Nakon burnog početka 2024. godine i napuštanja Pokreta Evropa sad u februaru, Milatović izgleda završava godinu na jedini mogući ispravan način – otklonom od Druge familije i Demokratske partije socijalista.
Predsjednik države Jakov Milatović je 24. feburara ove godine odlučio da podnese ostavku na sve funkcije u Pokretu Evropa sad, a za njim se nedugo zatim odmetnulo pet odbornika podgoričkog odbora PES-a: Dragan Radović, Nađa Ljiljanić, mr Dragutin Vučinić, Jevrosima Pejović i Ranka Otašević.
Animozitet, koji je vremenom postajao sve izraženiji, između Milatovića i njegovog nekadašnjeg partijskog kolege, a sadašnjeg premijera Milojka Spajića, doveo je do toga da Jakov krene stranputicom i počne da se približava Demokratskoj partiji socijalista i Drugoj familiji, odnosno koncernu „Vijesti“.
Ljubav iz interesa je počela da tinja, „Vijesti“ su Milatoviću davale medijski prostor i potporu u nadi da će postati važan igrač na političkoj sceni, jer kao predsjednik države ipak može koliko-toliko da se miješa u politički životm jer mu Ustav daje određena ovlašćenja.
Jakov je tako počeo da „gura“ svoju priču, postao veliki Crnogorac, svakodnevno kritikovao rad 44. Vlade i parlamentarne većine, a ukrajem jula je njegovih pet odbornika u saradnji sa GP URA i Demokratskom partijom socijalista srušilo vlast u Podgorici. Plan je očigledno bio da se izazove kriza i na državnom nivou, tako što bi na vanrednim podgoričkim izborima 29. septembra osvojili dovoljan broj glasova da preuzumu vlast, a potom da ciljaju i na vanredne parlamentarne izbore.
Međutim, kako to u Crnoj Gori obično biva, lista „Za bolju Podgoricu – Jakov Milatović“, čiji je nosilac bio Luka Rakčević, a konstituenti GP URA, Pokret za Podgoricu i Pokret za promjene, nijesu se lijepo proveli tokom izbornog dana. Osvojili su šest mandata, pa su odlučili da počnu sa ucjenama.
Ucjene i političke igre su trajale tri mjeseca. U tom periodu se činilo da Dritan Abazović preuzima liderstvo u pregovorima, jer je u jednom momentu izgledalo da je ubijedio Milatovića da idu sa DPS-om u postizborni dil. Abazoviću ovakav vid političkog djelovanja nije nepoznat, ali za Milatovića je to bilo nešto sasvim novo, jer nema iskustva u politici.
Tako 23. decembra Boris Mugoša iz SD-a, koji su dio Evropskog saveza pozvao je na pregovore DPS, SEP, Pokret za Podgoricu i GP URA.
Pored Mugoše na pregovorima su bili i Biljana Ćulafić iz Socijaldemokratske partije (SDP), te Aleksandar Ljumović iz Liberalne partije (LP). Sastanku su prisustvovali i Miloš Đuričković (SD) i Miloš Mašković (SD), Maja Miročević Rotolo i Nermin Abdić u ime Demokratske partije socijalista (DPS), Ilija Mugoša i Jelena Knežević u ime Stranke evropskog progresa (SEP), te Balša Špadijer iz Pokreta za Podgoricu i Mileta Radovanić iz Građanskog pokreta (GP) URA.
Nakon sastanka se činilo da je sve gotovo i da je urodio plodom trud DPS-a i Druge familije da konačno ponovo preuzmu vlast u Podgorici.
Boris Mugoša je poručio da je optimista i da pregovori mogu da se završe dogovorom o formiranju nove vlasti u Podgorici.
„Dogovorili smo se da već sjutra dogovorimo najbitnije funkcije – gradonačelnik, predsjednik Skupštine opštine (SO), zamjenik gradonačelnika, potpredsjednik lokalnog parlamenta“, rekao je Mugoša.
Milatović se našao u nezavidnoj situaciji, nekadašnji saborci iz trenutne parlamentarne većine su ga upozorili da čini grešku i da bi davanjem amina da se formira vlast u Podgorici sa DPS-om i satelitima značilo da je izigrao sve one građane koji su mu omogućili da godinu ranije, postane predsjendik države.
Razum ili pak strah, nešto od to dvoje je očigledno odigralo presudnu ulogu u Jakovljevoj odluci da ustukne pred pritiskom javnosti i preispita put kojim je krenuo. Mogao je da okonča svoju političku karijeru i postane novi Darko Pajović, ali ipak je odlučio da njegovi odbornici iz Pokreta za Podgoricu treba da se dogovore sa onima sa kojima su donedavno bili u dobrim odnosima.
Vlast je u Podgorici je formirana bez DPS-a, Evropskog saveza i GP URA, dok je Milatović, nadamo se, završio svoju avanturu sa Drugom familijom, te jednom zauvijek eliminisao ideju saradnje sa Demokratskom partijom socijalista.
Ova godina se završila onako kako je po Milatovića bilo najbezbolnije, bez pravljenja kardinalne greške kojom bi izazvao politički haos i označio kraj svoje političke karijere.
U narednoj godini nam ostaje da vidimo da li je Milatović stvarno odustao od saradnje sa Drugom familijom i DPS-om ili je ovo bio samo politički manevar da bi smirio javnost, a onda na neki drugi način pokušao da realizuje zamisli onih koji su ga u 2024. godini zamalo uzeli pod svoje skute.
