Borislav Pekić rođen je 4. februara 1930. godine u Podgorici. Živio je u Podgorici, Novom Bečeju, Mrkonjić Gradu, Kninu, Cetinju i Bavaništu u Banatu. Od 1945. godine živio je u Beogradu, gdje je pohađao Treću mušku gimnaziju i maturirao 1948. godine. Od 1948. do 1953. bio je na izdržavanju kazne u KPD Sremska Mitrovica i KPD Niš kao pripadnik SDOJ-a. Bio je osuđen na petnaest godina strogog zatvora, ali je 1953. godine pomilovan.
Studirao je eksperimentalnu psihologiju na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu.
Radio je od 1958. do 1964. godine kao dramaturg i scenarista u filmskoj industriji i bio autor brojnih filmova. Prema njegovom tekstu Dan četrnaesti snimljen je film koji je predstavljao Jugoslaviju 1961. godine na Filmskom festivalu u Kanu.
Prvi roman, Vrijeme čuda, objavio je 1965. godine. Od 1971. godine živio je i radio u Londonu.
Pekić je već Vremenom čuda izazvao veliko interesovanje široke čitalačke javnosti. Narednim knjigama svrstao se među vodeće i najplodnije jugoslovenske pisce. Nakon prve knjige objavio je roman Hodočašće Arsenija Njegovana (1970), za koji je dobio NIN-ovu nagradu za roman godine, novelu Uspenje i sunovrat Ikara Gubelkijana (1975), novelu Odbrana i posljednji dani (1977), sotiju Kako upokojiti vampira (Prva nagrada Udruženih izdavača, 1977) i roman Zlatno runo, fantazmagoriju u sedam tomova (1978–1986), za koji je 1987. godine dobio Njegoševu nagradu. Mnogi ovo djelo smatraju jednim od najznačajnijih savremenih proznih ostvarenja. Po mišljenju žirija, roman je ušao u izbor deset najboljih romana napisanih od 1982. do 1992. godine.
Romanom Besnilo (1983) Pekić je odstupio od istorijske tematike i stvorio djelo s elementima trilera, smješteno na jednom od najvećih svjetskih aerodroma – londonskom Hitrou. Riječ je o apokaliptičnoj viziji savremenog svijeta. Knjiga je doživjela brojna izdanja. Pored Zlatnog runa i Godina koje su pojeli skakavci, i ovaj roman ušao je u izbor deset najboljih romana u srpskoj književnosti od 1982. do 1991. godine, prema mišljenju čitalaca. I u sljedećem, antropološkom romanu 1999, Pekić je ostao na tragu negativne, često fantastične utopije (Nagrada godine za naučnu fantastiku 1985).
Krajem 1984. godine, u izdanju „Partizanske knjige“, izašla su Pekićeva Odabrana djela u 12 knjiga, za koja je dobio nagradu Udruženja književnika Srbije. Časopis Književnost dodijelio mu je 1986. godine „Povelju“ povodom četrdesetogodišnjice izlaženja časopisa. Za epos Atlantida (1988) dobio je „Goranovu nagradu“.
Godine koje su pojeli skakavci (knjiga prva) proglašene su, prema anketi dva beogradska dnevna lista, za najbolju knjigu 1987. godine. Djelo je u kratkom periodu doživjelo tri izdanja. Drugi tom, objavljen 1989. godine, dobio je nagradu za memoarsku prozu „Miloš Crnjanski“. Zbirka gotskih priča Novi Jerusalim izdata je 1989. godine. Povelju „Majska rukovanja“ za izuzetne stvaralačke rezultate na polju književnosti i kulture dobio je 1990. godine od Doma omladine „Budo Tomović“ iz Podgorice.
Pisma iz tuđine (1987), Nova pisma iz tuđine (1989, nagrada Sentandreje „Jaša Ignjatović“) i Posljednja pisma iz tuđine (1991, godišnja nagrada Grafičkog ateljea „Dereta“) spadaju u publicistički opus ovog pisca. Esejistička proza Sentimentalna povijest britanskog carstva, objavljena 1992. godine u izdanju BIGZ-a, doživjela je tri izdanja, a 1993. joj je posthumno dodijeljena počasna nagrada izdavača. BIGZ je potom objavio knjige Vrijeme riječi (razgovori s Pekićem, 1993), Odmor od istorije (eseji, 1993), roman Graditelji (1994), BIGZ-ov bestseler 1995. godine, kao i Rađanje Atlantide (1996), takođe bestseler. Dnevničke zabilješke Skinuto sa trake (1996) bile su na bestseler-listi „Narodne knjige“ 1997. godine. Prvi tom komentara uz Zlatno runo, pod naslovom U traganju za Zlatnim runom, štampan je 1997. godine.
Pekić je autor oko trideset dramskih djela za pozorište, radio i televiziju, izvođenih i emitovanih u zemlji i inostranstvu. Među njima su Generali ili srodstvo po oružju (1972, nagrada za komediju godine na Sterijinom pozorju), 186. stepenik (1982, Prva nagrada Radio Zagreba). Povodom Dana Radio-televizije Beograd 1987. godine dodijeljena mu je diploma za osvojenu prvu nagradu u kategoriji radio-dramske emisije. Drami Kako zabavljati gospodina Martina dodijeljena je prva nagrada na festivalima u Ohridu i Varni 1990. godine. Godine 1991. dobio je godišnju nagradu „Knjeginja Milica“, a iste godine i plaketu „Pečat“ Narodnog pozorišta u Beogradu za posebne заслуге.
Njegova djela prevedena su na engleski, njemački, francuski, italijanski, španski, holandski, poljski, češki, slovački, mađarski, rumunski, retoromanski, makedonski, slovenački i albanski jezik.
Od 1968. do 1969. bio je član uredništva Književnih novina, a 1990. učestvovao je u uređivanju prvih brojeva obnovljenog opozicionog lista Demokratija, organa Demokratske stranke, čiji je bio jedan od osnivača, potpredsjednik i član Glavnog odbora. Bio je dopisni član Srpske akademije nauka i umjetnosti od 1985. godine, član Krunskog savjeta, potpredsjednik PEN centra Beograd i član PEN centra London, kao i honorarni komentator srpskohrvatske sekcije BBC-ja u Londonu. Bio je član Udruženja književnika Srbije, Udruženja filmskih i Udruženja dramskih umjetnika Srbije. Posthumno ga je prestolonasljednik Aleksandar odlikovao Kraljevskim ordenom dvoglavog bijelog orla prvog stepena. U septembru 1997. godine dodijeljena mu je Počasna plaketa „Jugoslovenskog festivala Mojkovačke filmske jeseni“ povodom pedesetogodišnjice jugoslovenskog igranog filma.
Borislav Pekić preminuo je 2. jula 1992. godine u Londonu.
