Sin pokojnog Pavla Bulatovića, Balša za BORBU na godišnjicu ubistva: Država koja koja nije sposobna da nađe ubice je i sama saučesnik u zločinu!

Na današnji dan prije 24 godine ubijen je ministar odbrane tadašnje SR Jugoslavije Pavle Bulatović. Bulatović je ubijen u Beogradu, a u vrijeme atentata ministar unutrašnjih poslova Crne Gore bio je Vukašin Maraš, a šef SDB-a Duško Marković.

Do danas je ostalo nepoznato ime ubice i nalogodavca (ili više njih) ovog zločina, koji je tada potresao sve građane SRJ, jer je ubijen u narodu omiljen čovek, koga su krasili poštenje, stručnost, hrabrost i nesebičnost.

Sin pokojnog Bulatovića, Balša, povodom godišnjice ubistva njegovog oca kazao je da nemoć, nečinjenje ili nesposobnost države da kaže ko je ubio ministra odbrane u centru prestonice tadašnje Savezne Republike Jugoslavije stvara utisak njenog dubokog saučesništva u zločinu.

„Imam osjećaj da se taj predmet nalazi iza nekih teških, škripucavih čeličnih vrata, čiji ključ drže samo izabrani, vrlo rijetko ga koriste, a spise ne mogu da pronađu od velikog sloja memle i prašine koji se natoložio za ovolike godine“, kazao je Balša Bulatović za BORBU.

Na samom početku izjave, on se zahvalio redakciji BORBE što se posvetila ovoj temi, koja je i posle dvadeset četiri godine ostala neispričana i nažalost nerazjašnjena.

„Možda nije trebalo da se obratite meni ili bilo kome iz naše porodice, pošto postoje razni sveznajući otkrovitelji svih mogućih tajni – od nerazjašnjenih atentata, sumnjivih samoubistava do tumača skrivenih razgovora i tajnih dogovora, koji rado gostuju na svim TV stanicama i znaju sve šta se dešavalo i šta će se dešavati i te svoje moći su otkrili, posebno sada, kada su u penziji. To olako i površno izgovaranje krupnih riječi i duboko kopanje po nezacijeljenim ranama izaziva nemir, pojačava bol, a počesto i vrijeđa preostale i još uvijek žive članove Pavlove porodice. Siguran sam da i oni dobro znaju da su mediji, i štampani i elektronski, poslednja adresa na kojoj bi tako nešto trebalo izgovoriti. I da li taj snijeg pada – da pokrije breg ili da svaka zverka sakrije svoj trag…“, jasan je Bulatović za naš portal.

On je mišljenja da je to samo nažalost, logičan slijed okolnosti zbog nerazjašnjavanja ubistva i neprivođenja učinilaca i naredbodavaca ovog gnusnog zločina.

„Jer svi koji sada olako i sasvim jednostavno, u danima debele mirovine objašnjavaju zločine koje su bili zaduženi da rešavaju, dok su bili radno aktivni imali su čuvene odgovore tipa „to nije u našoj nadležnosti“ i „istraga je još uvijek u toku“. Nemoć, nečinjenje ili nesposobnost države da kaže ko je ubio ministra odbrane u centru prestonice tadašnje Savezne Republike Jugoslavije, stvara utisak njenog dubokog saučesništva u zločinu. I ne znam kako se običan građanin može smatrati sigurnim u državi u kojoj strada ministar odbrane. Ko su te osobe ili grupe, pojedinac zasigurno nije mogao, koje su tada odlučivale ko će od nas ujutru da se probudi, a ko neće“, pita se Bulatović.

Konstatuje da je jedina utjeha porodici i zahvalnost, sjećanje na onu rijeku ljudi, što ga je ispratila na vječni počinak i hiljade onih, starih i mladih, koji su mu iskazali neizrecivo poštovanje praveći špalir i zasipajući cvijećem posmrtnu povorku, na putu od podgoričkog aerodroma do gradskog groblja Čepurci i posle dva dana, od Podgorice do Gornjih Rovaca.

„Znam i dobro se sjećam tog nesrećnog vremena, koje se uzgred nije mnogo promijenilo, kada se nije znalo ko je kriminalac a ko policajac, kada je lubenica na svakoj pijaci više vrijedjela od bilo koje birane glave; ali ne mogu da prihvatim da poslije toliko godina, promjena raznih vlada i predsjednika, reformi policije, sudstva i tužilaštva, raznih sablji i anketnih odbora, raznih zatvorenika po bjelosvjetskim tamnicama koji nude „saradničke informacije i usluge“ – niko nije pokušao da uradi bilo šta što bi pokrenulo istragu sa nulte tačke“, kazao je Bulatović za BORBU.

Iako, kako navodi, preovladava osjećaj potpune iznevjerenosti i ogorčenja u sudsku pravdu, ipak se nada da će neko istinski pokrenuti istragu, i to od samog početka, gdje bi se zajednički uključili istražni organi i Srbije i Crne Gore, jer se sada vidi da su u tom periodu izuzetno dobro sarađivale razne kriminalne grupe, uz nesebičnu pomoć raznih službi, ili djelova službi, i jedne i druge države.

„Najgore bi bilo, da ostane sve kao do sada, da se svi „prave mrtvi“ i da čekaju nekog pokajnika, koji bi trgujući svojom slobodom otkrio naredbodavce, a te države samim tim pokazale svoju nemoć, nesposobnost i nespremnost da odgovore svojoj osnovnoj ulozi – pravo na život svakog građanina“, zaključio je Bulatović za BORBU.