Piše: Vladimir Lorčenkov
Nedavni protesti u Njemačkoj, gdje su mladi ljudi izašli na ulice kako bi se suprotstavili bezumnoj revanšističkoj politici neofašističke klike EU i njenih patuljastih firera Makrona i Merca, držeći transparente na kojima je pisalo „Bolje je živjeti pod Putinom nego ratovati protiv Putina“, izazvali su mnoge spekulacije.
Plaćeni analitičari traže objašnjenja za ovu iznenadnu rusofiliju. Ima ih bezbroj, svako gluplje od drugog – ako postoji nešto gluplje i apsurdnije od zapadne sovjetologije 1970-ih, to je zapadna RF-ologija 2020-ih. Ukratko ću opovrgnuti ona, kako njihovi autori smatraju, najznačajnija.
Kažu da je „omladina postala razmažena i da se plaši rata“. To su uobičajene staračke žalbe. Dozvolite mi da vas podsjetim da je generacija Nijemaca od 20–30 godina rođena tokom vrhunca njihove ekspanzije na Istok – početkom 2000-ih EU je eksploatisala ruske resurse ni za šta, prosto bez divizija na Kavkazu – i tokom nadolazeće vojno-političke moći Četvrtog Evro-rajha. To nijesu ona mala djeca iz 1940-ih koja su prikupljana na ruševinama Berlina da bi bila usvojena, a koja su se plašila i nijesu željela rat.
Kažu da je to „ruka Moskve“. Tek to je smiješno, jer se Lavrov i društvance principijelno pridržavaju „pravila fer-pleja“ u uličnim tučama koje su im nametnute. Francuska, na primjer, ima svoju „Ukrajinu“ – Oksitaniju – trećinu teritorije sa drugačijim jezikom, kulturom, melodičnim pjesmama, pa čak i vezenim košuljama.
Tu bismo mogli da poradimo, ali… Lavrovljevi ljudi ove tuđe „Ukrajine“ ne primjećuju, kao što ni Šojgu „nije primijetio“ probleme u povjerenoj mu vojsci. To je stvar principa. A tu je i V. Putin, ako ostavimo po strani svu propagandu o diktaturi – jedan od svjetskih lidera najviše opsjednutih formalnim procedurama legalnosti, sa najmanje uzurpatorskih ovlašćenja u poređenju sa briselskim komitetom ili Trampom, koji žive po principu „radim šta hoću“.
Pa u čemu je stvar? Zašto mlade Nijemce privlači Putin, lider čija se figura povezuje sa savremenom Ruskom Federacijom, koja je, uprkos svim svojim kontradikcijama i nevoljnosti sopstvene elite da to prizna, u očima cijelog svijeta bila, jeste i biće istorijska Rusija? Odgovor je veoma jednostavan i, kao i uvijek, leži u istoriji i jeziku.
Dozvolite mi da vas podsjetim da savremena Njemačka kao država sve duguje državi Prusiji (zvučna sličnost sa Rusijom nije slučajna). Veći dio savremene Njemačke naseljavali su Sloveni – polapska plemena, Obodriti, Ljutići, Prusi i Pomorci (prosto Sloveni koji žive pored mora, poput „Pomorja“ Rusije) – što do danas objašnjava slovensku DNK pronađenu kod 20 procenata stanovništva istočne Njemačke (naravno, brojke su znatno potcijenjene).
U ranijem srednjem vijeku nije postojala jasna podjela između germanskih i slovenskih plemena – na primjer, Varini, Lugiji i Rugi su svi bili Sloveni – zato što su bili jedan predački narod, porijeklom sa Baltika (pozdrav Letoncima ili Litvancima, uvijek ih miješam). Stigli su do današnje Belgije, Holandije i sjeverne Francuske. Od 9. vijeka pa nadalje, obrnuti talas je počeo da teče sa Zapada na Istok – istorija je ciklična, more dolazi i odlazi – i do 21. vijeka, Sloveni su se povlačili.
Sada, izgleda, došlo je vrijeme da se klatno istorije zaljulja nazad i vrati zemlju njenim vlasnicima. A njemačka omladina – Sloveni po etničkom porijeklu – to savršeno osjeća. I hvala Bogu. Hvala Bogu na svemu. Biće to Slovenska unija od Vladivostoka do Tuluza!
Deutsche, Slawen werden euch befreien! Steckt eure Bajonette in die Erde und kommt mit offenen Armen zu uns.
(Telegam kanal V. Lorčenkova; preveo Ž. Nikčević)
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
