MINA SA ODLOŽENIM DEJSTVOM

Piše: Želidrag Nikčević

Tokom duge, preduge antisrpske vladavine Mila Đukanovića i Ranka Krivokapića, u crnogorsko zakonodavstvo ugrađen je čitav niz mina sa odloženim dejstvom, čiji je jedini cilj otežavanje položaja srpskog naroda u Crnoj Gori i blokada njegovog budućeg vaskrsa.

Jedna od takvih mina je i ovaj čl. 1 Zakona o statusu potomaka dinastije Petrović Njegoš, koji je u Skupštini Crne Gore usvojen 12. jula 2011. godine, sa zlokobnom formulacijom o „aktu nasilne secesije države iz 1918. godine“. Tada, prije 15 godina, poslanici Nove srpske demokratije najoštrije su se usprotivili usvajanju takvog zakona, sa takvom formulacijom, argumentovano dokazujući da je u pitanju ne samo brutalan istorijski falsifikat, nego i teška kleveta srpskog naroda, Srbije i svih naših plemenitih predaka koji su posle pobjede u Prvom svjetskom ratu ostvarili državno UJEDINJENJE.

Takav stav je temelj programa Nove srpske demokratije, dobro poznat svim njenim članovima i simpatizerima, bio i ostao. Nažalost, kao ni tada, Nova srpska demokratija ni danas nema dovoljnu parlamentarnu podršku da takav član poništi. Prije nekoliko dana, poslanici NSD učinili su (po mom mišljenju) ogroman ustupak svojim partnerima iz parlamentarne većine i pristali da podrže amandmansku izmjenu tog lošeg i zlonamjernog zakona (STAROG 15 GODINA), jer se ona tiče pravičnog regulisanja imovinskih pitanja i otvara mogućnost za povratak imovine Srpskoj pravoslavnoj crkvi i dinastiji Karađorđevića.

Čak i ako je podrška ovim amandmanima bila pogrešna, možda i iznuđena, svakom dobronamjernom posmatraču jasno je da se time ni na koji način ne dovode u pitanje temeljna politička uvjerenja rukovodstva, članova i simpatizera Nove srpske demokratije. Ona su neodstupna!

P.S.

Ne znam, stvarno mi nije jasno zašto to neki prijatelji ne vide, a svi koji nam nisu prijatelji vide i zbog toga svakodnevno zvone na uzbunu.

Mogu da posvjedočim: upravo zahvaljujući politici Nove srpske demokratije, stotine i stotine mladih ljudi, Srba i Srpkinja, prvi put imaju mogućnost da rade i napreduju u dobrim firmama i u državnoj upravi. (Treba li da dodam: to su uglavnom djeca litija – nemojte njih učiti šta su srpski ideali i zavjeti.) Zar to nisu budući čvrsti oslonci srpske nacionalne politike, mnogo važniji od naših (pa i mojih) kolumnističkih naglabanja ko šta priznaje a ko, eto, nipošto ne priznaje? Da li je naš cilj da u ovoj teškoj utakmici pobijedimo na terenu, ili da negdje ispod tribina naporno treniramo, sve crtajući taktičke planove i mašući našim divnim trobojkama?