Piše: Boško Vukićević
Od samih početaka svog prisustva u novoj izvršnoj vlasti, politički predstavnici manjinskih partija imaju ulogu Trojanskog konja, koji se trudi da neprestano rovari, unosi pometnju i razdor među konstituentima vladajuće većine. Oni u kontinuitetu negiraju smisao pobjede 30. avgusta, prave neprirodne svađe između tri politička nosioca nove vlasti i ponašaju se kao glasnogovornici prevaziđenih politika Mila Đukanovića unutar parlamentarne većine. Pri tom se u novim-starim ulogama nosioca vlasti ponašaju kabadahijski, danonoćno i brutalno napadajući predsjednika Skupštine za račun oborenog diktatora, dok bezobzirno i nesrazmjerno postavljaju sopstvene kadrove na rukovodeća mjesta u državi, kršeći koalicione sporazume vladajućih činilaca.
Prije nego što se zapitamo šta je uzrok ovakvog apsurdnog, bezobzirnog i bezobraznog ponašanja prvaka manjinskih partija, i kako je uopšte moguće da im takvo iživljavanje nad procesom demokratizacije bude dopušteno – podsjetimo na istorijat tih manjinskih stranaka.
Dakle, za vrijeme zločinačke diktature Mila Đukanovića, date manjinske partije (kako bošnjačka, tako i albanske), bile su sastavni, suštinski dio tog režima. Bolje rečeno, one nijesu bile samo ukras na reveru crnogorskog diktatora, već jedan od ključnih izvršilaca njegovih pogubnih politika. Sve ono najgore u istoriji crnogorskog parlamentarizma, čime su se ovjekovječili mafiokratski DPS i njegovi sateliti – zdušno su i sistematski podržavali i sprovodili i prvaci datih manjinskih partija. Da, upravo kao i DPS i oni su učestvovali u konstantnom generisanju podjela u društvu, u politikama nacionalne i vjerske diskriminacije, a za njih su takođe vezani i slučajevi sistemske korupcije i potkradanja društvenih resursa.
Uzevši u obzir iznesene stvari, možemo slobodno reći: prvaci datih partija ne samo da nijesu ni na koji način učestvovali u promjenama 30. avgusta, već su oni sami tog istorijskog datuma 2020. godine bili oboreni, zajedno sa zločinačkim diktatorom i DPS -om! Uporedo sa Milom Đukanovićem, toga dana su delegitimisani i oburdani i Đeljošaj i Ibrahimović, recimo. Slobodni ljudi i litijski pokret su tada poslali jasnu poruku: da žele drugu i drugačiju, pomirenu Crnu Goru, oslobođenu kriminogene zaostavštine DPS -a i svih njegovih satelita. Očito je da takva poruka nije imala željeni odjek…
Dakle, nakon sloma DPS -a prije skoro pet godina, od datih manjinskih partija se očekivalo – ukoliko su željele biti dio nove vlasti, što su tradicionalno priželjkivali i evropski faktori – da prođu kroz proces makar minimalne lustracije i definitivno se odreknu zaostavštine prethodnog mafiokratskog režima. One, ne samo da to nijesu učinile, već u okviru nove vlasti unapređuju prethodne politike podjela i sistemske korupcije i ponašaju se kao izvršioci naloga svrgnutog diktatora. Nadalje, ne pridržavaju se ni stvari kojih su se javno obavezale, o raskidu svih koalicija sa DPS -om na lokalnom nivou. Osim toga, za neke od prvaka manjinskih partija postoje indicije o povezanosti sa kriminalnim klanovima – pa nije jasno kako je uopšte moguće da zauzimaju neke od ključnih pozicija u administraciji.
Na kraju, ostaje samo jedno suštinsko pitanje: zašto konstituenti vladajuće većine uporno tolerišu ovakvo destruktivno i antidemokratsko ponašanje predstavnika manjinskih partija? Zbog čega dopuštaš djelovanje nekoga ko konstantno rovari protiv tebe i zalaže se za tvoj krah? O kakvoj bizarnoj mazohističkoj igri – ili pak o kakvom političkom sljepilu i diletantizmu – je ovdje zapravo riječ?
Da budem do kraja jasan: manjinske partije treba po mogućnosti da budu dio svake vlasti. To su demokratski standardi. Ali, podvlačim – po mogućnosti. Dakle, ne one koje će se u svakom trenutku zalagati za krizu ili pad vlasti u kojoj učestvuju, a za račun drugoga. O ovim stvarima predstavnici parlamentarne većine moraju dobro razmisliti, i na vrijeme – jer uskoro može biti kasno.
(Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrikama „Drugi pišu“ i „Kolumne“ nisu nužno i stavovi redakcije portala „Borba“)
