Na današnji dan, 6. novembra 1787. godine rođen je Vuk Stefanović Karadžić srpski filolog, reformator srpskog jezika, sakupljač narodnih umotvorina i pisac prvog rječnika srpskog jezika.
Vuk Stefanović Karadžić je rođen u Tršiću blizu Loznice, u porodici u kojoj su djeca umirala, pa je po narodnom običaju, dobio ime Vuk kako mu vještice i duhovi ne bi naudili. NJegova porodica se doselila iz Crne Gore, iz Drobnjaka. Vuk je najznačajnija ličnost srpske književnosti prve polovine XIX vijeka. Rođen u vrijeme zlo i mučno, u dane kada se činjaše da je skoro ugašen život srpskog naroda, Vuk je stao na snagu u vrijeme junačko. Stekao je i nekoliko počasnih doktorata. Učestvovao je u Prvom srpskom ustanku a nakon sloma ustanka preselio se u Beč. Tu je upoznao Jerneja Kopitara, cenzora slovenskih knjiga, na čiji je podsticaj krenuo u prikupljanje srpskih narodnih pjesama, reformu ćirilice i borbu za uvođenje narodnog jezika u srpsku književnost. Vukovim reformama u srpski jezik je uveden fonetski pravopis, a srpski jezik je potisnuo slavenosrpski jezik koji je u to vrijeme bio jezik obrazovanih ljudi. Uz Kopitarevu pomoć i savjete, Vuk je počeo sa sakupljanjem narodnih pjesama i sa radom na gramatici narodnog govora. U Beču je objavio zbirku narodnih pjesama koju je nazvao „Mala prostonarodna slaveno-serbska pjesnarica“. Iste godine je Vuk objavio „Pismenicu serbskoga jezika po govoru prostoga naroda napisanu“, prvu gramatiku srpskog jezika na narodnom govoru. Iduće godine je izdao drugu zbirku narodnih pjesama pod imenom „Narodna serbska pjesnarica“. U ovoj zbirci su se našle pjesme koje su ispjevali Tešan Podrugović i Filip Višnjić. Kao godina Vukove pobjede uzima se 1847. jer su te godine objavljena na narodnom jeziku djela Đure Daničića „Rat za srpski jezik“, „Pesme“ Branka Radičevića, NJegošev „Gorski vijenac“ i Vukov prevod Novog zavjeta, ali Vukov jezik je priznat za zvanični književni jezik tek 1868. godine, četiri godine nakon njegove smrti. Izdavanjem „Gorskog vijenca“, dokazano je da se i najveća filozofska djela mogu pisati čistim srpskim narodnim jezikom. NJegova gramatika koju je nazvao „Pismenica serbskoga jezika po govoru prostoga naroda napisana“ je, bez obzira na nesvršenost i nepotpunost, djelo značajno kao prva gramatika govora prostoga naroda. Osnovna vrijednost Pismenice je bilo njeno radikalno uprošćavanje azbuke i pravopisa. Vuk je u njoj primijenio princip: „piši kao što govoriš, a čitaj kao što je napisano“. Vuk je smatrao da svaki glas treba da ima samo jedno slovo, pa je iz dotadašnje azbuke izbacio sve nepotrebne znakove, koja su se pisala iako nijesu imala svojih glasova. Među zainteresovanim za srpski jezik našli su se Johan Volfgang Gete i braća Grim. Kako je Vuk u to vrijeme boravio u Crnoj Gori, na Cetinju je 1836. godine štampao „Narodne srpske poslovice“ koje je posvetio vladici Petru II Petroviću NJegošu. Najistaknutije vođe Prvog srpskog ustanka Vuk je opisao u nekoliko istorijskih monografija. Konačno, Vuk je poznatom njemačkom istoričaru Leopoldu Rankeu dao materijal o Prvom srpskom ustanku, prema kojoj je Ranke kasnije napisao svoje djelo „Srpska revolucija“. Vuk je umro u Beču 1864. godine a posmrtni ostaci preneseni su u Beograd 1897. godine i uz velike počasti sahranjeni u porti Saborne crkve, pored Dositeja Obradovića.
Priredio: Miomir Đurišić
