Piše: Boško Vukićević
Podaci švedskog istraživačkog instituta o uspješnosti procesa demokratizacije u našoj zemlji su od višestrukog značaja.
Prije svega, o relevantnosti podataka dovoljno govori činjenica da je institut V-Dem iz Geteborga „vodeći svjetski izvor za analizu stanja globalne demokratije“.
U datom izvještaju se ne navodi samo činjenica da je Crna Gora „počela da se demokratizuje od smjene vlasti 2020. godine“, već i da je „jedna od samo dvije države u istočnoj Evropi koje se demokratizuju“.
Šta to znači, u kontekstu naše političke svakodnevice? Ukratko, razbijanje u paramparčad političkog diskursa DPS-a, nekih drugih partija opozicije, ali i mnogih medija (između ostalih i ovog koji plasira navedeno švedsko istraživanje) – kako se „stanje demokratije u zemlji od 2020. godine nije promijenilo“, ili kako je „sve ostalo isto“ (ili čak gore).
U tom smislu, izvještaj instituta iz Geteborga predstavlja još jednu javnu, simboličku šamarčinu, koju DPS i njemu bliski mediji primaju od strane relevantnih evropskih institucija. Poslije one koju im je prije par dana „uručila“ Delegacija Evropske unije u Crnoj Gori.
Nakon ovakvih intervencija evropskih organizacija tragikomično djeluju lamentiranja partije oborene kleptokratije, njima upućena, o projektu „uspostavljanja policijske države u CG“ i slična.
Dakako, moj komentar ne treba da bude shvaćen kao konstatacija da, nakon pada diktature 2020. godine, stvari idu idealnim tokom. Ne idu. Mnoge stvari i dalje ne funkcionišu kako treba i nove vlasti moraju napraviti još dosta krupnih koraka u borbi protiv partitokratije, korupcije i, generalno, u cilju uspostavljanja pravne države i opštenarodnog pomirenja.
No, izjednačavati situaciju nakon izbora 2020. godine, koliko god ona kompleksna bila, sa prethodnim periodom mafiokratije je nemoguća misija, koju sprovode pojedinci i organizacije koji su izgubili svaku moguću formu kredibiliteta.
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
