DPS-ov Zakon o „antifašizmu“: Progon četnika, amnestija komita i istorijska hipokrizija

Najnoviji pokušaj Demokratske partije socijalista (DPS) da kroz navodni „antifašistički“ zakon zabrani isticanje fašističkih i nacističkih obilježja samo je još jedan u nizu providnih političkih manevara ove partije koja je izgubila kompas, identitet i – što je najvažnije – povjerenje naroda.

Zakon koji na papiru izgleda kao civilizacijski iskorak, u suštini je opasna alatka u rukama partije koja pokušava da na silu rehabilituje vlastiti politički lik i djelo, a usput i da s političke scene ukloni sve one koji ne pjevaju po njihovim notama. Nije teško prozreti krajnju namjeru: označiti kao fašiste sve one koji baštine tradiciju srpskog četničkog pokreta, i tako otvoriti vrata za novi talas progona onih koji baštine pravoslavnu, slobodarsku i antikomunističku misao.

Ali ono što ovom zakonu daje dodatni sloj licemjerstva jeste činjenica da bi – ukoliko bi se zaista dosljedno primjenjivao – morao da obuhvati i neka od najistaknutijih simbola crnogorskog komitskog pokreta. Pokreta koji je, istorijski gledano, mnogo prije Drugog svjetskog rata, aktivno sarađivao sa italijanskim fašistima, pa čak i imao udjela u jačanju političke pozicije Benita Musolinija. Dokumenti, ko želi da ih vidi, postoje. Istorijske činjenice se ne mogu prepraviti ni u kancelarijama DPS-a, ni na njihovim partijskim kursevima „novog patriotizma“.

Komite, koje danas pokušavaju da predstave kao pretke „evropske i građanske Crne Gore“, u stvarnosti su u pojedinim momentima djelovali kao domaći pomagači italijanskog imperijalizma, uz direktnu ili indirektnu saradnju sa tada rastućim fašističkim strukturama. Njihova simbolika i ikonografija – ukoliko bi se primijenili isti aršini – morala bi da padne pod udar zakona kojeg predlažu upravo oni koji danas te iste simbole koriste za unutrašnje političke obračune.

Ono što dodatno raskrinkava dvoličnost DPS-a jeste potpuna ćutnja kada su u pitanju stvarni, masovni zločini koje je počinio komunistički režim, čiji su nasljednici politički oci današnje partije. Evropski parlament je nedavno donio jasnu rezoluciju kojom se Crna Gora poziva da otvori arhive bivše jugoslovenske tajne službe (UDBA) i vojne službe bezbjednosti JNA, kako bi se rasvijetlili zločini nad sopstvenim narodom u periodu poslijeratne represije.

Gdje je DPS tada? Gdje su njihovi zakoni o zabrani totalitarnih simbola? Gdje su njihovi govori o „evropskim vrijednostima“ kada se pomenu jame kod Nikšića ili masovna pogubljenja na Zidanome mostu, gdje je, prema istoričarima, stradalo najmanje 20.000 Crnogoraca – bez suda, bez istrage, samo zato što su bili „klasni neprijatelji“ komunističkog režima? Zar to nije zločin koji zaslužuje osudu? Zar te žrtve nijesu vrijedne pomena?

Ali DPS bira selektivnu pravdu. Za njih su fašisti samo oni koji ne pripadaju njihovom ideološkom okrilju, dok se simboli jednog krvavog totalitarizma – komunizma – i dalje veličaju po trgovima, školama, spomenicima. Ako zaista žele evropski put, neka prvo poslušaju Evropu: neka otvore arhive, neka narod sazna istinu o zločinima partizanske represije, neka se raskrsti sa lažima i mitovima koji služe samo kao politička batina.

Fašizam se ne može birati selektivno. Ako su četnici problem zbog navodne saradnje sa fašistima – iako istorijska građa jasno razlikuje ideološke i vojne tokove – onda komiti, kao učesnici u ranijim kolaboracijama sa italijanskom fašističkom ideologijom, ne mogu biti proglašeni herojima. Isto važi i za partizane, ako ćemo pošteno. Ili su svi odgovorni, ili niko nije.

DPS zna da u ovoj zemlji još ima dovoljno pamćenja da se ne proguta njihova istrošena priča. I zato ovakvi zakoni neće donijeti ni pravdu, ni istinu – već samo još dublje podjele i još veći prezir prema onima koji istoriju i zakon koriste kao političko oružje.