Od demonizacije do likvidacije: Kako N1 i Nova stvaraju atmosferu da ubistvo Aleksandra Vučića pretvore u društveno opravdan čin!

Piše: Dražen Živković, glavni i odgovorni urednik TV PRVA za CG i osnivač portala BORBA

Diskriminacija u režiji mejnstrim medija lijevo-liberalne orijentacije nije počela juče. Ona traje godinama, planski osmišljena, sistematski sprovođena, sofisticirano zapakovana – i, što je najopasnije, odomaćena. Publika se na nju navikla, političke elite su je prihvatile kao „normalnu pojavu“, a novinarski ceh je, uz rijetke izuzetke, prećutao ili čak podržao.

Medijski rat protiv Aleksandra Vučića odavno je prešao granicu političke kritike. Umjesto argumentovane rasprave o potezima vlasti, javnost je godinama izložena sistematskoj demonizaciji koja ima samo jedan cilj – da protivnika prikaže kao „nečovjeka“, kao prijetnju koju treba ukloniti. To je mehanizam dehumanizacije, a njegov krajnji rezultat uvijek je isti: priprema javnosti da fizičko nasilje, pa i ubistvo, ne bude doživljeno kao tragedija, već kao prirodan i opravdan čin.

Najbolji primjer tog procesa predstavljaju televizije N1 i Nova, koje zajedno sa saveznicima iz određenih crnogorskih tabloida, već duže vrijeme grade jezički i narativni okvir u kojem se samo njima lojalni nazivaju „građanima“, „aktivistima“, „borcima“. Oni drugi – oni koji podržavaju Aleksandra Vučića – automatski se tretiraju kao građani drugog reda. Time se pravi jasna podjela: „naši“ imaju ljudska i politička prava, dok su „njihovi“ nelegitimni, nepodobni i u krajnjoj liniji – nepoželjni.

Od politike do porodice, prelazak ljudske granice

Suština ove prakse nije u političkoj kritici, već u potpunom obezvređivanju čovjeka.

Kampanja protiv Vučića odavno je prestala da bude obračun s njegovim političkim potezima. Ona je postala sistematska dehumanizacija. On više nije posmatran kao politički lider s kojim se ne slažeš, nego kao figura kojoj se poriče dostojanstvo, ljudskost i osnovno pravo da bude otac, brat ili sin.

Godinama se kroz te medije plasiraju narativi u kojima Vučić nije državnik već karikatura; nije mu otac-otac, vrijeđa mu se majka, sin… Njemu se osporava pravo na porodicu; on nije čovjek već meta. Njegova djeca se izvlače u javnost, targetiraju i razvlače, kao da je legitimno rušiti političara preko privatnog života njegove porodice.

To nije politička kritika. To je pokušaj da se protivnik potpuno dehumanizuje – da ga se predstavi kao biće koje ne zaslužuje elementarni respekt, pa ni osnovna prava.

Retorika koja priprema teren za nasilje

Kada se politički protivnik konstantno prikazuje kao nečovjek, kao monstrum, kao prijetnja, logična posljedica jeste stvaranje atmosfere u kojoj je svaka akcija protiv njega – pa i nasilna – unaprijed opravdana. To je ono što je najopasnije.

Retorika N1, Nove i njima bliskih glasila zapravo stvara teren na kojem se nasilje ne posmatra kao tragedija, već kao „patriotski čin“. Time se publika priprema da u trenutku kada se nešto dogodi ne reaguje šokom i osudom, već odobravanjem i ćutanjem.

Slične pojave viđene su širom svijeta, a posljednji tragični događaj u Sjedinjenim Državama jasno pokazuje do čega vodi propaganda koja sistematski dehumanizuje političke protivnike. Kada se čovjek godinama prikazuje kao neprijatelj naroda, kao neko ko nije vrijedan života, nasilje postaje „opravdana reakcija“.

Dvostruki aršini: naši su „ugledni građani“, vaši su „ćaci“

Jedan od najopasnijih mehanizama dehumanizacije jeste selektivno etiketiranje. Kada njihovi simpatizeri pale, lome, blokiraju ulice i razbijaju imovinu – mediji ih predstavljaju kao „ugledne građane“, „aktiviste“ i „borce“. Kada mirno šetaju oni koji podržavaju Vučića, onda su oni odmah „ćaci“, huligani, primitivci, neuki…

To je dvostruki aršin koji ruši samu suštinu novinarstva. Ako jedni imaju pravo da pale prostorije političkih protivnika, a pritom se nazivaju „mirnim građanima“ koji „samo izražavaju revolt“, a drugi bivaju satanizovani zbog mirne šetnje, onda to više nije izvještavanje – to je čista propaganda.

Ovakav diskurs nije bezazlen. On građane dijeli na ljude i neljude, na podobne i nepodobne, na „naše“ koji imaju pravo na nasilje i „njihove“ koji nemaju pravo ni na riječ. Upravo kroz tu jezičku manipulaciju gradi se ambijent u kojem se opravdava svaki potez jednih, dok se protivnici automatski pretvaraju u neprijatelje i mete.

Politička netrpeljivost kao modus operandi

Radikalna ljevica i njeni medijski saveznici decenijama koriste isti recept: političkog protivnika ne kritikuješ, već ga uništavaš. Retorika je najcrnja, optužbe bez granica, a cilj uvijek isti – stvoriti haos, političku netrpeljivost i na kraju opravdati eliminaciju protivnika.

To nije više borba za ideje, to je borba za potpunu delegitimaciju ličnosti. Ako protivnika svedeš na karikaturu, na nešto što nije čovjek, onda se gubi svaka obaveza da ga uopšte slušaš, a kamoli da mu odgovoriš argumentom. Tada se stvara atmosfera linča, a linč nikada ne ostaje samo u riječima.

Odgovornost medija

Mediji koji godinama promovišu mržnju i targetiraju Vučića kao „nečovjeka“ snose ogromnu odgovornost za otrovnu atmosferu koja se preliva sa ekrana na ulice. Oni će se braniti slobodom govora i „političkom kritikom“, ali ovdje nije riječ o slobodi govora. Ovdje je riječ o propagandi koja vodi direktno ka nasilju.

Kritika Vučićeve politike je legitimna. Demokratska rasprava o njegovim potezima je nužna. Ali stvaranje narativa da protivnik nije čovjek – to je propaganda najnižeg reda, to je podsticanje mržnje i to je stvaranje uslova da se nasilje predstavi kao prirodna reakcija.

Dehumanizacija nije nova tehnika, ali je opasna kao nikada ranije. N1, Nova i njima bliski mediji godinama grade atmosferu u kojoj se Aleksandar Vučić ne posmatra kao politički lider, već kao neprijatelj, kao meta. Time se ne ruši samo on, nego i sama mogućnost demokratskog dijaloga u društvu.

Jer, kada se protivnik prestane posmatrati kao čovjek, tada prestaje i demokratija. Ostaje samo linč – verbalni, a potom i fizički. A za to odgovornost ne može da se prebaci na nekog drugog. Ona ostaje na onima koji takvu retoriku šire, normalizuju i predstavljaju kao „slobodu“.