Milatović bi veća ovlašćenja s najmanjom podrškom u državi

Najava predsjednika Milatovića da zakoni vraćeni Skupštini zahtijevaju kvalifikovanu većinu predstavlja direktan pokušaj širenja nadležnosti u trenutku opadanja političkog legitimiteta.

Potpuno je nelogično da zakon koji se po prirodi donosi prostom većinom odjednom zahtijeva strože uslove samo zato što se predsjedniku ne dopada. Takvo rješenje obesmišljava hijerarhiju pravnih akata i pretvara protokolarno ovlašćenje u alat za blokadu sistema.

Uloga predsjednika u zakonodavnom postupku je primarno ceremonijalna, a ne uloga „trećeg doma“ parlamenta. Pretvaranje veta u mehanizam koji zahtijeva 41 ili 54 glasa dalo bi šefu države de facto moć da suspenduje rad Vlade i Skupštine.

Sa mandatom koji se bliži kraju i podrškom na istorijskom minimumu, Milatović pokušava da kroz ustavne promjene sebi obezbijedi vještački značaj. Kritičari s razlogom ukazuju da tajming ovih poteza direktno korespondira sa gubitkom stvarne moći na terenu.

Posebno su sporni zakoni o MUP-u i ANB-u koje je predsjednik vratio na ponovno odlučivanje. Ovakvi potezi direktno idu na ruku strukturama koje su decenijama koristile bezbjednosni sektor kao partijsku ispostavu bivšeg režima.

Pod krinkom zaštite institucija, sabotiraju se reforme ključne za čišćenje policije od korumpiranih kadrova. Milatović se na ovaj način pozicionira kao prepreka, dok mu politički sat za bilo kakav ozbiljan uticaj neumoljivo otkucava.

Iako se šef države formalno poziva na ubrzanje EU puta, Brisel insistira na sasvim drugačijim izmjenama, poput onih u Sudskom savjetu. Njegov predlog samo stvara nove čvorove u zakonodavnom procesu i usporava usvajanje neophodnih reformskih akata.

Na kraju, ova inicijativa nije ništa drugo do pokušaj institucionalne ucjene parlamentarne većine. U sistemu sa minimalnim stvarnim legitimitetom, predsjednik teži moći koja bi mu omogućila da trguje uticajem i direktno sabotira principe parlamentarne demokratije.