Politička hipokrizija caruje u Podgorici: Ignorišu integritet Srbije i međunarodne norme kada se radi o KiM-u, a histerišu zbog Republike Srpske koja je tekovina Dejtona

U političkom teatru Crne Gore, dvostruki aršini više nijesu izuzetak – oni su pravilo. Dok zvanična Podgorica uporno ignoriše teritorijalni integritet Srbije, priznavanjem tzv. nezavisnog Kosova i aktivnim odnosima sa privremenim institucijama u Prištini, istovremeno demonstrira političku histeriju kada srpske političke partije iz Crne Gore održavaju kontakte sa legitimnim predstavnicima Republike Srpske – entiteta nastalog u skladu s međunarodnim pravom i Dejtonskim sporazumom.

Ovakva politika nije samo kontradiktorna. Ona je duboko licemjerna i opasna, jer pokazuje da Crna Gora priznaje selektivno pravo na suverenitet i teritorijalni integritet – zavisno od političkog interesa i stranog diktata.

Kršenje Rezolucije 1244 i ignorisanje međunarodnog prava

Rezolucija 1244 Savjeta bezbjednosti Ujedinjenih nacija izričito potvrđuje suverenitet i teritorijalni integritet Republike Srbije, uključujući i njenu južnu pokrajinu — Kosovo i Metohiju. Međutim, Crna Gora od 2008. godine priznaje jednostrano proglašenu nezavisnost Kosova, i time direktno podriva međunarodnu pravnu normu koju sama tvrdi da poštuje i poziva se bar kada je u pitanju situacija u Ukrajini.

Zar ista ta Crna Gora nije nebrojeno puta u svojim diplomatskim izjavama pozivala na poštovanje međunarodnog prava? Kako se onda pravda ignorisanje važeće i obavezujuće rezolucije UN, osim ako ne kao izraz potčinjenosti interesima NATO-a i zapadnih centara moći?

Demonizacija odnosa sa Republikom Srpskom

S druge strane, kada srpske političke partije iz Crne Gore, koje se zalažu za očuvanje tradicionalnih, kulturnih i istorijskih veza sa Republikom Srpskom, ostvare kontakte sa zvaničnicima tog entiteta – dočekuju ih medijski linč i politička osuda.

Pritom, Republika Srpska nije nikakav separatistički pokret, već konstitutivni dio Bosne i Hercegovine, međunarodno priznat Dejtonskim mirovnim sporazumom, koji je garant stabilnosti u regionu već tri decenije. Održavanje odnosa sa Republikom Srpskom ne samo da je legitimno, već i politički racionalno i istorijski utemeljeno.

Ali za aktuelne crnogorske vlasti, opoziciju i njihove zapadne mentore, Republika Srpska je „opasnost“, dok su lažne institucije u Prištini „demokratski partneri“. Tu se krije suština – nije problem u zakonima, već u aršinima po kojima se oni primjenjuju.

Geopolitika pokornosti

Crna Gora se danas vodi spoljnom politikom koja nije vođena ni Ustavom, ni interesima građana, ni zdravim razumom. To je politika poslušnosti. Poslušnosti onima koji su izmislili „nezavisno Kosovo“, koji guraju ideju unitarne BiH bez Srba, i koji vrše pritisak da se istorijske, kulturne i duhovne veze između srpskog naroda svedu na minimum — ili u potpunosti prekinu.

No, ono što Crna Gora ne razumije jeste da se jedino dosljednom i principijelnom politikom stiče međunarodni respekt. A dok god bude ćutala pred pravnim nasiljem nad Srbijom, a dizala glas protiv sopstvenih građana i političkih subjekata zbog odnosa sa Republikom Srpskom, Crna Gora će biti prepoznata ne kao suverena država, već kao mali pion na velikoj tabli.

Crna Gora mora da odluči: hoće li zaista da bude dosljedna po pitanju poštovanja međunarodnog prava, ili će nastaviti da primjenjuje dvostruke aršine i moralnu hipoteku koju joj svakodnevno nameću spolja. Do tada, svaka osuda srpskih partija zbog odnosa sa Republikom Srpskom ostaje tek izraz jednog političkog licemjerja koje građani sve jasnije prepoznaju.