Nekad se znalo za šta se bori opozicija: DF se u Skupštini borio za očuvanje svetinja a Demokratska partija tviteraša se bori za fotelju jedne sutkinje!

Postoji dijametralna razlika između djelovanja nekadašanje i sadašnje opozicije a što je očigledno posljedica demokratskih procesa u koje je Crna Gora upala. Svi se sjećaju nekadašnjih sjednica Skupštine kada su „uglađeni“ poslanici DPS-a saopštavali teze o retrogradnoj i antievropskoj opoziciji koja ipak danas, kada je vlast, pokušava faktički sve kako bi Crna Gora postala članica Evropske unije.

Upravo sadašnja opozicija, koja je na sva zvona trubila o Evropskoj uniji i evroatlantskim integracijama Crne Gore sada ta koja taj evropski put faktički i blokira i šalje nemile scene koje svi mi danas gledamo u svijet. Njihova antievropska priroda najbolje je ogoljena i prilikom dolaska evropske komesarke za proširenje Marte Kos kada im „nije bilo milo“ kakav je njen stav bio po pitanju Ustavnog suda ali i same političke blokade u Skupštini Crne Gore.

Stoga, oni su i raskrstili sa Evropskom unijom i počeli isključivo da se predstavljaju kao zaštitnici Crne Gore. Međutim, uvijek je važno podsjetiti da suštinski iza „ustavnog puča“ stoji jednostavno fotelja Dragane Đuranović, sutkinje Ustavnog suda kojojoj je većina prosto konstatovala penziju, a koje uslove je ona i ispunila. Pored toga, u javnosti je provijavalo da je na dan njene smjene ona trebala da odlučuje o ustavnoj žalbi Milivoja Katnića i Zorana Lazovića a njen glas bi bio zlatan kako bi bili pušteni na slobodu.

Stoga, jako je interesantno napraviti paralelu između nekadašnje i sadašnje opozicije. Sadašanja opozicija se prosto, sudeći po ovom, bori za fotelje, konkrento samo jednu, fotelju sutkinje Ustavnog suda dok se nekadašnja opozicija borila ipak za neke veće vrijednosti od činjenice gdje će da sjedi jedan njihov kadar a to su svetinje i imovina Srpske pravoslavne crkve koju je država Crna Gora pokušala da prisvoji kako bi u hramove u Crnoj Gori uvela pripadnike Miraševe ili Borisove sekte koji bi tamo ko zna šta „bajali“.

Prisjete se s vremena na vrijeme građani Crne Gore metoda borbe nekadašnjeg Demokratskog fronta kada su počupali mikrofone ispred tadašnjeg predsjednika Skupštine Ivana Brajovića, bježanije Duška Markovića iz plenarne sale, kao i to da su se svi sakrili iza policajaca pod gas maskama a kada je bez skidanja imuniteta pohapšen čitav poslanički klub nekadašnjeg Demokratskog fronta. Ovi ljudi su zajedno sa građanima Crne Gore, a predvođeni mitropolitom Amfilohijem doveli do kraha režima Mila Đukanovića koji sada neuspjelo pokušava da imitira nekadašnji DF u njihovoj borbi protiv Đukanovićevog režima.

A upravo to je i ključ svega – DPS-u faktički ne stoji da protestuje jer sve izgleda kao jeftina imitacija. Lupanje po predsjedavajućim stolom, „manekenisanje“ u plenarnoj sali i tome slično samo pokazuje njihovu nesnađenost ali i upornost u njihovom naumu da se izbore za jednu fotelju sutkinje Ustavnog suda. Što bi rekao poslanik URE Miloš Konatar svojevremeno – sagorele dabogda!

Stoga važno je s vremena na vijeme napraviti ovo poređenje i prokomentarisati koliko DPS-u, već 5 godina nakon istorijskog 30. avgusta, i dalje ne „stoji“ da bude u opoziciji i da se ne snalaze baš najbolje. Jedini politički domet ove partije jesu očigledno objave na društvenoj mreži X, nekadašnji Tviter, „tagovanje“ evropskih zvaničnika uz tvitove na engleskom jeziku i kukanje kako nova vlast ne valja ništa dok su med i mlijeko tekli Crnom Gorom dok su oni bili vlast, zanemarujući sve mafijaške tekovine koje prate mračno doba Crne Gore dok su oni njome vladali.