„Nezavisna“ Crna Gora se ponovo vraća Srbiji: Politikom DPS-a i Krivokapića Crna Gora ponovo mora da živi na račun građana Srbije

Koliko nam je dobra donijela crnogorska nezavisnost 2006. najbolje govori činjenica da su crnogorski građani u najvećoj svjetskoj krizi posle Drugog svjetskog rata u potpunosti zavisni od Republike Srbije.

Nakon 21. maja 2006. mnogi su se obradovali što su „konačno“ dobili „državu“ po mjeri svakog građanina. Iako su referendumske podjele itekako žive u crnogorskom društvu, nije se mnogo toga promijenilo što bi podrazumijevalo kreiranje države koja može biti poštovana u svijetu. Ukoliko neko želi da svori društvo, državu, on ojačava institucije, gradi nezavisnu privredu, otvara fabrike, radna mjesta, priprema državu za krizna vremena…

Međutim, to nije bio slučaj sa onima koji su ovu državu i kreirali. Očigledno nisu imali kad od barjačenja državnim zastavama dok su u pauzama „oglođali“ poslednje parče mesa oko kostiju crnogorske privrede u potpunosti razorivši državu.

Tako dolazimo do današnje situacije kada zvanična Podgorica nema nikakvih robnih rezervi sa kojima bi mogla da izdrži nadolazeću ekonomsku krizu koja će po svim parametrima biti jedna od najvećih svjetskih kriza u istoriji. Umjesto da Crna Gora, kao „ozbiljna“ država obezbijedi svojim građanima ekonomsku stabilnost i dovoljnu količinu namirnica za preživljanje desilo se potpuno suprotno.

Zavisnost od uvoza

Crna Gora je danas zemlja koja je najzavisnija od uvoza zahvaljujući uvozničkom lobiju i privatnim preduzetničkim gigantima koji su samo taj lobi i promovisali a zarad ostvarenjja lično profita u punjenja sopstvenih džepova. Banalan primjer mogu samo biti piletina iz Brazila ali i Njeguška pršuta koja se ipak samo „dimi“ na Njegušima dok meso dolazi iz Holandije.

I pored pritiska uvozničkog lobija i nepostojanja robnih rezervi, građani Crne Gore su smatrali da su 30. avgusta završili sa ovom politikom. Ipak, to se nije desilo. Vlada Zdravka Krivokapića nije uradila gotovo ništa da poboljša ekonomsku situaciju u društvu, da uveća ekonomsku nezavisnost Crne Gore, smanji uticaj uvozničkog lobija, poveća poljoprivrednu proizvodnju velikim ulaganjem u taj sektor, otvaranjem fabrika i tome slično.

„Osvježivačka“ Vlada je bila ta koja ne samo što ovo nije sprovela na adekvatan način već je čak i promovisala DPSove privredne gigante koji su glavni i odgovorni, naravno uz poraženi režim, za ovakvo stanje u zemlji, pa smo tako imali i prilike da ministar Milatović hvali DPS privrednika Dragana Bokana, ali i da afirmišu njega kao adekvatan primjer kako treba da izgledaju crnogorski privrednici.

Sada smo svjesni dokle nas je takva politika dovela, da u najveću svjetsku krizu ulazimo kao jedna od najnepripremljenih zemalja svijeta.

Nemajući više na koga da se oslonimo, ponovo se Crna Gora vraća državi Srbiji za snabdijevanje osnovnim životnim namirnicama, ponovo pokazujući koliko je Crna Gora kao država slaba kada konstantno, i kroz istoriju ali i u sadašnjosti mora zavisiti od Srbije i od novca njenih građana.

Međutim, Srbija je zemlja koja je otvorena za sve, koliko god je pljuvali, a predsjednik Srbije Aleksandar Vučić, koji se konstantno nalazi na meti domaćih ali i regionalnih političara ipak obezbjeđuje građane regiona, jer je jedino Srbija država koja može toliko robe da stvori.

Ovo samo dokazuje tezu da je Srbija garant mira i stabilnosti regiona, kako po ekonomskim parametrima, tako i po svim drugim. Iz ovoga zvanična Podgorica može samo da nauči lekciju kako se treba ophoditi prema svojim građanima, svojoj privredi i svojoj ekonomiji, ali isto tako i promijeniti spoljnu politiku i početi da se ophodi prema Srbije sa malo više poštovanja.

Ipak, zbog Srbije ćemo preživjeti.