Načelnik Uprave za analitiku Bezbjednosno-informativne agencije kaže da ova vještački kreirana afera, koja nije slučajno dobila tako odvratan i morbidan naziv, nikako nije izolovan medijski incident, već obavještajno-subverzivna kampanja koja je imala razorne ciljeve, ali je u svojoj završnici doživjela totalni fijasko.
Sagovornik Srpskog nedjeljnika Kompas je načelnik Uprave za analitiku Bezbjednosno-informativne agencije, Relja Željski, čiji je posao da od informacije napravi procjenu, a od procjene osnovu za odluku.
Postoji kafanska priča da je glavna želja svakog Srbina da bude šef policije. Tek poslije nje ide ambicija da se „vodi Zvezda“. Napravljena je i mitska istoriografija pa je izmišljen čovjek koji je knjazu Milošu bio desna ruka za „osjetljive poslove“, neka preteča policije, i obavještajno-kontraobavještajnog rada po imenu Lutovac. Iako znamo da je realna preteča bio Milenko Stojković, umovi policijskog rada u Miloševoj državi Petar Vuličević i Avram Petronijević, Lutovac je nastavio da postoji, iako nema čak ni vlastito ime. Šta mislite kako se ta mantra pojavila i zaživjela? Da li je to prisutno svuda u svijetu ili, recimo, u zemljama koje su izašle iz takozvanog komunizma?
U pitanju je jedna od pojava koje spadaju u red univerzalnih jer proističu iz same suštine ljudske prirode. Čovjek, kao najinteligentnije živo biće, nastoji da dio svojih aktivnosti, posebno one koje smatra veoma važnim i delikatnim, drži u tajnosti. Kao istovremeno i najradoznalije živo biće, ponekad instinktivno, a često veoma interesno usmjereno, isti taj čovjek teži da otkrije tuđe tajne. Kroz istoriju su se te osobine širile na društvene grupe, zajednice, pa i na čitave države, kako na velike, tako i na male, moćne i slabe, u svim ideologijama i na svim meridijanima. A kad je riječ o državi i njenim tajnama, tu više nema prostora za mantre, mitomaniju, niti za bilo kakve naivne improvizacije. Jer kao što država nije igračka, tako ni njene nacionalne bezbjednosne, kontraobavještajne i obavještajne službe, specijalizovane za čuvanje sopstvenih, ali i za otkrivanje tuđih državnih tajni, nisu proizvoljne skupine znatiželjnih i entuzijastičnih pojedinaca, već jasno i strogo hijerarhijski ustrojene institucije, koje moraju biti sačinjene od vrhunskih rodoljuba i profesionalaca.
FOTO: Vidoje Manojlović
Ti ljudi se formiraju, sazrijevaju, grade i rastu na ramenima svojih slavnih predaka, te mi je izuzetno drago što ste u Vašem pitanju spomenuli primjer Avrama Petronijevića. Prije gotovo dvije decenije, u toku izrade magistarske teze o našoj državi i narodu u vrtlogu revolucije 1848-1849. godine, sa divljenjem sam čitao originalna arhivska dokumenta i rukopise kako su Petronijević i tadašnji ministar unutrašnjih poslova Ilija Garašanin prije gotovo 180 godina organizovali obavještajne i kontraobavještajne operacije u Kneževini Srbiji i širom Evrope. U tim pregnućima sam jasno vidio zametke formiranja prve srpske tajne službe, institucionalno zaokružene 17. oktobra 1899. godine kroz Odjeljenje za povjerljive policijske poslove, čiju svijetlu tradiciju, dugu evo bezmalo 127 godina, danas ponosno nastavlja Bezbjednosno-informativna agencija sa svim njenim pripadnicima.
U štampanom izdanju Srpskog nedjeljnika Kompas, koji će se naći na kioscima u četvrtak 7. maja, možete da pročitate cio intervju u kojem je Relja Željski, načelnik Uprave za analitiku BIA, na 10 strana opširno odgovarao na pitanja o hibridnom ratovanju, obojenoj revoluciji, aferi „Sarajevo safari“, ali i o zabrinjavajućoj pojavi „airsoft“ kampova u regionu i bezbjednosnim izazovima sa kojima se Srbija suočava.
(SPRSKI KOMPAS)
