Petogodišnjica demokrstke Crne Gore

Piše: Čedomir Antić

Srpski narod u Crnoj Gori 2020. nije tražio nešto više osim ravnopravnosti, skupštine i vlade koje će poštovati Ustav. Braneći svetinje, apsolutna većina građana Crne Gore konačno se saglasila oko najmanjeg zajedničkog sadržioca državnosti – pravoslavnih i srpskih korijena savremene Crne Gore. Za nešto više od toga ni danas nema sporazuma. Ipak, voljom srpskog naroda, nekako stvorene biračke većine, te SAD i saveznika koji su propustili da tu volju spriječe, nastala je jedna nova, povoljnija i bolja stvarnost u Crnoj Gori. Crna Gora je posljednja ušla u demokratsku tranziciju, tri decenije od poljskog junaštva iz 1989. godine jednoj je srpskoj i slovenskoj zemlji pripalo da neviđenim i istorijski dirljivim heroizmom dovrši jedan proces oslobođenja. Za razliku od većine istočoevropskih diktatura do tada je većinom carevala laž utemeljena na bratoubilačkom ratu. Zato je Đukanovićev režim – više od diktatura koje su oborene u Istočnoj Evropi tri decenije ranije, pa i od komunističke duboke države u Srbiji koja je ipak, na koncu, stala u odbranu slobode srpskog naroda i za nju se u velikoj mjeri žrtvovala – podsjeća na strašne savremenike komunizma, diktature kakve su bizarna „nova država“ Marsela Kaetana u Portugalu ili haićanski predsjednik Divalijee sa kojim je dijelio kriminalizaciju i epigonsku degeneraciju vlasti.

Znamo da su promjene bile bolne i spore. Drugačije su mogle biti samo da je diktatorski režim 1990. ili 2020. svrgnut na isti način i sa sličnim žrtvama kao što je u uspostavljen. To niti je ko želio, niti je bilo moguće. Crna Gora, koja se 2019. i 2020. prisjetila svoje slave i časti u pravoslavlju, slovenstvu i srpstvu, danas je država temeljno drugačija nego što je bila ona koja je postojala do 1918. godine. Ukratko, danas u Crnoj Gori ne živi više „ono što se ne može u lance svezati“, danas je oko 80% građana Crne Gore „plaho i lakomo“, ono što zna kada da klekne i kada da se odrekne. Napad na svetinje bio je samo kap iz prošlosti koja je prelila čašu. Među simbolima promjena bili su i oni koji ne znaju koje su nacionalnosti, i oni koje je crkva birala, a oni su je hladnokrvno izdali, pa je na koncu premijer Albanac morao da joj donese pravdu.

Promjene iz 2020. bile su Božije čudo. Ko ih danas grdi, ne razume igelene uši kroz koje je srpski narod Crne Gore prošao u slobodu. Diktatorski režim u startu je imao 50.000 glasova (bezmalo 20% upisanih) prednosti – mrtvih duša. Tu je bošnjačko/muslimanska manjina, koja kad je potrebno ima jednu Kinu glasača u Rožajama. Tu su i Hrvati, čiji zagarantovani poslanik je uvijek uz antisrpski režim. Najveća epidemija u stotini godina spriječila je Rožaje i Luksemburg da preokrenu ishod izbora kao bar dva puta ranije. Prvi put u istoriji izbora u Crnoj Gori, dvije su se hrvatske liste nadmetale oko tog jednog poslanika. Niti jedna nije prešla cenzus. Da li je to Bog prosvijetlio biskupe i Sv. Oca papu? Možda su veze Balženopočivšeg Obnovitelja srpstva i pravoslavlja, jedan negativan glas Hrvata, „građana“, pretvorili u poslanika na listi dr Dritana Abazovića – srpskog prijatelja i demokrate?

Tokom proteklih pet godina vidjeli smo izdaju, preletače, hobotnicu okupljenu oko DPS-a, sudstva i policije, vidjeli smo da prvi crnogorski studentski protest okuplja one koji žele promjene u Srbiji. Ipak, po prvi put od 1944. srpski narod je ravnopravan u Crnoj Gori. Njegove stranke su na vlasti, najugledniji prvak je drugi čovjek zemlje, udeo Srba u državnoj upravi i lokalnoj samoupravi je drastično povećan, udeo u državnoj politici i dalje je mali, ali su srpski predstavnici pokrenuli antiautoritarne zakone i rezolucije, vratili su najuglednije nagrade i Srbima, otvorili su pitanje jezika i zastave, našeg pisma, uz izglede da će Crna Gora jednog dana, ako ne ide drugačije, postati balkanska Belgija ili Švajcarska.

Borba sa organizovanim kriminalom ide polako, Đukanovića brane oni koji su dozvolili njegovu odavno zasluženu smjenu, brane ga da bi Crna Gora bila dovoljno slaba da ostane satelit Njemačke i Britanije. Za sada naši predstavnici vode svetosavsku politiku, ali jasno ukazuju da se 1945., 1990. i 2006. nikada više neće ponoviti.

Apsolutna većina građana postignuta je na DPS-ovskim preletačima i biračima za koje je najznačajnija parola i cilj vezana za odavno smrtno bolesnu Evropsku uniju. Treba reći da je „Evropa sad“ jedina uspjela da uzme dio Đukanovićevog biračkog tela. Tokom proteklih pet godina BDP Crne Gore je povećan za 83%, dug je u apsolutnim brojevima malo umanjen, ali njegov udeo u BDP je bezmalo prepolovljen. Uprkos inflaciji i ekonomiji destrukcije Zapada, životni standard građana Crne Gore povećan je za čak 40%! Ovi podaci pokazuju da je koalicija iz 2020. ostvarila svoje ciljeve. Da li je to održivo? Vjerovatno nije: ali ni evropska, ni američka, ni Đukanovićeva privreda nisu bile održive. Izvesno je da se protiv Zapada ne može frontalno, posebno kada gađa kolačima. Ipak, srpski predstavnici su od lanjske godine konačno dio izvršne vlasti. Spremni da kompromisno podrže politiku vlade, oni traže ravnopravnost, prekid politike uvreda prema srpskom narodu, i makar i najmanju promjenu divljačke pro-albanske i pro-NATO politike. To je isto demokratska težnja.

Srpski narod odnio je 2020. veliku pobjedu. To nije bio čisti ratni trijumf, koji mir kasnije izobliči. Ovo je bila jedna decenijama čekana prekretnica, nesagledivi uspjeh procesa koji najavljuje mnoge dalje, rodila se nada da će mjesto srpskog naroda u Crnoj Gori, u oštroj krizi Zapada, ponovo biti ono isto koje je prije petstotina godina donijelo suštinski spas celokupnom porobljenom Srpstvu.