KO JE CRNOGORSKI IZNOGUD I ZAŠTO IBRAHIMOVIĆ „SELI“ GAVRA IZ BERANA?

Piše: Perica Đaković

Nije li vam čudna odluka ministra vanjskih poslova u Vladi Milojka Spajića, mr Ervina Ibrahimovića, i njegovih saradnika, da tradicionalno mjesto održavanja Ljetnje škole diplomatije „Gavro Vuković“ premjeste iz Berana na Cetinje, Mnogo je čudnije to što je i sam gospodin Ibrahimović svojevremeno bio polaznik te škole i tada mu nije smetalo što se ona održava u srcu Vasojevića, mjestu gdje je rođen prvi školovani diplomata iz Crne Gore i prvi ministar inostranih poslova Knjaževine Crne Gore (1890-1905), u koga je knjaz Nikola Petrovića imao veliko povjerenje.

Još je neobičnije obrazloženje da se ceremonija izmješta na Cetinje zato što Berane navodno nema adekvatan prostor za smještaj 48 ovogodišnjih polaznika. Tačno je da prostor rodne kuće Gavra Vukovića nije dovoljno velik, ali zar se preko puta ne nalazi sala Skupštine opštine Berane koja može zadovoljiti takve potrebe? Takođe, ako su polaznici već smješteni u hotelima u Kolašinu, zar Berane nije znatno bliže od Prijestonice Cetinje?

Možda se pravi razlog krije negdje drugo. Nije li toj „selidbi“ Gavra Vukovića kumovao ministrov specijalni savjetnik Krivokapić?

Možda se Berane i Vasojevići smatraju manje „montenegrinski“ opredijeljenim od Cetinja. Međutim, teško im se može osporiti crnogorski identitet, posebno kada se zna da upravo politička struktura vlasti u Beranama gotovo u potpunosti odražava aktuelnu državnu vlast.

Zar predsjednik Opštine Đole Lutovac nije predstavnik Pokreta Evropa sad, dok je predsjednica Skupštine opštine Vida Ivanović predstavnica Nove srpske demokratije? Nije li upravo takva i skupštinska većina na državnom nivou?

Ako se stvari posmatraju logično, bilo bi sasvim prirodno da ministar vanjskih poslova ceremoniju otvaranja održi upravo u kući prvog crnogorskog ministra inostranih poslova.
Dodatna pitanja otvara dopis Ministarstva vanjskih poslova upućen Opštini Berane, kojim se traži da na kući Gavra Vukovića bude istaknuta isključivo zvanična zastava Crne Gore.

To bi praktično značilo uklanjanje istorijske crnogorske trobojke koja se tamo nalazi godinama i pod kojom je Gavro Vuković branio međunarodni ugled svoje države i zastupao Knjaževinu Crnu Goru i knjaza Nikolu. Možda se upravo u tome, kako narod kaže, „krije zec u grmu“, pa je opravdan zahtjev beranskog odbora Nove srpske demokratije da ministar Ibrahimović javnosti saopšti pune i stvarne razloge donošenja ovakve odluke, uz dokumentaciju koja je prethodila izmještanju ceremonije.

Zanimljivo je i to što se ovim povodom nije oglasio premijer Milojko Spajić, stajući makar simbolično u zaštitu predsjednika Opštine Berane iz redova svoje partije. Nije reagovao ni potpredsjednik Vlade Filip Ivanović, koji je upravo zadužen za ovaj resor.

Da li je riječ o političkoj inferiornosti? Sjetimo se Spajićeve izjave kada je javnost saznala da je ministar Ibrahimović za svog prvog savjetnika angažovao penzionisanog diplomatu Ranka Krivokapića. Tada je premijer poručio da će se lično pobrinuti da se cijeli slučaj ispita i razjasni.

Ne treba zanemariti ni činjenicu da prekidanje tradicije duge više decenija na određeni način narušava međunarodni ugled Crne Gore, posebno u trenutku kada se zemlja nalazi na pragu članstva u Evropskoj uniji. Upravo evropski zvaničnici često naglašavaju značaj očuvanja istorijskih i tradicionalnih vrijednosti svakog naroda.

Da li je i ovo jedna od onih „malih tajni velikih majstora“, kako glasi poznata izreka čuvenog kulinara Steva Karapandže, samo ovoga puta u izvedbi majstora političke kuhinje?
Mislim da bi premijer Spajić i potpredsjednik Ivanović morali građanima objasniti zašto su Berane i Vasojevići nedostojni da ugoste mlade diplomate iz cijelog svijeta.

Takođe, javnost zaslužuje odgovor i na pitanje zašto ugledni crnogorski diplomata Miodrag Lekić nije bio prihvatljiv za članstvo u državnoj komisiji za pitanje razgraničenja na području Prevlake, odnosno Rta Oštro, iako ga je za tu funkciju predložio kabinet predsjednika države Jakova Milatovića.
Riječ je o pitanju od izuzetnog značaja za budućnost Boke Kotorske i Crne Gore.

Na kraju, stiče se utisak da i mi imamo svog Iznoguda, junaka devete umjetnosti, poznatog po rečenici: „Hoću da budem kalif umjesto kalifa.“

(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)