Zajedničko kukanje Prve i Druge familije; Ruše se antisrpske postreferendumske tekovine!

Dok se politički establišment decenijama navikavao na pravilo da je jedina „poželjna“ Crna Gora ona bez vidljivog srpskog identiteta, govor predsjednika Skupštine Crne Gore, Andrije Mandića, povodom 20. godišnjice prijema u Ujedinjene nacije (UN), izazvao je rijetko viđenu sinhronizaciju dva naizgled suprotstavljena, ali oba antisrpska, pola crnogorske političke scene.

I „prva“ i „druga“ familija, koje su godinama dijelile društveni i politički uticaj, sada su ujedinjene u glasnoj kuknjavi, jer svjedoče rušenju antisrpskih postreferendumskih tekovina na kojima su decenijama gradile svoje pozicije i ideologiju.

Za ove strukture, svako pozivanje na kosovski zavjet, slavnu istoriju ili prirodnu vezu Crne Gore sa njenim duhovnim ishodištima, nije samo politički govor, već direktan udar na njihove privilegije. Njihova zajednička reakcija na Mandićev govor nije ništa drugo do panika zbog gubitka monopola na tumačenje istorije, koju su godinama koristili za sistematsko potiskivanje srpskog identiteta u Crnoj Gori.

Dok su se nekada javno sporili oko „simbola i protiv simbola“, danas su ujedinjeni u odbrani sistema u kojem je biti Srbin u sopstvenoj državi bio nepoželjan status.

Za njih je istorija bila „igralište“ na kojem je bilo dozvoljeno djelovati samo po pravilima koja isključuju srpski karakter države.

Ujedinjeni su u negodovanju jer im smeta što Mandić javno izgovara ono što ogromna većina građana osjeća – da je Crna Gora, pored svih svojih drugih identitetskih odrednica, neizostavno i srpska, sviđalo se to njima ili ne.

Ono što sagovornici bliski ovim krugovima nazivaju „teatrom apsurda“, zapravo je drama njihovog samorazumijevanja i suočavanja sa činjenicom da identitetski simboli više ne funkcionišu kao znakovi društvene dezintegracije. Oni su dugo vremena funkcionisali u ambijentu gdje su identitetske podjele služile za držanje naroda u stanju trajne konfliktne pripravnosti.

Danas, kada se pokazuje da Crna Gora može biti i tradicionalna i moderna, kada se poštuje Povelja UN-a, a istovremeno slavi Vidovdan, njihova strategija „prolaznih tema“ doživljava slom. Njihova kuknjava je najbolji pokazatelj da se Crna Gora suštinski mijenja i da se vraća svojim istinskim vrijednostima, bez obzira na pokušaje onih koji su decenijama „apanažno orijentisani“ da taj proces zaustave.

Kraj ere asimilacije

Mandićeva politika, koja povezuje prošlost sa evropskom budućnošću, za ove krugove je neprihvatljiva jer ruši njihov narativ o „nepomirljivosti“ srpstva i Evrope. Oni se plaše gubitka statusa „čuvara državnog karaktera“, jer taj karakter više ne mogu definisati kroz isključivanje srpskog naroda.

Crna Gora više nije poligon za njihove eksperimente asimilacije.

Srbi u Crnoj Gori više nisu građani drugog reda koji se moraju izvinjavati zbog svog identiteta.

Era u kojoj su „prva“ i „druga familija“ mogle samostalno da revidiraju karakter države nepovratno je prošla.

Ovo je realnost koju će morati da prihvate svi – Crna Gora se oslobađa ideoloških stega koje su joj nametale pomenute strukture, postajući zemlja u kojoj ponos na sopstvene korijene više nije prepreka za budućnost.