Piše: Milorad Vučelić
Protesti ili demonstracije po pravilu deklarišu svoje ciljeve ili zahtjeve ponekad i nezavisno od samog povoda.
Ciljevi su uglavnom bili veoma široko i visoko artikulisani i postavljani. Imali su neku vrstu opštosti i ideoloških uvjerenja. Davne istorijske 1968. studentska pobuna je u Nemačkoj bila u znaku obračuna sa očevima koji su prikrivali svoju nacističku prošlost koja je i tim putem bila ugrađivana u njemačko društvo, u Americi je demonstrirano protiv rata u Vijetnamu i prisutne rasne segregacije, u Francuskoj se radilo o opštem društvenom i kulturnom nezadovoljstvu u veoma širokom rasponu, u Beogradu su studenti ustali protiv „crvene buržoazije“ i očeva i rukovodstva države koje je „izneverilo svoje revolucionarne socijalističke ideale“ i birokratizovalo se. U dobrom dijelu su sve ove demonstacije i pobune u osnovi bile krajnje kritičke prema kapitalizmu. Mogli bismo se vratiti i na proteste u vezi sa Konkordatom, 27. martom 1941. i u vrijeme antibirokratske revolucije, ili na 5. oktobar 2000. godine…
Posebnu pažnju bi zaslužile Litije u Crnoj Gori. Ali, sva poređenja koja bismo izvodili bila bi u ogromnoj mjeri vrsta unošenja viška smisla u današnja studentska i sve više srednjoškolska protestovanja i blokade.
Zašto? Zato što su u današnjim protestima javno deklarisana tri precizna zahtjeva vlastima ili tačnije Aleksandru Vučiću i sva su tri zahtjeva ispunjena. Riječ je o objavljivanju dokumentacije o radovima na željeznikoj stanici u Novom Sadu, krivično i prekršajno procesuiranje svih onih koji su vršili nasilje u demonstracijama.
Punu realizaciju ustanovljavanja krivice za tragediju u Novom Sadu obaviće tužilaštva, vještaci i sudovi. Finansijski zahtjevi prema fakultetima su ispunjeni. Opozicija će dobiti u parlamentu priliku da diskutuje i pokuša da obori Vladu.
Demokratije u neku ruku počivaju na pritiscima, pa je tako ovaj pritisak dao neke rezultate. Sve što je javno traženo dobijeno je. Cilj je bio popraviti društvo, učiniti institucije sistema odgovornim i hitrijim u radu i rešiti neka materijalna pitanja akademske zajednice i to je učinjeno.
Tu bi se stvar mogla i morala završiti. Ali budući da se još ne završava, nameće se pitanje postoje li neki početni javno neobznanjeni zahtjevi i ciljevi. I da li se sada vidi neka prilika da se ispostave neki novi zahtjevi ili da se konačno javno obznane stvarni i pravi razlozi blokada i protesta, a to je obaranje s vlasti Aleksandra Vučića svim mogućim sredstvima, a posebno onim koji bi doveli do potpune blokade društva i ekonomije. Nije izgleda riječ o pritisku na institucije da bi one bolje fukncionisale, nego je riječ o pritisku na njih da bi se stvari rešavale van institucija. To obaranje Vučića inače već jako dugo traži prozapadna politička opozicija i to ništa nije novo. Kao što nije novo i to što za to nema prave snage na bezbrojnim izborima koje gubi. Ne mogu svojim ovještalim političkim postupcima niti izanđalim stereotipima proizvesti neku iole kritičnu društvenu energiju. Ali sada im izgleda da su vidjeli priliku da iskoriste mlade i maloljetne (dobar dio njih sa iskrenim poletom) za svoj kakav-takav politički uspon. Sve sa simbolima krvavih ruku kao nekada stisnute crne pesnice „otpora“, a sve iz već po ko zna koji put primjenjenih oruđa iz arsenala obojenih revolucija. Neskrivena im je namjera da se stvori nova mreža navodno samoorganizovanih nevladinih organizacija (primjera radi „Sviće“, „Stav“) i da se integriše u već postojeći sistem ovih organizacija. I to treba da postane podmladak nekih od prozapadnih političkih partija. I, naravno, i sada je u ovim protestima vidljivo prisustvo partijskih podmladaka kod mladih, kao i onih drugih znatno starijih koji pripadaju akademskoj zajednici.
Dok se taj rad obavlja na „terenu“ omladinskih protesta i blokada, stranački prvaci rade na terenu nekih od zapadnih država i institucija EU (kod Tonina Picule) prizivajući stranu arbitražu kojom bi došli na vlast u Srbiji. Traže one slične sebi koji bi rušeći tobože Vučića pokušali da sruše Srbiju. Srbiju koja inače, kao što svako ko hoće da čuje i vidi, zna da obitava u jednom izuzetno teškom vremenu prepunom iskušenja, u jednoj odista istorijski prelomnoj epohi. I da to bez jedinstva o višim i osnovnim vrednostima nije lako izdržati.
(Mišljenja i stavovi objavljeni u rubrikama „Drugi pišu“ i „Kolumne“ nisu nužno i stavovi redakcije portala „Borba“)
