Knjiga Bećira Vukovića predstavljena na beogradskom sajmu knjiga

Na Beogradskom sajmu knjiga, na štandu Štampar Makarija održana je promocija knjige Bećira Vukovića Kuće beskućnika O knjizi je govorio, u ime izdavača pjesnik Radomir Uljarević. Izvještaj prenosimo integralno.

Usamljeničke vizije ovog pjesnika ukazuju na ono što je najvažnije, a što je tako skriveno da se da samo naslutiti u nekom neosimbolistističkom pojmovnom sistemu.

Poetsko filosofska aforističnost ima pečat iskustvenosti, tako da čitalac zadobija povjerenje u stihove koje ne mora, a možda i ne treba, da pokušava da razumije. Na momente stvari se gube, prelaze u druga agregatna stanja, i poezija se tiče ničeg koje je entitet koji ovd‌je u formi transcedentnog stupa na scenu.

Kao onaj Traklov putnik što se “u crnoj gondolici ljulja” i Bećir opisuje svoju odiseju na pustom ostrvu, gdje su Kuće beskućnika, a kamo se stiže u onoj Traklovoj gondolici.

U pitanju je krajnje intiman govor, kao što je i Arto napisao o jednom od svojih poslednjih tekstova: da je to knjiga, koja je svesno napisana tako da je nije moguće čitati… „Svaki stvarni jezik je nerazumljiv.“

Ima li što strašnije od onog čiviluka, od slika pakla na kojima su ucrtani znakovi tankim linijama, kao anđeoska krila.

Lirska slika se obračunava sa svekolikim zlom, jer ga prikazuje u pravom svjetlu, i prokazuje ga do bola – Bećir je ogolio zlo, i ono pokušava da negdje šmugne, kao bube ispod kamena kad ih naglo osvijetli onaj ko prevrne kamen.

Sveznajući pripovijedač se ograđuje od autora koji je afirmisao više rodova nego što su je registrovala savremena lgbt zajednica, sa svom novom naukom koja ima za zadatak da promijeni sve identitete. Otuda čitalac ostaje u čudu kad vidi kome se pjesnički subjekt obraća, jedino je jasno da je taj – srednjeg roda:

Kako bacalo smeće

Tako ostavljalo trag

Malarme kaže da je pesmi potrebno dodati malo nejasnosti:

Onaj gradski pas koji

“Sve razume, a ništa ne laje”

nije iz kluba onih što neprestano laju na ljude. Može li taj pas, kao onaj:

jedan stih pariskog splina

da očisti vazduh.

Ova knjiga je neka vrsta unutrašnjeg putopisa. Putopisac nije morao da troši opanke jer nas on ne izvještava i ne opisuje predjele kojima prolazi, on upozorava na ono kroz šta ne prolazi.

Lutajući Parizom ovaj putopisac je zastao jedino u alejama Perlašeza, i zaćutao. Najdublji utisak ja na njega ostavio megalopolis mrtvih.