijeva prijem u članstvo međunarodnih organizacija i vezivanje ekonomske pomoći samo uz prihvatanje tih „vrijednosti“ kao uslova koji se, po nahođenju, mogu proširivati.
U teoriji socijalnog inženjeringa, postoji i strategija Overtonovog prozora, kao sredstva za neutralisanje utemeljenih protivnih mišljenja i stavova koji su u suprotnosti sa zapadnim globalističkim narativom. Definisao ga je DŽozef Overton (Joseph P.Overton, 1960) bivši potpredsjednik američkog instituta „Makino centar za javnu politiku“. Riječ je o tehnici manipulacije ljudskom sviješću u jednom društvu, odnosno o evolutivnom uticaju na javno mnjenje.
Metodološki, „Overtonov prozor“ podrazumijeva šest koraka, u okviru prozora diskursa. Polazi se od nečega što je u početku neprihvatljivo, a zatim se to opaža kao radikalno. Nakon toga se „prozor“ pomjera tako da javnost počinje da na to gleda kao na nešto prihvatljivo, pa onda razumno, zatim popularno i na kraju procesa dolazi do normativne faze, odnosno do ugrađivanja u zakon.
Jednom riječju, to je jedan od načina kojim se vrši „kuvanje“ javnog mnjenja, odnosno to je upravljanje procesom njegovih sporih promjena, sve do uspostavljanja željenog stanja.
Očito je da LDŽBT lobi u nelegitimnoj Krivokapićevoj vladi, primjenom tehnike „Overtonovog prozora“, želi da se, usvajanjem izmjena Zakona o socijalnoj i dječjoj zaštiti, stvori pravna pretpostavka (obaveza) da se Zakonom o životnom partnerstvu lica istog pola normira pravo na usvajanje djece od strane istopolnih partnera, odnosno da se neprirodno istopolno životno partnerstvo pravno izjednači sa prirodnom, heteroseksualnom porodicom. To, kao obavezu zakonodavca (Skupštine), nameće formulacija u Predlogu da porodicu čine i „…djeca koju partneri izdržavaju u skladu sa zakonom kojim se uređuje životno partnerstvo lica istog pola…“ Time bi se, faktički, otvorio „porodični“ prostor za pedofiliju i druge oblike zloupotrebe djece.
