Piše: Jovan Markuš
Danas kao da na katedri za Istoriju Filozovskog fakulteta u Nikšiću ne postoji osjećaj odgovornosti prema sebi, našim precima i našem potomstvu. Izgleda da smo pristali, poslednjih tridesetpet diktatorskih godina, na neodgovornost i ona je prožela naš duh. Ta neodgovornost je narušila naš etos i doprinosi da laž gostaje istina a ćutanje vrlina.
Istorijska dokumenta nedvosmisleno pokazuju da su se naši preci smatrali Crnogorcima, kao dijelom naroda i kao državljani Crne Gore, a Srbima kao dijelom srpske nacije (narodnosti). U ovom nema nikakvog dvojstva ličnosti već je riječ o različitosti pojmova; još manje to odslikava suprotnost između crnogorstva i srpstva.
Nije teško zaključiti da između tumačenja pojmova narod (rorulus) i nacija (natio), na izvorni način, i velikog broja dokumenata koja postoje (a nijesu uspjeli sve da ih unište), nema suprotnosti već postoji logička veza. U stvari, sve je ovo vrlo prosto.
Rorulus je latinska riječ koja je prevedena kao narod ili skup ljudi i nije konstanta, već je kao svaki skup u matematici promjenljiva (cetinjski narod, primorski narod, crnogorski narod, hercegovački narod, srpski narod, jugoslovenski narod, balkanski narodi, pravoslavni narodi…). Natio je latinska riječ koja je prevedena kao rod, svojta, pleme. Ovo pokazuje da se radi o krvnoj, tj. genetskoj vezi i kao takav se čovjek rađa. Logički nije moguće da braća koja su rođenjem rod ne budu to i kasnije. U genetici, kao ozbiljnoj nauci, metod promjene gena poslije rođenja nije moguć zato što to nekome odgovara iz dnevno-političkih razloga. Rod ili nacija je konstanta za čitav život i to ne možemo promijeniti, kao ni svoje roditelje ili svoju djecu.
Iako formalno s manje obrazovanja, naši preci znali su da razlikuju pojmove i da im je neko rekao da nijesu Crnogorci kao narod ili da nijesu Srbi kao nacion, smatrali bi ga budalom!
Cenzurisanje NJegoša prvi je otpočeo nekadanašnji predsjednik Matice crnogorske Branko Banjević. On je 1969. u knjizi Plam u plamu, gdje je kao autora naveo NJegoša, izvršio cenzuru i „redigovanje“ NJegoševih pjesama jednostavno izbacujući „inkri-misane“ riječi: Bog, Srbin i srpski.
Istoričar „revolucionarnog radničkog pokreta“, nekadašnji radnik arhiva CK SKJ u Beogradu i direktor Državnog arhiva na Cetinju, prof. dr Dragoje Živković je 1989. objavio knjigu Poltički testament kralja Nikole, gdje uopšte nije prezentiran kraljev testament, već nečija „verzija prepisa“, u stvari Živkovićeva želja kako bi trebalo da izgleda kraljev testament. Međutim, ovdje su izgubili iz vida jednu neospornu činjenicu – da je odmah po kraljevoj smrti 1921, u listu Balkan, kraljev testament javno publikovan, i da u legatu kraljevog ministra dr Pera Šoća, na Cetinju, postoji prepis upravo tog testamenta iz 1921.
Dokle se ide sa falsifikatima dovoljno govori podatak da nekadšnji portparol Socijaldemokratske partije Novak Adžić (koga bez njegove krivice predstavljaju istoričarem, a zapravo je nesvršeni student Filosofskog fakulteta u Nikšiću) smješta neki osušeni brijest, koji je nestao krajem 19. vijeka, u 1918, da bi dokazao kako su taj „istorijski brijest“ navodno „ubili“ naša braća Srbijanci.
Pored loših, u svemu ovome ima i jedna dobra strana, jer se publikuju dugo skrivana dokumenta koja stvari pokazuju u pravom svijetlu i time ruše njihove projekte, koji počivaju na poluistinama i neistinama. Nas, na primer, stalno plaše Načertanijem Ilije Garašanina, kao „velikosrpskim“, maltene i danas tajnim projektom. Prije dvije decenije istoričar velikog znanja prof. Predrag Vukić široj javnosti stavio je na uvid projekat „Slavjano-Serbskog carstva“ koji je uradio Sveti Petar Cetinjski 1807, a to znači 37 godina ranije od toliko napadanog Načertanija. Na osnovu njega da se zaključiti da je upravo Sveti Petar Cetinjski tvorac projekta Srpske nacionalne države, a to znači da je Srpstvo na ovim prostorima autentična narodna misao, autentično nacionalno osjećanje koje izvire upravo sa Cetinja i koje nam nije ni od koga nametnuto, kako bi Dukljani to željeli da prikažu.
O svim njihovim falsifikatima dala bi se napraviti podebela knjiga, međutim, samo nekoliko NJegoševih stihova, koje je stavio umjesto potpisa 1833. godine, brišu ove dukljanske nazovi teorije.
Oni glase ovako:
Ime mi je Vjeroljub
Prezime mi Rodoljub
Crnu Goru, rodnu Grudu
Kamen paše odasvudu
Srpski pišem i zborim
Svakom Gromko govorim
Narodnost mi Srbinska
Um i duša Slavjanska.
Više nije toliko aktuelna crnogorska nacija. Sada je „u modi“ dukljanska istorija koju promoviše plagijator ,,DPS pudlica“ dr Dragutin Papović, koji je doktorirao na 20 vijeku a sada bi da se bavi starim i srednjim vijekom.. Penzionisani „ideolozi“ CK SKCG počeli su da se modernizuju i osnivaju nevladine organizacije, a s njima i nove nacije. Ove „osvjedočene“ demokrate kažu da je Duklja bila rimski grad i država, i sada treba – nacija. Po tom rezonu (na teritoriji Crne Gore postojale su 24 države od praistorije do danas) treba očekivati da se „porodi“ još najmanje 20 nacija.
Međutim, Dukljani nijesu krenuli od prapočetka u rudarskom poslu po arheološkim iskopinama, ali ako se temeljnije bace na to najvjerovatnije će stići do Crvene Stijene kod Nikšića, koja ulazi u red najznačajnijih nalazišta pračovjeka u svijetu, i smatra se da je bila naseljena prije 180.000 godina. Tako da uskoro možemo očekivati crvenostijensku naciju!
Logično bi bilo da od plagijatora i nekadašnjeg Šešeljevog radikala Dragutina Papovića možemo očekivati elaborat o stvaranju “nove“ crvenostijenske nacije, tim više jer se Crvena Stijena nalazi u blizini Dragutinovog Starohercegovačkog sela Kazanci
Ukoliko bi čovjek slijedio logiku ovih Dukljanaca, koji bi da pretvore Crnogorce u potomke rimskih Dukljana, onda bi Srbi iz Srbije, odnosno Srbijanci, bili Romulijani po Romulijani kod Zaječara, koja je bila prestonica rimskog cara Galerija; Srbi iz Bosne, odnosno Bosanci, bili bi Argenti po Argentumu kod Srebrenice; a Srbi iz Hercegovine, tj. Hercegovci, postali bi Naronci po Naroni u dolini Neretve.
Jadna je ta dukljanska nauka kada sve njihove teorije u pramparčad razbiju gusle i rodoslovi !!!
Crvena stijena kod Nikšića
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Crvena stijena je bila naseljena još u paleolitu, kao i kasnije, u doba mezolita, neolita i metalnog doba.
Najstariji kameni artefakti su stari oko 180.000 godina, a nalazi o postojanju pračoveka preko 100.000 godina.
Rezultati dobijeni u istraživanjima pokazali su postojanje 31 kulturnog sloja. Razna oruđa (diskovi, rezači, šiljci, strugačiitd.) većinom su pravljena od kamena, a manje od kosti i roga. Naseljavanje ljudi teklo je u nekoliko etapa. Zajednice koje su nastanjivale Crvenu stijenu, su se bavile lovom i ribolovom, živele polunomadskim životom i kretale su se u hordama. U najdubljim slojevima otkriveni su ostaci pećinskog medveda, ali ne i hominida.
Crvena stijena je arheološko nalazište iz doba paleolita, koje se nalazi nedaleko od sela Petrovići (opština Nikšić), blizu granice Crne Gore i Bosne i Hercegovine (Republike Srpske). Pećina je otkrivena 1954. godine i smatra se nalazištem sa najdebljim kulturnim slojem (od musterijena do bronzanog doba), najbogatijomstratigrafskom raslojenošću na Balkanskom poluostrvu i izuzetno očuvanim ostacima materijalne kulture, koji pružaju dobar uvid u razvoj paleolitskih kultura [1].
Položaj i veličina
To je plitka pećina, tipa okapina. Nalazi se na levoj obali Trebišnjice, 700 m iznad nivoa mora. Ulaz joj je širok oko 24 metra, a dubina do zadnjeg zida iznosi 15 metara.
Crvena stijena je bila naseljena još u paleolitu, kao i kasnije, u doba mezolita, neolita i metalnog doba. Najstarijikameni artefakti su stari oko 180.000 godina, a nalazi o postojanju pračoveka preko 100.000 godina.
Rezultati dobijeni u istraživanjima pokazali su postojanje 31 kulturnog sloja. Razna oruđa (diskovi, rezači, šiljci, strugačiitd.) većinom su pravljena od kamena, a manje od kosti i roga. Naseljavanje ljudi teklo je u nekoliko etapa. Zajednice koje su nastanjivale Crvenu stijenu, su se bavile lovom i ribolovom, živele polunomadskim životom i kretale su se u hordama. U najdubljim slojevima otkriveni su ostaci pećinskog medveda, ali ne i hominida.
(Mišljenja i stavovi u rubrici Kolumne/Drugi pišu nisu nužno stavovi redakcije Borbe)
Što se ovo izbliza o stvorenje zrelo da poše.